လူအ အိပ္မက္

၂၀၁၁-၂၀၁၂ ႏွလံုးသားေရး သ၀ဏ္လႊာ

2012-01-23T18:58:00.000+08:00

မင္းဆီ မလာနဲ႔ဆုိျပီး
ျမစ္ဆံု စီမံကိန္းလုိ မကန္႔ကြက္လုိက္ပါနဲ႔
ေမတၱာဆည္က အခ်စ္ဓါတ္အားေတြ လုိအပ္သေလာက္ ေပးႏုိင္ပါတယ္

မင္းဆီ ဖုန္းမဆက္နဲ႔ဆုိျပီး
ထား၀ယ္ေက်ာက္မီးေသြးစက္ရုံလုိ မပိတ္ပင္လုိက္ပါနဲ႔
မင္းပတ္၀န္းက်င္ကုိ မထိခုိက္ေစရပါဘူး

အမတ္ေလာင္းတေယာက္လုိ မဲဆြယ္ေနတာမဟုတ္ပါဘူး
မင္းရဲ့ ေမတၱာေရြးေကာက္ပြဲမွာ အႏုိင္ရဖုိ႔ အတြက္ပါ
မင္းရဲ့ ႏွလံုးသားလြတ္ေတာ္မွာ ေနရာတေနရာ ရဖုိ႔ပါ

စီးပြားေရးေပၚလစီအရ သံတမန္ခင္း ေနတာမဟုတ္ပါဘူး
ငါ့ဘ၀တခုလံုး ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံဖုိ႔ပါ
ကိုယ္က်ိဳးသက္သက္ အျမတ္ထုတ္မႈမ်ိဳး မဟုတ္ရပါ

အပစ္အခပ္ရပ္စဲေရးလုိ ေစ့စပ္ညွိႏႈိင္းေနတာမဟုတ္ပါဘူး
မင္းအတြက္ဆုိ အျမဲတမ္း လက္နက္ခ်ျပီးသားပါ
ငါ့အသည္းအနာတရ မျဖစ္ဖုိ႔ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ေတာင္းဆုိမႈမ်ိဳးပါ

ဒီမိုကေရစီအေရးလုိ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးခ်င္တာ မဟုတ္ပါဘူး
ငါ့ႏွလံုးသားရဲ့ အခြင့္အေရးအတြက္ပါ
ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မယ္ဆုိတဲ့ သေဘာတူညီမႈမ်ိဳး လုိလားတာပါ

သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္လုိ မင္းကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ပါ႔မယ္
ေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္လုိ ျမတ္ႏုိးတန္ဖုိးထားပါတယ္
ကားအုိကားေဟာင္းပယ္ဖ်က္သလုိ ဘယ္ေတာ့မွ အစားမထုိးပါဘူး

အခ်စ္ကုိယံုၾကည္မိလုိ႔ ႏွလံုးသားအက်ဥ္းခ်ခံထားရတဲ့သူကုိ
လူပ်ိဳၾကီးဘ၀က လြတ္ျငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ေပးပါ့လားကြယ္

ေ၀လင္း
၂၂၊၁၊၂၀၁၂

p.s မင္းသာျငင္းပယ္ခဲ့ရင္ ၂၀၁၂ မွာ ငါ့ကမၻာတကယ္ပ်က္မွာ

ရုိက္ၾကဦးမလား ဓါတ္ပံု

2011-11-12T19:35:00.003+08:00

တုိးတက္ေျပာင္းလဲလာတဲ့ ေခတ္ၾကီးထဲမွာ စီးပြားေရးေစ်းကြက္လည္း တခုအပါအ၀င္ပါ။ ထုတ္ကုန္ေတြ လူသိမ်ားဖုိ႔ ေၾကာ္ျငာ က႑ေတြနဲ႔ ျမင့္တင္ၾကတယ္။ ျမိဳ႔ထဲမွၾကည့္ၾကည့္။ ေနရာတုိင္းမွာ ေခ်ာေမာလွပျပီး စြဲေဆာင္မႈရွိတဲ့ မင္းသားမင္းသမီးေတြနဲ႔ ရုိက္ထားတဲ့ bill board ေတြအျပည့္။ ဘယ္ဂ်ာနယ္၊ ဘယ္မဂၢဇင္း ဖတ္ဖတ္ အလွဓါတ္ပံုေတြ မ်ားမွမ်ား။ အိမ္ထဲက ျပကၡဒိန္ေတြမွာလည္း သူတုိ႔ပဲ။ Fan ေတြဆုိရင္ wall sheet ေတြေတာင္ ရွိၾကတယ္မဟုတ္လား။

၀ါသနာပါသူေတြအတြက္ဆုိရင္ Studio ေတြေပါမွေပါ။ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ဘယ္ေလာက္၀ါသနာပါလဲဆုိရင္ ရတဲ့ လခ ၂သိန္းကုိ album ၂ အုပ္ရုိက္ပစ္တယ္။ တအုပ္ကုိ တသိန္းတဲ့။ ဘုရားေရလုိ႔။ face book လုိ႔ social site ေတြမွာလည္း အလွပံုေတြ ျမင္ရတယ္။ မဂၢဇင္းေတြမွာလည္း အလွပံုေတြ ၀င္ျပိဳင္ၾကတာေတြရွိတယ္။

ေခ်ာတဲ့သူျဖစ္ျဖစ္၊ ရုပ္ဆုိးတဲ့သူပဲျဖစ္ျဖစ္ လွလွပပ၀တ္စားျပီး ဓါတ္ပံု အရုိက္ခံခ်င္ၾကတာပဲ။ ၁၂ ပြဲေစ်းထဲမွာေတာင္ studio အေသးေလးေတြ ေတြရေသးတာပဲ။ ေတာေရာျမိဳ႔ပါမက်န္ ဓါတ္ပံုပုိး၀င္ေနၾကတာပဲေလ။ တခ်ိဳ႕က အမွတ္တရ၊ တခ်ိဳ႕က အေပ်ာ္၊ တခ်ိဳ႕က ၀ါသနာပါလုိ႔ ရုိက္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕က အျပင္မွာ မလွေပမယ့္ ပံုထဲမွာ လွၾကတယ္။ မလွလည္း အခုေခတ္မွာ ျပင္လို႔ ရေနတာပဲ။

က်ေနာ္လည္း အမွတ္တရ အေနနဲ႔ေတာ့ ဓါတ္ပံုအရုိက္ခံပါတယ္။ ၀ါသနာေတာ့ မပါပါဘူး။ ရုပ္လည္းလွမွမလွပဲ။ ၾကည့္ေပ်ာ္တယ္ေတာင္ မထင္ပါဘူး။ တေယာက္ထဲပံုေတာ့ ရုိက္ခဲတယ္။ အုပ္စုပံုရုိက္တယ္။ ရွက္တတ္ေတာ့ ေနာက္နားေနတာမ်ားတာပဲ။

အခုေတာ့ က်ေနာ္ ဓါတ္ပံု အရုိက္ခံရတာရုိးသြားပါျပီ။ Studio ထဲလည္း တေယာက္တည္း ၀င္ရဲျပီ။ အထဲမွာရွိတဲ့ မီးလံုးေတြနဲ႔လည္း ရင္းႏွီးေနျပီ။ ေယာက်ာ္းေလး မေျပာနဲ႔။ မိန္းကေလးဓါတ္ပံု ဆရာနဲ႔ေတာင္ ရုိက္ရဲတယ္။ တေယာက္ထဲေတာင္မဟုတ္ဘူး အကူသံုးေလး ေယာက္နဲ႔လည္း ရုိက္ရတာပဲ။ သူတုိ႕က ဘယ္လုိေန ဘယ္လုိပံုဆုိျပီး အနီးကပ္လာျပင္လည္း ရင္မခုန္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီၾကားထဲ *မိတ္ကပ္လာလိမ္းတဲ့ မမေတြရွိေသးတယ္။ ေမာင္ေလး အစမ္းလိမ္းမယ္ဆုိတာပါေသး။ ျပီးရင္ ရုိက္မယ့္မမက ဟိုကုိင္ ဒီကုိင္လာလုပ္တယ္။ ျပီးရင္ **mood ထည့္ထားမယ္။ ရိုက္ျပီဆုိျပီး မီးေတြ၀င္းသြားေတာ့တာပဲ။

တခါတေလ မမေတြနဲ႔ပဲ အ၀တ္မပါပဲ ရုိက္ခဲ့တာေတြ ရွိေသးတယ္။ ဘာျဖစ္လည္း သူတုိ႔လည္း အလုပ္လုပ္ေနတာ ကုိယ္လည္း အလုပ္လုပ္ေနတာပဲ။ ဘယ္တတ္ႏုိင္မလဲ။ တခ်ိဳ႕႔မမေတြဆုိ အေပါ့ေတာင္ မသြားခုိင္းဘူး။ ဆုိးခ်က္။ သူတုိ႔ခိုင္းသမွ် လုပ္ရတာပဲ။

သူုတုိ႔ေတြ ၀ဏၰခြါနီးေလာက္ ပီတာေလာက္ ေတာ္သလား စိတ္မ၀င္စားပါဘူး။ က်ေနာ့္ပံုလည္းလွသည္ျဖစ္ေစ မလွသည္ျဖစ္ေစ လုိခ်င္တဲ့ပံုစံရဖုိ႔ အေရးၾကီးတယ္ေလ။ ဓါတ္ပံု အရုိက္ခံရင္ စဥ္းစားမိတယ္ ဪ ငါ႔လုိ ဓါတ္ပံုရုိက္ဖုိ႔ ၀ါသနာမပါတဲ့ သူက်မွ ဘာလုိ႔ ခဏခဏ အရုိက္ခံေနရတာလဲလုိ႔။ ၀ဋ္ရွိရင္လည္း ေက်ပါေစေတာ့ေလ။

အ၀တ္အစားလဲျပီး Studio ခန္းမတံခါးကုိ တြန္းဖြင့္လုိက္တယ္။ အခန္း၀မွာ မီးစိမ္းေလးက လင္းလုိ႔။ ဒီ sign ေလးက ေလွာင္ျပံဳးျပံဳးျပေနသလုိပဲ။

*မိတ္ကပ္ = ေဆးဓါတ္မွန္ရုိက္ဖုိ႔ IV contract ေဆးပါ

** mood = အသက္ေအာင့္ခုိင္းတာ

က်န္းမာၾကပါေစ

အတၱတဝက္ကင္းတဲ့ က်ေနာ္

2011-10-06T18:17:00.000+08:00

ေခါင္းစဥ္ဖတ္ျပီး က်ေနာ္ တရားထူးတရားျမတ္ ရသြားျပီ ထင္ေနဦးမယ္။ လူဆုိတာ အတၱမကင္းၾကပါဘူး။ ငါ့အတြက္၊ ငါ့မိသားစုအတြက္၊ ငါ့တုိင္းျပည္အတြက္၊ ငါ့လူမ်ိဳးအတြက္ စတဲ့ အဆံုးမရွိ ငါဆုိတဲ့ အတၱစြဲၾကီး ရွိတယ္ မဟုတ္လား။ က်ေနာ္လည္း ပုထုဇဥ္ လူသားပီပီ ငါဆုိတဲ့ အစြဲရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါ ဆုိတဲ့ စာလံုးေပါင္းအတြက္ 'င' ဆုိတဲ့ စာလံုးမရွိတဲ့အခါ အတၱတဝက္ကင္းျပီလုိ႔ ေျပာတာ အလြန္မ်ားျဖစ္ေနမလား။

က်ေနာ္မွာ ေခါင္းတျခမ္းကုိက္တဲ့ ေဝဒနာရွိပါတယ္။ ႏွစ္ရွည္လမ်ား ၾကာသည္အထိ အေျဖမေတြ႔ႏုိင္ေသးပါဘူး။ က်ေနာ့္မိသားစု က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ဆရာဝန္နဲ႔ ျပဖုိ႔ ဝိုင္းဝန္းတုိက္တြန္းရင္း အျမန္ဆံုးေပ်ာက္ကင္းေစခ်င္ၾကတယ္။ ဒီိလုိနဲ႔ ဆရာဝန္တေယာက္နဲ႔ ေဆြးေႏြးတုိင္ပင္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ေရာဂါျဖစ္စဥ္ကုိေျပာျပျပီး က်ေနာ့္ကုိ အာရုံေၾကာအားတုိးေဆး၊ ေခါင္းတျခမ္းကုိက္ ေဝဒနာအတြက္ တပတ္ ဆယ္ရက္စာ ေဆးေပးျပီး ေသာက္သံုးေစတယ္။ ရက္ခ်ိန္းျပည့္လုိ႔ ျပန္သြားတဲ့အခါ ထူးျခားျပီး မသက္သာတဲ့အေၾကာင္း ရွင္းျပရတယ္။ ဒါဆုိရင္ မ်က္စိစမ္းသပ္ဖုိ႔ ဆရာဝန္က အၾကံညဏ္ေပးပါတယ္။ အထူးကုေဆးခန္းေတြမဟုတ္ဘဲ ပါရကူတေယာက္ရဲ့ ေဆးခန္းကုိ ညြန္လုိ႔ က်ေနာ္ေရာက္သြားပါတယ္။ က်ေနာ္မ်က္စိေကာင္းမြန္တယ္ဆုိတာ က်ေနာ္ယံုၾကည္ျပီး ရက္အေတာ္ၾကာမွ သြားျဖစ္တာပါ။

ေဆးခန္းကုိေရာက္ေတာ့ ဆရာဝန္မလာေသးလုိ႔ အတန္ၾကာေအာင္ ထုိင္ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ တံုကင္ထပ္ရေပမယ့္ ေခၚတဲ့အခ်ိန္ လူနာမရွိရင္ ဆရာဝန္က မၾကိဳက္လုိ႔ ကုိယ့္အလွည့္ေရာက္ေအာင္ အေတာ္ၾကာ ထုိင္ေစာင့္ခဲ့ရတယ္။ က်ေနာ့္နာမည္ေခၚေတာ့ ေဆးခန္းထဲဝင္၊ ဆရာဝန္ေပးလုိက္တဲ့ စာရြက္ျပျပီး ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ ရွင္းျပရတယ္။ က်ေနာ္ကုိ မ်က္မွန္တလက္ တပ္ၾကည့္ေစျပီး အေဝးမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ပံုသ႑ာန္ေတြကုိ ဖတ္ခုိင္းတယ္။ '၁'ပုံသ႑ာန္ကုိ ဖတ္ခုိင္းတဲ့အခါ က်ေနာ္က တစ္လုိ႔ ေျဖတယ္။ 'ဂ'ပံုသ႑ာန္ဖတ္ခုိင္းတဲ့အခါ ဂငယ္လုိ႔ ေျဖခဲ့တယ္။ 'င'ပံုသ႑ာန္ကုိ ဖတ္ခုိင္းတဲ့အခါ က်ေနာ့္ဦးေႏွာက္ထဲမွာ ဗလာျဖစ္သြားတယ္။ ျမင္ေနေပမယ့္ အဲဒီစာလံုးကုိ က်ေနာ္အသိစိတ္က လံုးဝမသိပါဘူး။ ဖတ္လည္းမဖတ္တတ္ေတာ့ဘူး။ ဆုိင္းဘုတ္ေပၚက အျခားစာလံုးေတြကုိ ျမင္ရင္ ဦးေႏွာက္က အလုိလုိ အလုပ္လုပ္ေပမယ့္ 'င' အဲဒီစာလံုးကုိ ျမင္လုိက္ရတဲ့ အခ်ိန္ က်ေနာ့္ ဦးေႏွာက္မွာ ဟာလာဟင္းလင္းၾကီးျဖစ္သြားတယ္။ မူလတန္းက ဆရာမသာ သိရင္ေခါင္းကို ေဒါက္ကနဲ႔ ျမည္ေအာင္ ေခါက္လုိက္မလား မသိ။

အခန္းထဲမွာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ျငိမ္သက္ေနျပီး ေဘးက အေဖက င ေလဆုိမွ ေၾသာ္ အဲဒါ 'င' ပါ့လားဆုိျပီ သိသြားပါတယ္။ စစ္ေဆးစရာရွိတာ စစ္ေဆးျပီး စာရြက္တရြက္ေရးေပးလုိက္တယ္။ စာရြက္ထဲမွာ ေရးထားတာကေတာ့ ဘယ္ဖက္က 0.25 ရွိတဲ့အတြက္ အခုလုိ မ်က္မွန္ပံုစံျဖစ္လာရတာပါ။ ေဆးခန္းက အထြက္ လမ္းတဖက္က မူလတန္းေက်ာင္းမွာ စာဖတ္ေနတဲ့ အသံေတြ ၾကားရတဲ့အခါ ငါဒီကေလးေတြေလာက္ေတာင္ စာမဖတ္တတ္ပါ့လား ေတြးမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူဘဝၾကီးထဲမွာ လႈပ္ရွားရုန္းကန္ေနတဲ့ လူေတြထဲမွာေတာ့ ငါဟာ အတၱတဝက္ကင္းတဲ့ လူပါ့လားဆုိျပီး ဂုဏ္ယူလုိက္ခ်င္မိတယ္။

ဘြဲ႔

2011-10-06T18:07:00.000+08:00

မနက္အျပင္ မသြားခင္ အဖုိးက ေဆးခန္းဘယ္အခ်ိန္ဖြင့္လဲ ၾကည့္ခုိင္းလာတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အဖုိးက ငါ့ေျမး ၾကည့္ခဲ့လားလုိ႔ ေမးလာတယ္။ ဘြဲ႔လက္မွတ္သြားယူေနလုိ႔ေမ့လာတယ္လုိ႔ အေၾကာင္းျပခ်က္ေပးရတာေပါ့။ အဂၤလိပ္စာနဲ႔ ဘြဲ႔ရျပီး ဘြဲ႔လက္မွတ္မွာ အဂၤလိပ္လုိ ျဖည့္ဖုိ႔ပါတာေတာင္ မျဖည့္ေပးဘူးလုိ႔ အဖုိးကုိေျပာမိတယ္။ ငါ့ေျမးရ မင္းဘြဲ႔ရတာ

ဘြဲ႔ဓါတ္ပံုေလး ဘာေလးခ်ိတ္ပါ့ဦးဟတဲ့။ အရင္ကေတာ့ ဘြဲ႔ဆုိတာ သိပ္ျပီး အထင္မၾကီးပါဘူး။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္လည္း ပထမႏွစ္ ဒုတိယႏွစ္ေတြ မရိုးမသားေျဖလာတဲ့သူဆုိေတာ့တယ္ျပီး မခ်ိတ္ခ်င္ဘူး။ အိမ္က မိသားစုေတြထဲမွာ ဘြဲ႔ရတဲ့သူနည္းတယ္။ အၾကီးေကာင္က ဆယ္တန္းေျဖျပီးကတည္းက ႏုိင္ငံျခားထြက္သြားတယ္။အဖုိးက တကၠသုိလ္ပညာေရးမသင္ရေတာ့ သူ႔ေျမးေတြကုိ ပညာတတ္ေတြ သိပ္ျဖစ္ေစခ်င္တာ။

က်ေနာ့္ ညီအကိုေမာင္ႏွမ၀မ္းကြဲေတြလည္း ေငြေရးေၾကးေရး အဆင္ေျပၾကပါတယ္။ ဆယ္တန္းလည္း ေအာင္ၾကတယ္။

ဒါေပမယ့္ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ အိမ္ေထာင္ေတြက်ျပီး အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ဘြဲ႔မရၾကဘူး။ ဘြဲ႔ဆုိတာ ေငြရွိတုိင္းလည္း ယူလုိ႔မရဘူးလုိ႔ ေတြးလာမိတယ္။

တခ်ိဳ႔လည္း အက်ပ္အတည္းေတြၾကားထဲကေန ဘြဲ႔တခုကို မျဖစ္မေနရေအာင္ ယူၾကရတယ္။ အခုေခတ္ကလည္း ဘြဲ႔တခုရွိမွ အဆင္ေျပတာ မဟုတ္လား။အျပင္မွာ အလုပ္လုပ္မယ္ဆုိရင္ေတာင္ ဘြဲ႔တခုခုရမွ။ စကၤာပူမွာ လစာျမင့္ျမင့္ရခ်င္ရင္လည္း ဘြဲ႔တခုခုရွိမွ။ ကုိယ္ရတဲ့ဘြဲ႔နဲ႔အညီ ပညာေတြတတ္ရင္ေတာ့ပုိေကာင္းတာေပါ့။

ဘြဲ႔ရဖုိ႔ကလည္းလြယ္ေတာ့ မလြယ္ဘူးဗ်။ က်ေနာ္တုိ႔တုန္းက အမွတ္ ၁ တုိ႔ အမွတ္ ၃တုိ႔ အမွတ္ ၈တုိ႔လုိ ဒုိင္နာလုိင္းကားေတြ ရွိေသးတယ္။ကားထဲမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြပဲ ထုိင္ရလုိ႔ ေယာက်္ားေလးေတြ အမုိးေပၚတက္စီးရတာ။ ေနေလာင္လုိ႔ အသားကမည္းေသး။ က်ဴရွင္ဖုိး၊ ကားခကလည္းကုန္ေသး။သူငယ္ခ်င္းေတြမ်ားရင္မ်ားသလုိ စားစရိတ္ကလည္းရွိေသးတယ္။ တန္ဖုိးၾကီးတာေတာ့ အခ်ိန္ေပါ့ သံုးႏွစ္ေတာင္ေပးရတာ။

ပထမႏွစ္ေျဖတုန္းကဆုိေနာက္က်ေနလုိ႔ ေနာက္ဆံုးကားကုိ ေျခနင္းခံုေပၚမွာ ေျခေထာက္တဖက္တည္းခ်ျပီး တြယ္စီးခဲ့ရတာ။ ျပဳတ္မက်လို႔ ဘြဲ႔ရတာေပါ့။ တခုခုျဖစ္ရင္ အခုဘြဲ႔ေတာင္ရမွာမဟုတ္ဘူး။တကယ္မတတ္ေပမယ့္လည္း သူ႔ဟာနဲ႔သူေတာ့ ေပးဆပ္ရတာပါပဲ မဟုတ္ဘူးလား။ (ကိုရင္တုိ႔ ဦးဇင္းတုိ႔ ၀တ္ရင္ေတာင္ ကတံုးတုံးျပီး ညစာငတ္ရတာပဲ းP)

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ပထမအရြယ္မွာ ပညာရွာရမွာပဲ။ ( တခ်ိဳ႔လည္း ဒုတိယအရြယ္ထိ ေက်ာင္းတက္စားတုန္း (တုိက္ဆုိင္မႈရွိရင္ ခြင့္လြတ္ပါ))

တကယ္ပညာ တတ္တာ မတတ္တာ အသာထားလုိ႔ ကုိဖုိးစိန္လုိ ဘြဲ႔ရဓါတ္ပံုေတြ ခ်ိတ္ဦးမွပဲလုိ႔ စဥ္းစားမိပါရဲ့။

ဘြဲ႔ရပညာတတ္ေတြ ျဖစ္ၾကပါေစ။

ရနံ႔ျပယ္သစၥာ

2011-10-06T17:58:00.000+08:00

က်ေနာ္ငယ္ငယ္ကတည္းက ေရေမႊးမသံုးတတ္ခဲ့ဘူး။ ေရေမႊးမေျပာနဲ႔ အမ်ိဳးသား အလွကုန္ေတြကုိ မသံုးတတ္ခဲ့တာ။ တခ်ိဳ႔ ကာလသားေတြလုိေပါင္ဒါမရွိဘူး။ ေခါင္းလိမ္းဆီမရွိဘူး။ သနပ္ခါးမလိမ္းဘူး။ Facial Cream မလိမ္းဘူး။ ဒါေၾကာင့္ထင္တယ္ က်ေနာ္မ်က္ႏွာက ရွိသင့္တဲ့ အသားအရည္ထက္ မည္းေနတယ္။ ဆံပင္ကလည္း နီေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔။ ဒါေပမယ့္ တခ်ိဳ႔သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက ရတတ္တဲ့ ရနဲ႔သင္းသင္းေလးေတာ့ၾကိဳက္ပါတယ္။ သူတုိ႔ ဘာေတြသံုးထားလည္းေမးမၾကည့္မိဘူး။

က်ေနာ္ကနည္းနည္းေတာ့ ဇီဇါေၾကာင္တယ္။ အုန္းဆီမၾကိဳက္ဘူး။ ေခါင္းဆီရြဲေနတာ မၾကိဳက္ဘူး။ ကုိယ့္ဆီက ေခြ်းနံ႔ေတြ နံမွာစုိးတာနဲ႔ Roll onကုိစသံုးတတ္လာတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ Code 10, Top Country, MG5 တုိ႔သံုးတတ္လာတယ္။ ႏုိင္ငံျခားသားေတြဆီက ရတတ္တဲ့ ေရေမႊးန႔ံသင္းသင္းေလးကုိ ၾကိဳက္တယ္။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ သူတုိ႔ဆီက ေရေမႊး တပုလင္းေတာ့ လုိခ်င္သား။ဝယ္ေတာ့ မဝယ္ႏုိင္ပါဘူး။ မဂဇင္းေတြဖတ္ရင္းဘယ္ေရေမႊးန႔ံက ဘယ္လိုဆြဲေဆာင္မႈရွိတယ္ဆုိတာ ဖတ္ရမွ ေရေမြးေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိတာ သိရတယ္။

အကုိဆီက အက်ီ ယူဝတ္ရင္း သူသံုးတဲ့ ေရေမြးကုိ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကိဳက္သြားတယ္။ အက်ီကုိေလွ်ာ္ထားတာေတာင္ အနံ႔က စြဲက်န္ေနတုန္းပဲ။ဘာတံဆိပ္သံုးထားလဲ ေမးျပီး တေန႔က် ဝယ္မယ္လုိ႔ စိတ္ကူးထားလုိက္တယ္။

online မွာသူငယ္ခ်င္းတေယာက္နဲ႔ စကားေျပာရင္း ေရေမႊးအေၾကာင္း ေရာက္သြားေတာ့ သူ႔အကုိေတြက ေရေမႊးသံုးတဲ့အေၾကာင္း၊ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္ေျပာတာနဲ႔ ေနာက္ထပ္ တံဆိပ္တမ်ိဳးပါသိလာရတယ္။

တေန႔ျမိဳ႔ထဲသြားရင္း ေရေမႊးဆုိင္တဆုိင္မွာ ေစ်းခ်လုိ႔ သူငယ္ခ်င္းေျပာတဲ့ တံဆိပ္နဲ႔ ေရေမႊး တပုလင္းဝယ္ျဖစ္တယ္။ ေပ်ာ္လုိက္တာဗ်ာ။ အခုမွကုိယ္ပုိင္ ေရေမႊး စသံုးဖူးတာမဟုတ္လား။ ဝယ္စတုန္းက အနံ႔ကလည္း သင္းသင္းေလး။ မသံုးျဖစ္ရင္ေတာင္မွ တေန႔တခါ ထုတ္ထုတ္ၾကည့္ရတာအေမာ။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အနံ႔က စူးစူးလာတယ္။ အက်ီေတြမွာလည္း အဝါကြက္ေတြ စြန္းလာတယ္။ ေနာက္မွ အဲဒီဆုိင္က အတုေတြ ေရာင္းတယ္ဆုိတာ သိရတယ္။ က်ေနာ္မွ ေရေမႊး မသံုးဘူးတာဗ်ာ တုတယ္ စစ္တယ္ ဘယ္လုိလုပ္ ခြဲျခားတတ္မွာလဲ။ ကုိယ္အ,လုိ႔ ခံရတယ္ပဲ သေဘာထားပါတယ္။ဒါနဲ႔ ေရေမႊးပုလင္းကို ေခ်ာင္ထုိးလုိက္ရတယ္။

ဒီလုိနဲ႔ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာထိ ေရေမႊး မသံုးျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ေရေမႊးဆုိင္ေတြ ေရာက္တုိင္း ဝင္ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ ေစ်းမ်ားလုိ႔ မဝယ္ႏုိင္ပါဘူး။ တခါတခါေရေမႊးေတြကုိ သတိရတတ္ေပမယ့္ တခါတခါ ေမ့ေမ့ေနတတ္တယ္။ တခါတခါ အိပ္မက္ထဲမွာ ေရေမႊးပုလင္းေတြ ေရာက္ေရာက္လာတတ္တယ္။ေရေမႊးပုလင္းေတြကေတာ့ ေကာင္တာထဲမွာ လွလုိက္တာ။

အေၾကာင္းတုိက္ဆုိင္စြာပဲ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကုိ ေရေမႊးတပုလင္း မွာျဖစ္တယ္။ ပစၥည္းရရခ်င္းပဲ ေရမုိးခ်ိဳး ဖြင့္သံုးပစ္လုိက္တယ္။ အနံ႔ကလည္းသင္းသင္းေလး။ ကိုယ္ကုိယ္ကုိ ယံုၾကည္မႈရွိတယ္လုိလည္း ခံစားရတယ္။ ေရေမြးကုိ ဘယ္လုိ က်က်နနသံုးရမယ္ဆုိတာ အင္တာနက္မွာ သြားဖတ္တယ္။ အျပင္ထြက္တုိင္းလည္း ေရေမႊး ဆြတ္လုိက္ရမွ။ မဟုတ္ရင္ တခုခု လုိေနသလုိပဲ။ ေရေမႊးနဲ႔ က်ေနာ္ တသားတည္းက်လာတယ္။ ေရေမႊးပုလင္းေလးကုိ ျမတ္ႏုိးလာတယ္။

ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္ ေပ်ာ္ရြင္မႈက ၾကာရွည္ မခံပါဘူး။ ခရီးတခါထြက္ျပီး ျပန္လာေတာ့ ေရေမႊးပုလင္းထဲက အနံ႔က ေျပာင္းလာတယ္ဆုိ သတိထားမိတယ္။အက်ီေတြမွာလည္း အကြက္ေတြ စြန္းလာတယ္။ ဘယ္လုိမွ လက္မခံႏုိင္ဘူး။ ဒါနာမည္ၾကီးဆုိင္က ဝယ္လာခဲ့တာ။ အတုမျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။က်ေနာ္ ဘယ္လုိမွ နားမလည္ႏုိင္ဘူး။ ေရေမႊးပုလင္းထားတဲ့ ေနရာက အပူရွိန္ေၾကာင့္လား။ ေရခဲေသတၱာထဲ ေျပာင္းထည့္ေပမယ့္ အနံ႔က စူးတုန္းပဲ။ခရီးသြားတုန္း အိတ္ထဲထည့္ထားလုိ႔ လႈပ္ရမ္းမႈေၾကာင့္လား။ ပေဟ႒ိေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ေရေမႊးပုလင္းကုိၾကည့္ျပီး ႏွေျမာေနမိတယ္။ အတုနဲ႔ အစစ္ မခြဲျခားတတ္တဲ့ လူကုိမွ လိမ္ၾကသလားဗ်ာ။ပထမ ေရေမႊးပုလင္းလုိ လြယ္လြယ္ကူကူ လြင့္မပစ္ရက္ပါဘူး။ ဒါက်ေနာ္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အမ်ားၾကီးနဲ႔ ဝယ္ထားတာ။ က်ေနာ္နဲ႔ အၾကာၾကီးရွိေနမယ္လုိ႔ ယံုၾကည္ထားတာ။ ဒါေပမယ့္ ေရေမႊးသံုးလုိက္တုိင္း အရင္လုိ ယံုၾကည္မႈေတြကေတာ့ ျပန္မရေတာ့တာပဲ။ စူးရွျပင္းျပတဲ့ ေရေမႊးနံ႔က တေန႔လံုး ေခါင္းေတြ အံုကိုက္ျပီး မအီမသာၾကီး ျဖစ္ေစတယ္။ ေရေမႊးရဲ့ ဂုဏ္သတၱိေတြမရွိေတာ့တဲ့ ေရေမႊးပုလင္းကုိ လြင့္ပစ္လုိက္ရမွာလား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ရန႔ံျပယ္သြားျပီျဖစ္တဲ့ ေရေမႊးတပုလင္းကုိ က်ေနာ္ ျမတ္ျမတ္ႏုိးႏုိး သိမ္းထားစဲပါ။

ၾကံဳရဆံုရ

2011-01-13T22:39:00.000+08:00

စည္းကမ္းအရ မ်က္ႏွာထားတင္းတဲ့ စင္ကာပူ လဝက လူၾကီးေတြလိုပဲ ျမန္မာျပည္က လဝက လူၾကီးေတြကလည္း ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ မ်က္ႏွာထားတင္းၾကတယ္။ အလုပ္ဖိအားလား၊ ဒါျမန္မာေတြပါကြာဆုိတဲ့ အေတြးလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ေလယဥ္ေမာင္မယ္ပါး ဝေနၾကတာလား၊ ဒါမွမဟုတ္...

အရင္လုိပဲ ရန္ကုန္ျမိဳ႔လမ္းမၾကီးေတြေပၚမွာ တက္ကစီ အစုတ္ေတြေပါတုန္း။ ကားေကာင္းကားသန္႔ၾကီးေတြလည္းေပါတုန္း။ လမ္းေဘးမွာ ေကာင္မေလးေတြလည္းေပါတုန္း။

ကားကြင္းေရာက္ေတာ့ ျမန္မာပုိက္ဆံအစစ္ေတြရတယ္။ အစစ္ဆုိတာ တိပ္ဖာ၊ ဆီစြန္းေတြေျပာတာပါ။ အသစ္ေတြက သိပ္စိတ္မခ်ရဘူး။ ဘာမွေတြးမေနနဲ႔။ က်ေနာ္လညး္ဒါပဲသံုးတယ္။ မယူခ်င္ပစ္ထားခဲ့။

ခပ္ေသးေသးကားေပၚမွာ ခပ္က်ဥ္က်ဥ္းခံုနဲ႔ ထုိင္ရင္း ခပ္ေပါေပါသီခ်င္းနဲ႔ ေအာက္ပုိင္းဟာသေတြ ဖြင့္ျပလိမ့္မယ္။ ျပီးေတာ့ အေအးငရဲခန္း။ ေအာက္ကလည္းေအး အေပၚကလည္းေအး။ ေလ်ာ့လုိ႔မရတဲ့ အဲကြန္းနဲ႔ ပိတ္လုိ႔မရတဲ့ အဲကြန္းေၾကာင့္ အေအးငရဲခန္းကုိ ၾကံဳဖူးသြားတယ္။

မန္းေလးရဲ့ၾကိဳဆုိပံုကသင္းတယ္ မနက္ေလးနာရီ အင္မတန္ေအးလုိ႔ အေမတုိ႔ေစာင္ပံုထဲ အတင္းတုိးဝင္ပစ္လုိက္တယ္။ မင္းဘာတတ္ႏုိင္ေသးလဲ။

အိမ္မွာ ႏွပ္ေနတာ လာၾကိဳမယ့္လူေတြ မသိလုိ႔ စိတ္ေတြပူလုိ႔။ သူတုိ႔ကို သရဲသြားေျခာက္ျပီး ထမင္းပံုစားသြားစားၾကတယ္။ ညေနတခါခ်ိန္းျပီး ႏွစ္သစ္ကုိကူးဖုိ႔ ျပင္ဆင္ၾကတယ္။ သူတုိ႔က ဝုိင္နဲ႔ကူးတယ္ ကုိယ္က ဝီစကီနဲ႔ကူးတယ္။ ဒါပဲကြာတယ္။ သူတုိ႔ေတာ့ ဖဲရုိက္ၾကတယ္။ အနံ႔အသက္မခံႏုိင္မွာစုိးလုိ႔ ေစာေစာဝင္အိပ္ျဖစ္တယ္။ ေဆာရီးပါ သူငယ္ခ်င္းတုိ႔ေရ။

ႏွစ္ကူးျပီးေတာ့ ေရႊဘုိကုိ ခရီဆက္တယ္။ ဟုိေငးဒီေငးလုိက္လာေပမယ့္ လွေတာနားေရာက္ေတာ့ ေဘးကအကုိက "ညီ ဟုိမွာၾကည့္စမ္း ကုကၠိဳပင္ေတြ ေသေနတယ္ေတြ႔လား တဲ့" "အကုိရာ အဲဒီဖက္ပဲေသတာ ဒီဖက္.......ဒီဖက္မွာလဲ ေသတာပဲ အကုိရ" အကုိကေျပာတယ္ "အညာမွာ ကုကၠိဳေသတာ ရင္နာဖုိ႔ေကာင္းတယ္"တဲ့။ ေရတုိက္စားမႈ။ ထင္းရွားပါးလာမႈေၾကာင့္ လမ္းေဘးသစ္ပင္ေတြ ထင္းရေအာင္ သစ္ေခါက္ခြာမႈ။ ေတာင္သူေတြ မဆင္မျခင္ ေကာက္ရုိးပံုေတြ မီးရႈိ႔လုိ႔ အညာမွာ ကုကၠိဳပင္ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားေသေနပါျပီ။ တာဝန္ရွိသူေတြကလည္း အာဏာနဲ႔ထိန္းသိမ္းေပမယ့္ အသိပညာေပးမႈေတြ လုိအပ္ေနပါေသးတယ္။

အကုိတုိ႔၇ြာေရာက္ေတာ့ ေႏြးေထြးတဲ့ အျပံဳးနဲ႔ၾကိဳဆုိၾကတယ္။ တကယ့္မိသားစုလုိပါပဲ။ က်န္းက်န္းမာမာေတြရေတာ့ ပုိျပီးေတာင္ ဝမ္းသာေသးတယ္။ ရႊာမွာ ကြမ္းျခံနဲ႔ ဆူျဖိဳးေနၾကတယ္တဲ့။ ဝမ္းသာလုိက္တာ။ စီးပြားေရးေကာင္းေတာ့ ဘာသာေရးဖက္လွည့္လာႏုိင္တယ္။ သမာအာဇီဝနဲ႔ပဲ စီးပြားရွာၾကေတာ့တယ္။ ရြာအတြက္ တရားပြဲေတြ။ သာသနာေရးအေဆာက္အအံုေတြ လွဴတမ္းၾကတယ္။ အကုိေရ စာၾကည့္တုိက္ေလးပါ လုပ္ပါ့ဦးလုိ႔ တုိက္တြန္းခဲ့ပါတယ္။

ဆရာဝန္ျဖစ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ သြားေတြ႔ျဖစ္ေတာ့ အန္မတန္ၾကိဳးစားရတဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပတယ္။ အလုပ္မွာ ၾကံဳေတြရတဲ့ အခက္အခဲေတြနဲ႔ အာရေက ေက့စ္ေတြလည္း ၾကားရတယ္။ ဝါသနာပါတဲ့ အလုပ္နဲ႔ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းပညာ တထပ္တည္းၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ေရွ႔ေလွ်ာက္ ေအာင္ျမင္ပါေစ။ လူနာေတြကယ္တင္ႏုိင္ပါေစ။

ႏုိင္ငံျခားကုိ ဘယ္ေတာ့မွ မထြက္တဲ့ ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ဒီဇုိင္နာတေယာက္ကုိလည္း ေလးစားမိပါတယ္။ ႏုိင္ငံျခားကုိ ထြက္ဖုိ႔ျပင္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကုိလည္း အားေပးပါတယ္။ အေတြ႔အၾကံဳသစ္ေတြ အျပင္မွာရွာၾကပါ။ တုိးတက္ဖုိ႔ၾကိဳးစားၾကပါ။

၅ သိန္းတန္ဖုံးေတြနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတုိင္းကုိ ဆက္သြယ္လုိ႔ရေနလုိ႔။ အေတာ္အဆင္ေျပပါတယ္။ ကုိယ္ပုိင္မရွိေသးလုိ႔ ဆက္သြယ္ရခက္ပါတယ္။ ဆုိင္ကယ္မရွိလုိ႔ သြားလာေရးခက္ပါတယ္။ အင္တာနက္က အခုထိအဆင္မေျပလုိ႔ ကမၻာၾကီးနဲ႔အဆက္ျပတ္ပါတယ္။ အလုပ္မရွိေသးလုိ႔ မ်က္စိမ်က္ႏွာပ်က္ပါတယ္။

ဒီျပန္ေရာက္ေတာ့ ဘရက္ဒယ္အိမ္ကိုလြမ္းတယ္။ အားလံုးပဲ အဆင္ေျပၾကပါေစ။

ေရတမာ
Tue
11-1-11 7.53pm

2010-12-24T11:33:00.001+08:00

moments like this

2010-09-23T07:54:00.002+08:00

ေသေသခ်ာခ်ာပဲ မေသခ်ာတာေတြ လုပ္ရင္း
ေရေရရာရာပဲ မေရရာတဲ့ လမ္းေတြမွာ..

ေျပေျပလည္လည္ပဲ မေျပလည္မႈေတြ ၾကံဳရတဲ့အခါ
သက္သက္သာသာပဲ မသက္မသာနဲေပါ့

ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရြင္ရြင္ပဲ မေပ်ာ္ရြင္ျခင္းေတြ ရျပန္ေတာ့
ပီပီျပင္ျပင္ပဲ မပီမျပင္ ျပံဳးခဲ့ရတယ္။

ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းပဲ မပြင့္လင္းခဲ့ဘူးဆုိတာ
ရုိးရုိးသားသားပဲ မရုိးသားခဲ့ေၾကာင္း ဝန္ခံပါတယ္

ရႈပ္ရႈပ္ေထြးေထြးပဲ မရႈပ္ေထြးဖုိ႔ ၾကိဳးစားရင္း
ျပတ္ျပတ္သားသားပဲ မျပတ္သားႏုိင္ခဲ့ျပန္ဘူး။

ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ပဲ မခ်စ္ခင္မွေတာ့
လြမ္းလြမ္းေဆြးေဆြးပဲ မလြမ္းေဆြးဖုိ႔ ၾကိဳးစားပါဦးမယ္။

လြတ္လြတ္လပ္လပ္ပဲ မလြတ္လပ္ေတာ့ဘူးဆုိရင္

ေရတမာ
23-09-10

ရြာ

2010-08-18T16:03:00.002+08:00

အိမ္မွာ ကက္ဆက္တလံုးရွိခဲ့ဘူးတယ္။ ဇာတ္လမ္းကက္္ဆက္ေခြေတြ စတီဒီယိုေတးသီခ်င္းေခြေတြ ငွားခဲ့ဖူးတယ္။ အခုမ်ား ေမာက္(စ္)တခ်က္ႏွိပ္ယံုနဲ႔ လက္လွမ္းမီသမွ် သီခ်င္းေတြ နားဆင္ႏုိင္ျပီ။ ေကာင္းေလွ႔ေတး။ ေကာင္းေလွ႔ေတး။ ေတးသီခ်င္းထုတ္လုပ္သူေတြ၊ ေတးသံရွင္ေတြေတာင္ ျငိဳျငင္ကုန္ၾကျပီ။ ဟုိတေလာက အဆုိေတာ္ၾကီးေတာင္ ေကာင္းခ်ီးေပးသြားေသးတယ္။ ေဒါင္းလုပ္လုပ္ၾကလုိ႔တဲ့။ ဗမာျပည္နဲ႔မ်က္ေျခမျပတ္ေအာင္ အသစ္ထြက္သမွ် ေတးစီးရီး အသစ္ေတြ လုိက္လံရွာေဖြပါတယ္။ အားေပးၾကတဲ့ website ေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိလာၾကျပီ။ ေပ်ာ္ပါတယ္ ပုိက္ဆံမွ မကုန္တာ။

ေခတ္ရဲ့ေတာင္းဆုိမႈလား၊ အသည္းကြဲတဲ့သူေတြမ်ားလာသလား၊ စတုိင္တခုေလပဲလားေတာ့မသိဘူး နားေထာင္လုိက္တုိင္း အသည္းကြဲသီခ်င္းက ခပ္မ်ားမ်ား။ ေပါက္ကြဲတဲ့သီခ်င္းေတြ။ စိတ္အခ်ဥ္ေပါက္သီခ်င္းေတြက နားေထာင္ရတာမ်ားတယ္။ ခပ္ျမဴးျမဴးသီခ်င္းေတြ၊ ေပ်ာ္စရာသီခ်င္းေတြ လုိက္ရွာျဖစ္တယ္။

ဒီေခြက ေကာ္ပီေခြပဲ။ ၾကာျပီ ၉ တန္း ၁၀ တန္းေလာက္က ထြက္တာ။ ဒီသီခ်င္းကလည္း ေကာ္ပီျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ဘိလပ္သီခ်င္းေတြ သိပ္နားေထာင္ျဖစ္တာမွမဟုတ္တာ။ လက္ရွိအေနအထားနဲ႔ စာသားေတြနဲ႔ကိုက္ညီလုိ႔ နားေထာင္တဲ့ စာရင္းထဲေတာ့ ထည့္ထားတယ္။ ျမဴးသလုိ၊ ေဆြးသလုိပဲ၊ ကန္ထရီးၾကိဳက္ေတာ့ အဆင္ေျပပါတယ္။ စိတ္ကူးယဥ္တာ အန္တာတိတ္မန္႔(သည္းခံပါခင္ဗ်ာ စာလံုးမေပါင္းတတ္လုိ႔) တခုအေနနဲ႔ ခံစားတတ္တဲ့ ဖသက အတြက္ ခံစားၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။

ေရႊဖုိးေခါင္

2010-08-17T15:49:00.005+08:00

အမက မဂၤလာေဆာင္အတြက္ မိတ္ကပ္အစမ္းလိမ္းမယ္ဆုိေတာ့ အန္တီက ေျမနီကုန္းက ဆုိင္တဆုိင္လုိက္ပုိ႔တယ္။ ဒုတ္ထုိးစားခ်င္လုိ႔ လုိက္သြားတာ။ ဟုိေရာက္ေတာ့ အတူတူသြားစားမယ္ဆုိလုိ႔ ထုိင္ေစာင့္ေပးေနတုန္း ဒီသီခ်င္းၾကားလိုက္ရတာ။ ကက္ဆက္ဖြင့္သလုိကို နားေထာင္လုိ႔ေကာင္းတယ္။ ဆုိၾကမယ္ေပ်ာ္ၾကမယ္မွာဆုိရင္ ပထမဆုရမွာ ၾကိမ္းေသပဲ။ ဟုိးအရင္က ေန႔လည္ထမင္းစားေက်ာင္း ျပန္ရင္ ေရဒီယုိက တခါတခါ ၾကားဖူးတဲ့သီခ်င္း။ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္မွာေတာင္ သားကို ဒီလုိ သီခ်င္းနဲ႔ ေခ်ာ့သိပ္တယ္။ ၾကည္ႏႈးဖုိ႔ေကာင္းသလုိ နားေထာင္လုိ႔လည္းေကာင္းတယ္။ ကိုယ္ေတာင္ ဒီလုိသီခ်င္းမ်ိဳးနဲ႔ မအိပ္ခဲ့ရဘူး။ ရွာမယ္ဆုိျပီး ေတးထားတာၾကာေပါ့။

အရင္ကဆုိ ညေနအေမတုိ႔ အဖြားတုိ႔ဆီက ျဖစ္ျဖစ္ ဆန္ျပာတုန္း ထမင္းခ်က္တုန္း သနပ္ခါးလိမ္းတုန္း ျငီးတဲ့သီခ်င္းသံေလးေတြကို လြမ္းမိေသး။ ပီပီသသၾကီးလည္းမဟုတ္ဘူး။ မရတဲ့ေနရာဆုိ ျငီးသံေလးပဲ ထြက္ထြက္လာတတ္တယ္။ ဒီသီခ်င္းသံေတြ ၾကားရေတာ့လည္း သတိရပါ့။

အကုိက အဲဒီသီခ်င္းသိတယ္ဆုိျပီး ရွာေပးမယ္တဲ့။ ရွာေတာ့ မေတြ႔ေတာ့ဘူး။ အဲဒါ ဂူဂယ္မွာ အတင္းျပဳးျပဲရွာေတာ့ ေတြ႔ပါတယ္။ ေဒါင္းေတာ့ ေဒါင္းလုိ႔မရဘူး။ upgrade လုပ္ရမယ္တဲ့။ ကမထ အကူအညီနဲ႔ ေမးလ္ထဲေရာက္လာတယ္။

၂ႏွစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ နားေထာင္လုိ႔ ရခဲ့ပါျပီ။ မ်က္လုံးထဲမွာ အဲဒီအမၾကီးရယ္ သူ႔သားေလးရယ္ ျမင္မိတယ္။ အျမဲအမွတ္ရေနမယ့္ သီခ်င္းတပုဒ္ပါပဲ။ သားသမီးေတြအတြက္ စိတ္ကူးေနတဲ့ ကဖစ နဲ႔ ဖသက ဒီသီခ်င္းေတာ့ မိတ္ဆက္ေပးခ်င္တယ္ဗ်ာ။

ေခတ္သစ္မဲဇာ

2010-07-11T08:12:00.000+08:00

ႏွင္းရည္စက္လက္ ခင္းျမက္ေရႊရည္

ျမဴခုိးေဝ့သီ နံက္ခင္းသည္

ေရႊျပည္ၾကီးကုိ လြမ္းမိျပီ။

ရာသီအံုမႈိင္း ေလေအးသုန္သုန္

ခ်မ္းလုိ႔တုန္ သၾကၤန္ရက္လား ထင္မွတ္မွားသည္

ေရႊျပည္ၾကီးကုိ လြမ္းမိျပီ။

ဥေၾသာတြန္ၾကဴး ပြင့္ဖူးပိေတာက္

စိမ္းလဲ့ၾကည္ၾကည္ ဝန္းက်င္သည္

ေရႊျပည္ၾကီးကုိ လြမ္းမိျပီ။

ပူျပင္းေနေရာင္ ေတာက္လုိ႔ေလာင္

ေလေပြေဆာ့ကစား သစ္ရြက္မ်ားသည္

ေရႊျပည္ၾကီးကို လြမ္းမိျပီ။

ၾကင္ေဖာ္ႏွင့္ေဝး ငွက္ေက်းတမာ

ခုိနားစရာ ဓါတ္ၾကိဳးရွာသည္

ေၾသာ္….. ေရႊျပည္ၾကီးကုိ လြမ္းမိျပီ။

ေရတမာ

8း08am Sun

11-07-10

2010 ကမၻာ့ဖလား REVIEW ႏွင့္ ဗုိလ္လုပြဲခန္႔မွန္းခ်က္

2010-07-09T15:45:00.006+08:00

2010 ကမၻာ့ဖလား REVIEW

ျငိမ္းခ်မ္းေရး ဗိသုကာၾကီး နယ္ဆင္ မန္ဒဲလားရဲ့ေျမမွာ က်င္းပျပဳလုပ္တဲ့ 2010 ကမၻာ့ဖလားျပိဳင္ပြဲၾကီးဟာ ဆုိရင္ျဖင့္ ေအာင္ျမင္စြာ ျပီးစီးေတာ့မွာျဖစ္ပါတယ္။ ယခုလုိ ၾကီးက်ယ္တဲ့ ျပိဳင္ပြဲၾကီးကို ေအာင္ျမင္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္တဲ့ အိမ္ရွင္ ေတာင္အာဖရိကႏုိင္ငံရဲ့ အားထုတ္မႈကို ခ်ီးက်ဴးေလးစားမိပါတယ္။ ျပိဳင္ပြဲမစခင္က တည္ေဆာက္ဆဲေဘာလံုးကြင္းမ်ား၊ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးမ်ားႏွင့္ ပက္သက္ျပီး ေဝဖန္မႈေတြရွိေနေပမယ့္ ျပိဳင္ပြဲက်င္းပတဲ့အခါမွာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းျဖစ္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။

ေဘာလံုးေလာကရဲ့ အၾကီးက်ယ္ဆံုးျပိဳင္ပြဲၾကီးကုိ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ ႏုိင္ငံမွာ က်င္းပျပဳလုပ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵဟာ ေဘာလံုးခ်စ္သူတုိင္း ျဖစ္ေပၚဖူးၾကမွာပါ။ ဒီျပင္ ျပိဳင္ပြဲနဲ႔ပက္သက္ျပီး လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး တုိးတက္မႈ အလုပ္အကုိင္ အခြင့္အလမ္းေပၚေပါက္မႈ၊ စီးပြားေရးတုိးတက္ေကာင္းမြန္မႈေတြ ေတြ႔ျမင္ရတဲ့အခါ အားက်မိပါတယ္။ ကိုယ္ႏုိင္ငံရဲ့ ယဥ္ေက်းမႈေတြ လူေနမႈအဆင့္အတန္းေတြ၊ သဘာဝအလွတရားေတြကို ကမၻာကိုျပသႏုိင္ခဲ့တာလည္း မမွားပါဘူး။

ျပိဳင္ပဲြနဲ႔ပက္သက္ျပီး ရရွိခဲ့တဲ့ လူတန္းစားမညီမွ်မႈျပႆနာ၊ မထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္တဲ့ လက္မွတ္ေမွာင္ခုိကိစၥ၊ တရားမဝင္ စီးပြားေရးထုိးေဖာက္မႈေတြဟာ ေနာက္ထပ္ လက္ခံက်င္းပမယ့္ ႏုိင္ငံမ်ားအေနနဲ႔ သတိခ်ပ္သင့္ပါတယ္။ ကမၻာ့ဖလားနဲ႔ ပက္သက္ျပီး ကမၻာ့အဝွမ္းမွာ စိတ္မခ်မ္းသာစရာ သတင္းဆုိးေတြလည္း ၾကားသိခဲ့ရပါတယ္။ ေဘာလံုးပြဲၾကည့္လုိ႔ အစြန္းေရာက္သမားမ်ား သတ္ျဖတ္ျခင္းခံရတဲ့ ေဘာလံုးခ်စ္သူမ်ား၊ ေဘာလံုးပြဲေၾကာင့္ အိပ္ေဆးခပ္ခံရတဲ့ ကေလးငယ္၊ အရုိက္အႏွက္ခံရတဲ့ ကေလးငယ္၊ ေဆးရုံတက္ခဲ့ရတဲ့ ဖခင္၊ မီးေလာင္ေသဆံုးခဲ့ရတဲ့ ကေလးငယ္ေတြ၊ ျပစ္ပယ္ခံရတဲ့ အိမ္ေထာင္ရွင္မေတြဟာ အျဖစ္သင့္တဲ့ အျဖစ္ေတြပဲ မဟုတ္ပါလား။

အစုိးရပါ ဝင္ေရာက္ေျဖရွင္းရတဲ့ ျပင္သစ္အသင္းရဲ့ အျဖစ္ဟာလည္း ေဘာလံုးေလာကအတြက္ အရွက္ရဖြယ္ျဖစ္ပါတယ္။ ျပည္တြင္းျပိဳင္ပြဲေတြမွာ ျပည္တြင္းကစားသမားေတြ အသံုးျပဳနည္းခဲ့လုိ႔ ေအာင္ျမင္မႈ မရခဲ့တဲ့ အီတလီ၊ အဂၤလန္အသင္းေတြဟာ ေနာက္လာမယ့္ ျပိဳင္ပြဲေတြအတြက္ ျပင္ဆင္သင့္ပါျပီ။ ကစားသမားေတြဟာ ႏုိင္ငံခ်စ္စိတ္နည္းပါးၾကေပမယ့္ ပရိသတ္ေတြကေတာ့ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ျပင္းျပၾကတာ ဒီပြဲမွာ ေတြ႔ရပါတယ္။ အရႈံးေၾကာင့္က်တဲ့ မ်က္ရည္၊ အႏုိင္ေၾကာင့္ ရတဲ့ ေပ်ာ္ရြင္မႈေတြဟာလည္း ျပိဳင္ပြဲကုိ ပုံေဖာ္ေပးလွ်က္ရွိပါတယ္။

ဗုိလ္လုပြဲခန္႔မွန္းခ်က္
ခ်ဲထြက္ျပီးမွ ခြင္ျပတယ္ေတာ့ မထင္ေစခ်င္ပါဘူး။ မွတ္မိသေလာက္ 98ကမၻာ့ဖလားကတည္းက ထူးခြ်န္ျပီး ဆံပင္နည္း(သုိ႔)ကတံုး(သုိ႔)ထိပ္ေျပာင္တဲ့ သူေတြ ရယူေပးတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ 98မွာ ျပင္သစ္က ဇီဒန္းရဲ့ ေမွာ္ဆန္တဲ့ ဂုိးေတြနဲ႔အတူ ဖလားရယူျပီး 2002 မွာဘုတ္စုေလးနဲ႔ ေရာ္နယ္ဒုိရဲ့ ေရႊဖိနပ္ကလည္း ဘရာဇီးကုိ မွတ္တမ္းသစ္ေတြ ေရးထုိးေစခဲ့ပါတယ္။ 2006 မွာ အီတလီရဲ့ ကတံုးေက ကင္နာဗာရုိး ထိပ္ေျပာင္ ဇီဒန္းတုိ႔ၾကေတြ႔ေပမယ့္ ေနာက္ထပ္ကတံုးေက မာတာရာဇီကို မယွဥ္ႏုိင္လုိ႔ အရႈံးေပးခဲ့ၾကရတာ မွတ္မိၾကဦးမွာပါ။

2010 မွာေတာ့ ထူးခြ်န္ျပီး ဆံပင္နည္း(သုိ႔)ကတံုး(သုိ႔)ထိပ္ေျပာင္တဲ့ သူေတြေတြ႕ရပါတယ္။ အုပ္စုပြဲေတြထဲမွာ ၾကည့္ရင္ အဂၤလန္က ထိပ္ေျပာင္ ရြန္နီ အေမရိကက ဒုိႏုိဗန္နဲ႔ ကတံုး တင္ေဟာင္းဝပ္ကို မႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ မက္ဆီကုိက ကတံုးေကေလး ဟာနန္ဒက္ ျပင္သစ္ကုိ အဘုိးပံုစံအတုိင္း လုပ္ျပႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ ပုိေဒါ့စကီး ေအာဇီကုိ ေပးခဲ့တဲ့အိပ္မက္ဆုိးေတြ။ စပိန္ကုိေယာက္ယက္ခပ္ေစခဲ့တဲ့ ဆြစ္က ဖာနန္ဒက္။ နာမည္ၾကီး အီတလီကုိ အုပ္စုက လွည့္ျပန္သြားေစခဲ့ ဆလုိဗက္ကီးယားက ဗီတက္ တုိ႔ဟာ ဆံပင္မသန္တဲ့ သူေတြပဲျဖစ္ပါတယ္။

အာဂ်င္တီးနားရဲ့ မေအာင္ျမင္ရျခင္း အားနည္းခ်က္ကေတာ့ ဆံပင္ရွည္ကစားသမားေတြ မ်ားလြန္းျခင္းပါပဲ။ ဒါတင္မက နည္းျပပါ ဆံပင္ရွည္ျခင္းေၾကာင့္ ေအာင္ျမင္မႈမရဘူးလုိ႔ ထင္ျမင္မိပါတယ္။ ေရွ႔တန္းက မက္ဆီနဲ႔ တိဗက္ ဆံပင္ရွည္တာ ေနာက္တန္း ၂ ေယာက္ဆံပင္ရွည္တာေတြဟာ ထူးခြ်န္တဲ့ ထိပ္ေျပာင္ အသင္းေခါင္းေဆာင္မာေရွေရႏုိလည္း ဘာမွမတတ္ႏုိင္ပါဘူး။ အာဂ်င္တီးနား ေအာင္ျမင္ခ်င္ရင္ေတာ့ ကမၻာ့ဖလားပံုစံကုိ အခုလုိ ပံုစံမလုပ္ပဲ ဆံပင္ရွည္ေလး လုပ္ေပးမွ ရမယ္ထင္ပါတယ္။

ဂ်ာမနီရဲ့ ေအာင္ျမင္မႈကို မိတ္ေဆြ ေထာက္ျပခ်င္ေနျပီထင္တယ္။ ဟုတ္ပါတယ္ ဂ်ာမနီမွာ ဘိုအာတန္ တေယာက္ကလြဲလုိ႔ က်န္တဲ့သူေတြမွာ ထိပ္ေျပာင္တေယာက္မွ မပါဘဲနဲ႔ ဆီမီးထိ ေအာင္ျမင္မႈရတာဟာ ထိပ္ေျပာင္ေလး ေရဘဝဲေၾကာင့္လုိ႔ ေျပာရင္ သင္ျငင္းႏုိင္မလား။ ငါတုိ႔အသင္းႏုိင္မယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ဓါတ္ခြန္အားေတြရရွိခဲ့သလုိ။ ရႈံးမယ္ဆုိတဲ့ အသိလည္းရေရာ အသင္းကစားပံုဟာ သိသိသာသာပဲ ပ်က္ျပားသြားခဲ့ပါတယ္။ ထူးခြ်န္တဲ့ လူငယ္ကစားသမားေလး မူလာပြဲပယ္ျပစ္ဒဏ္ေၾကာင့္ ေရဘဝဲေလး စပိန္ကုိ ေရႊးလုိက္သလားဆုိတာေတာ့ သူကိုယ္တုိင္ပဲ သိပါလိမ့္မယ္။

ဘရာဇီးရဲ့ ကတုံးေကေလးေတြျဖစ္တဲ့ ေရာ္ဘင္ဟုိ၊ ေဖဘီရာႏုိတုိ႔ အစြမ္းျပေပမယ့္ ရွႏုိက္ဒါနဲ႔ ေရာ္ဘင္တုိ႔က ပုိျပီးထိပ္ေျပာင္တဲ့အေၾကာင္း ကြာတားဖုိင္နယ္မွာ သိရွိသြားခဲ့ၾကပါျပီ။ ရႈံးထြက္အဆင့္၊ ကြာတား အထိတက္လာၾကတဲ့ ပါရာေဂြး၊ ဥရုေဂြး၊ ဂ်ပန္၊ ဆလုိဗက္ကီးယား၊ ခ်ီလီ၊ မက္ဆီကုိ၊ ဂါနာ၊ အေမရိကန္၊ ေပၚတူဂီ အသင္းေတြဟာ ၾကိဳးစားအားထုတ္မႈ၊ အသင္းလုိက္ စုစည္းမႈေတြ ရွိၾကေပမယ့္ ဖလားရယူေပးႏုိင္တဲ့ ေဟာ္လန္က ရွႏုိက္ဒါနဲ႔ ေရာ္ဘင္တုိ႔လုိ စပိန္က အင္ေနေရစတာတုိ႔လုိ ထိပ္ေျပာင္ေလးေတြ မရွိၾကပါဘူး။ သူတုိ႔ဟာ ပြဲစဥ္တေလွ်ာက္ အေကာင္းဆံုးစြမ္းေဆာင္ၾကေပမယ့္ က်န္တဲ့ အသင္းေဖာ္ေတြကလည္း သူတုိ႔ကုိ မမွီခုိဘဲ အားလံုး စုစုစည္းစည္းနဲ႔ ကစားၾကတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ထုိက္တန္တဲ့ ဗုိလ္လုပြဲကုိ တက္ေရာက္လာၾကတာျဖစ္ပါတယ္။

ကမၻာ့ဖလားျပိဳင္ပြဲတေလွ်ာက္ တၾကိမ္မွ မဆံုဘူးေသးတဲ့ စပိန္နဲ႔ ေဟာ္လန္တုိ႔ပြဲဟာ ၁၂ႏွစ္ အတြင္းမွာ ထူးျခားတဲ့ ခ်န္ပီယံသစ္ ေရႊးပြဲပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဂ်ာမနီေၾကာင့္ အဂၤလန္ေၾကာင့္ ကုန္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအတြက္ က်ေနာ့္ရဲ့ အထက္ပါ ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ ခန္႔မွန္းခ်က္ေတြေၾကာင့္ စပိန္ထက္ ပုိေျပာင္တဲ့ ေဟာ္လန္ဟာ ကမၻာ့ဖလားကို ကိုင္ေျမွာက္ခြင့္ရႏိုင္ေၾကာင္း အစီရင္ခံလုိက္ရပါတယ္။

ေရတမာ

4း03pm fri

9-7-10

တခ်ိန္က သူတုိ႔

2010-06-15T14:20:00.004+08:00

မိသားစုနဲ႔အတူ ခရီးသြားခ်င္တဲ့ စိတ္ကူး ကူးေနတုန္း(ဘယ္လုိကူးလဲေတာ့ မသိဘူး) ငယ္ငယ္က ေဆြမ်ိဳးေတြ အုပ္လုိက္ၾကီး (ဖတ္မိၾကရင္ေတာ့ စိတ္နာေလာက္တယ္) ခရီးသြားခဲ့တာေတြ ျပန္ျပီး အမွတ္ရမိပါတယ္။ ရွိလွ ၁၀ႏွစ္ ၁၁ ႏွစ္ေပါ့။ ႏွစ္တုိင္းလုိလုိ ဘုရားဖူးထြက္ျဖစ္တယ္။ ထိန္းမႏုိင္သိမ္းမရေတြမုိ႔ ေနာက္မသြားေတာ့ဘူး မေခၚေတာ့ဘူး အဆူခံထိတာလည္း မနည္းလွဘူး။ ပုဂံဘုရားေလးဆူ တမနက္တည္းဖူးၾကတယ္။ ေနမေကာင္းေနတဲ့ အေမေတာင္ ပုပၸါးေတာင္ေပၚထိေရာက္ေအာင္ သြားတယ္။ ေဒါင္းေသေခ်ာင္းၾကီး ေရေတြက်ေတာ့ ကားေတြကူးမရ။ ထြန္စက္ေတြ ဆြဲတာေစာင့္ရတာေတြ။ ပုပၸါးေရာက္ေတာ့ အေႏြးထည္မပါလုိ႔ ခုိက္ခုိက္တံုေအာင္ ခ်မ္းတာေတြ ျပန္ေတြးမိေတာ့လည္း မေန႔တေနကလုိပဲ။

အဘြားနဲ႔အေဒၚက နတ္ကို ေတာ္ေတာ္ေလး ယံုၾကည္ကုိးကြယ္ၾကတယ္။ အိမ္မွာ အုန္းဆြဲတယ္။ ၾကြက္ျမီးဆုိတာကို အဲဒီမွာ စသိတာ။ ေစ်းကေန အုန္းသီးကို ၾကြက္ျမီးမက်ိဳးေအာင္ ကိုင္လာရတာကုိး။ မနက္ဆုိ အညွာမခ်ိဳးထားတဲ့ ကြမ္းဝယ္ေပးရတယ္။ ညဆုိ လုိက္ကာအနီေလးပိတ္ေပးရတယ္။ အဘနဲ႔ ဦးေလးက ဝါသနာပါမပါေတာ့ မေသခ်ာဘူး။ မလြန္ဆန္ႏုိင္လုိ႔လား ရုိးရာမုိ႔လုိ႔လားေတာ့မသိဘူး သိပ္ျပီး ကန္႔ကြက္တယ္ မရွိလွပါဘူး။ ဦးေလးဆုိ သူကိုယ္တုိင္ေတာင္ လုိက္ပို႔ေသးတာပဲ။ နတ္ေဟာရင္ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္နဲ႔။ အဘကေတာ့ သိပ္ျပီး ဟက္ဟက္ပက္ပက္မရွိလွပါဘူး။ ဘုရားသမား။ အဘြားနဲ႔အေဒၚက လင္ပန္းၾကီးနဲ႔ ဆြမ္းေတာ္ကပ္ေတာ့ ရုိးရာဆုိျပီး လြဲခ်လုိက္တာလည္း ျဖစ္ေကာင္းပါတယ္။

အဘြားတုိ႔က ပခန္းကိုၾကီးေက်ာ္ကုိးကြယ္တယ္။ ျမင္းျဖဴရွင္ေတြ ဘာေတြလည္းတက္တယ္။ ေတာင္ျပံဳး ရတနာ့ဂူလည္းေရာက္တာပဲ။နတ္ပြဲေတြသြားတဲ့ ခရီးစဥ္ေတြကေတာ့ အေပ်ာ္ဆံုးေပါ့။ စားစရာေတြ ေပါမ်ားသလုိ ပုိက္ဆံလည္း တြက္ေျခကိုက္။ အထူးအဆန္းေတြလည္း ေတြ႔ရသကိုး။ သူတုိ႔နတ္ေမးေမးေနတဲ့ ဆရာေလးတေယာက္ရွိတယ္။ နတ္ရာသီဆုိ ဝါသနာပါရာ အေပါင္းအသင္းေတြအကုန္စုျပီး သြားၾကေတာ့တာပဲ။ အမ်ိဳးသမီးေတြဆုိေတာ့ ခရီးသြားရင္ စားစရာကိုအိမ္ကလုပ္သြားၾကတာ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အိမ္ခ်က္ဆုိေပမယ့္ စားရတဲ့အရသာက တမ်ိဳးေလးနဲ႔ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္။ တခုေတာ့ရွိတာေပါ့ ဝက္သားငတ္တယ္ းP။

အဘြားက နတ္ကိုးကြယ္မႈ ၁က်ပ္ဖုိးေလာက္ရွိေတာ့ အေမက နတ္ကုိးကြယ္မႈ ငါးမူးဖုိးေလာက္ေတာ့ ရွိမယ္ထင္တယ္။ အိမ္မွာ အေဒၚတင္တဲ့ အုန္းဆြဲမျဖဳတ္ေပမယ့္ ဘုရားခန္းသီးသန္႔ထားထားေပးတယ္။ အိမ္ခြဲေနတဲ့ အကုိနဲ႔အမက မကုိးကြယ္တာ ေသခ်ာတယ္။ အမၾကီးကေတာ့ မိဘအိမ္မွာ ေနေနရတာဆုိေတာ့ မကိုးကြယ္ေပမယ့္ မိန္းမသားသဘာဝအရ လက္ေတာ့ လက္ခံဦးမယ့္ သေဘာမွာရွိတယ္။

အခုဆုိရင္ ႏုိင္ငံျခားမွာ ေရႊေျပာင္းအလုပ္လုပ္၊ ေနထုိင္တဲ့ သူေတြမ်ားလာပါျပီ။ ျမန္မာအိမ္ေတြလည္း အေတာ္သင့္အတန္သင့္မ်ားလာျပီ။ အုန္းဆြဲတာ မေတြ႔ရေတာ့သလုိ၊ ဘုရားစင္နဲ႔ ရုပ္ပြားေတာ္လည္း ေသးေသးသြားတာ သတိထားမိတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ မ်ိဳးဆက္ကစျပီး နတ္ယံုၾကည္မႈ ေလ်ာ့နည္းတာေတြ ေတြ႔လာရတယ္။ ၁၀ႏွစ္အရြယ္ ကေလးကေတာင္ နတ္ဝင္သည္ကုိ အပ္နဲ႔ ထုိးျပီး ဝင္မဝင္ စမ္းသပ္ၾကည့္ခ်င္ေနျပီ။ က်ေနာ္အထင္ ေနာက္ဆုိရင္ နတ္ကိုးကြယ္ေတြ ပ,ေပ်ာက္သြားမလားမသိဘူး။ ဒါေပသိ နတ္ပြဲေတြကေတာ့ စည္ကားျမဲ စည္ကားေနတုန္းပဲထင္တယ္။

မနက္ဖက္အိပ္ေကာင္းတဲ့အခ်ိန္ အဘြားနဲ႔အေဒၚတုိ႔ရဲ့ နတ္တုိင္တည္သံ၊ ႏွင္းဆီပန္းေလးေတြ ထည့္ေပးရတဲ့ မႏွဲေလး စဥ့္အရုပ္အုိးေလး၊ ဘဲဥ၊ ဖိနပ္ေသးေသး၊လက္ေကာက္ေသးေသး နဲ႔ အေမၾကမ္းရဲ့ ဆဲဆုိသံ ကုိၾကီးေက်ာ္ရဲ့ ၾကက္ေၾကာ္နဲ႔ အရက္ပုလင္းကို ျမင္ေရာင္ရင္း..................။

ေရတမာ
2း28pm tue
16/06/10

စိတ္ကူးတခု

2010-06-14T18:10:00.001+08:00

သူ တံခါးႏွစ္ေပါက္ႏွင့္ အမိုးဖြင့္ ျပိဳင္ကားအမ်ိဳးအစားကို ငယ္ငယ္ထဲက ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ခဲ့သည္။ ထုိကဲ့သုိ႔ ကားမ်ိဳး ေတြ႕ရင္ ေ၀းေ၀းေရာက္သြားသည္အထိ ေငးေမာေနတတ္၏။ ဒီျပင္ လူမ်ားမ်ားဆန္႔တဲ့ ေတာင္းေအ့လို ကားမ်ိဳးေတြေတြ႔ရင္ ထုိင္ခံုေတြ ဘယ္ႏွစ္ခံုပါသလဲ လိုက္ေရတြက္ေနမိတတ္ျပီး တေန႔ေန႔ အခ်ိန္ခ်ိန္မွာ လူမ်ားမ်ားဆန္႔တဲ့ ကားတစ္စီးေလာက္ ၀ယ္နုိင္လိမ့္မယ္လို႔ စိတ္ကူးေတြ ခဏခဏယဥ္ၾကည့္ဖူး၏။

ေလာင္စာဆီေစ်းႏႈန္း ၾကီးျမင့္ျခင္း၊ ကားေစ်းကြက္မေကာင္းျခင္း၊ ေငြယားမရွိျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ သူ႔အိမ္မွာကားမရွိေတာ့ျပီ။ စီးႏွင္းလိုက္ပါမည့္ လူလည္းမ်ားမ်ားစားစား မရွိေတာ့ပါ။ ဆိုင္ကယ္တစ္စင္း ရွိလွ်င္ ခရီးအေတာ္ တြင္ေနေပျပီ။ သူ၏ စိတ္ကူးယဥ္ထားသည့္ ထိုင္ခံုမ်ားမ်ားႏွင့္ ကားေလးလည္း ဘယ္ဆီဘယ္၀ယ္ ေရာက္ေနသည္ကိုပင္္ မခန္႔မွန္းႏိုင္ေတာ့။

ယခုဆို ကားေလးတြင္ တပ္ဆင္ရန္ ထုိင္ခံု ၇ ခံုရွိေနေလျပီ။ မ်ားမၾကာမွီ ခံုေသးေသးလည္း တပ္ဆင္ရန္ လုိအပ္ေလသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔တြင္ ပူပန္မႈရွိေနေလသည္။ ထိုင္ခံုေတြ တပ္ဆင္ဖို႔ အံ၀င္ခြင္က် ရွိမရွိ သံသယျဖစ္ေနမိသည္။ ကားေလးတြင္ အသားက်ေနသည့္ ေရွ႕ဆံုးမွထိုင္ခံုႏွင့္ ေနာက္မွ တပ္ဆင္ရမည့္ အေ၀းမွ ေရာက္လာသည့္ ထိုင္ခံုေလးမ်ား လိုက္ေလ်ာညီေထြသည့္ အေရာင္အေသြးရွိပါ့မလား။ ေသခ်ာတာေတာ့ ကားၾကီးကို ႏိုင္ငံျခားသယ္ျပီး တပ္ဆင္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္။ ျမန္မာျပည္တြင္ တပ္ဆင္သည္က အေကာင္းဆံုးျဖစ္သည္။

လိုက္ပါစီးႏွင္းမည့္သူေတြကေရာ စိတ္ဆႏၵျပင္းျပမႈ ရွိရဲ့လား မသိ။ ျမန္မာျပည္အႏွံ ကားေလးကို ေရာက္ေစခ်င္သည္။ ကားေလး ေမာင္းေနရင္း ရယ္ေမာသံေတြ ၾကားခ်င္သည္။ အျမဲတမ္းမဟုတ္ေတာင္ ခဏတျဖဳတ္ျဖစ္ျဖစ္ သြားၾကည့္ခ်င္သည္။ ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္ ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြ တလွည့္ဆီ ေမာင္းၾကမည္။ အေဖၾကီးကိုေတာ့ အနားေပးထားမည္။ လမ္းေဘးတေလွ်ာက္ ဖရဲခင္းေတြ စပ်စ္သီးခင္းေတြ နာနတ္သီးခင္းေတြမွာ ေစ်းဝယ္မည္။ အရိပ္ေကာင္းသည့္ အပင္ေအာက္တြင္ စားေသာက္ၾကမည္။ ငယ္ငယ္တုန္းကလုိ လုိက္ထိန္းျပီး အဆူခံထိမည္ေတာ့ မထင္။ ပင္လယ္ၾကီးေတြဆီသြားမည္။ ေတာင္တန္းေတြဆီသြားမည္။ လြင္ျပင္ေတြဆီသြားမည္။ ျဖစ္ႏုိင္လွ်င္ မုိးကုတ္စက္ဝိုင္းေတြ အထိပင္သြားလုိက္ခ်င္သည္။

ေမေမ့ပါးျပင္

2010-05-09T00:52:00.005+08:00

ဟုိယခင္ ငယ္စဥ္က ျပည့္ျဖိဳးခဲ့ ေမေမ့ပါးျပင္

မိသားစုအတြက္ေပးဆပ္ ယခုအခါ
အေမ့ပါးထက္မွာ အသားမကပ္ေတာ့ဘူး။
သူမပါးျပင္မွာ အသားမရွိေတာ့ေပမယ့္
သားေတြအတြက္ဆုိရင္ အားပင္ရွိေနေသးတယ္။

သားတုိ႔အလွည့္ေရာက္ေတာ့
ဝမ္းမဝရုံအျပင္ ခါးလွေအာင္လည္း မဆင္ႏုိင္ဘူး
ဒီလူအ, ရင္မွာေလ ဆုိ႔နင့္လုိ႔ ရူး.............

ေရတမာ
1;32AM
09/05 SUN

MY ISLAND HOME

2010-04-22T16:11:00.002+08:00

PANDORA BOX ပြင့္သြားျပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္း မေကာင္းတဲ့ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟစိတ္ေတြ လူေတြဆီေရာက္ကုန္ၾကတယ္။ ေသတၱာေလးထဲမွာ “ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း”ဆုိတဲ့အရာ တခုပဲက်န္ခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူေတြက “ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းနဲ႔ အသက္ရွင္ေနၾကတယ္” ဆုိျပီး ေျပာဆုိေနၾကတယ္။ နားလည္မိသေလာက္ ခ်ေရးလုိက္တဲ့ ဒီပံုအရ အဲဒီအယူအဆကို သေဘာက်မိတယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းသက္သက္ပဲဆုိရင္ ရူးမုိက္ရာက်ေနမွာပါ။ တဖက္မွာလည္း ရည္မွန္းခ်က္ဆုိတဲ့ အရာနဲ႔တြဲျပီး ေမွ်ာ္လင့္ေနမွ အသက္ရွင္ေနရတာ အဓိပၸါယ္ရွိမယ္ မဟုတ္လား။ အဲဒီရည္မွန္းခ်က္ေတြ ျပည့္ေျမာက္ေအာင္လည္း ဇြဲ၊လံုလ၊ဝီရိယေတြနဲ႔ အခါမလပ္ ျဖည့္တင္းေနမွ ျပည့္ဝမယ္ဆုိတာလည္း အားလံုးသိျပီးသားပါ။

အျပင္ေလာကမွာ ဝါသနာတူ စရုိက္တူ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြနဲ႔ ေတြ႔ဆံုၾကတဲ့အခါ သံေယာဇဥ္ဆုိတာေတြ ျဖစ္လာရတယ္။ အဲဒီထဲကမွ မိတ္ေဆြေကာင္း ဆုိတာေတြနဲ႔ ကုသုိလ္ကံေကာင္းမွ ေတြ႔ဆုံၾကရတယ္။ “မိတ္ေဆြေကာင္းရွိျခင္းဟာ အလံုးစံုျပီးျပည့္စံုေစတယ္”ဆုိျပီး ရွင္ေတာ္ဘုရား ေဟာၾကားခဲ့တယ္။ ကိုယ့္ေဘးနားမွာ ရွိတဲ့ မိတ္ေဆြေကာင္းေတြကို တန္ဖုိးထားျပီး ကိုယ္တုိင္လည္း မိတ္ေဆြေကာင္းျဖစ္ေအာင္ ျပဳမႈသင့္တယ္။ ကိုယ္ကူညီဖူးတာေတြ ဖယ္ထားျပီး သူကူညီေပးဖူးတာေတြကုိ အျမဲတမ္းေအာက္ေမ့ သတိရေနရမယ္။

မိသားစုနဲ႔ေဝးေနတဲ့ ဘဝေတြက မခက္ခဲေပမယ့္ သိပ္ျပီးေတာ့ မလြယ္ကူဘူး။ အျပင္ေလာကမွာ ကိုယ့္ေသြးသားရင္းေလာက္ ကိုယ့္အေပၚ ေကာင္းမယ့္သူဆုိတာ အခုဆုိရင္ခပ္ရွားရွားပါ။ အရာရာတုိင္းမွာ ျခြင္းခ်က္ေတြ ရွိပါတယ္။ ျခြင္းခ်က္ေတြေတာ့ မပါဘူးေလ။ မိသားစုေတြနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ အိမ္ဟာ ေလာကမွာ အေႏြးေထြး အလံုျခံဳဆံုးျဖစ္ေနတတ္တာမ်ိဴး။ လူဆုိတာ တေယာက္တည္း ေနတတ္တဲ့ သတၱဝါ မဟုတ္ေတာ့ ဘယ္ေနရာပဲေရာက္ေနေန အိမ္ဆုိတဲ့ အရာကို ဖန္တီးယူၾကရတယ္။ တခ်ိဳ႔လည္း ဆူဆူပူပူ၊ တခ်ိဳ႔လည္း ျငဴျငဴဆူဆူ။ တကယ့္ေအးခ်မ္းတဲ့ အိမ္ဆုိတာ နားလည္မႈနဲ႔ ဖန္တီးယူမွရတတ္တာမ်ိဳးေလ။

မိတ္ေဆြေကာင္းေတြ၊ ဥာဏ္ပညာၾကီးမားသူေတြ၊ ၾကင္နာတတ္တဲ့ ႏွလံုးသားရွိသူေတြ ရွိေနတဲ့ အိမ္ကေလး ျဖစ္ေနေစခ်င္တာ ပန္ဒိုရာ ေဘာက္္စ္ထဲက ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းလုိပါပဲ။ မိတ္ေဆြ ေသတၱာေလးကို မဖြင့္လိုက္ပါနဲ႔ေနာ္။

This is my home
She's everything to me
Grace and beauty
In all that you see

My island home
Wherever I may be
I never will forget her
Nor will she forget me

Chorus ^
And I will sing
A song of home
A land of peace
Where dreams are born everyday
My home
Wherever I may be
I believe
You will always be a part of me ^

My island home
Home of my family
This is my future
Where I want to be
(This is my future
This is my home)

Repeat Chorus x 2

My home
Wherever I may be
I believe
You will always be a part of me
A part of me

ေၾကျငာ

2010-04-15T16:29:00.007+08:00

ႏွစ္သစ္မွာ ဆုေတာင္းေပးၾကေသာ ၊ ေရခဲေရနဲ႔လာေလာင္းၾကေသာ အုိးမဲ လာသုတ္ၾကေသာ ဦးဦးေဒၚေဒၚကိုကိုမမညီညီမ မ်ားလည္း က်န္းမာရႊင္လန္းပါေစေၾကာင္း ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းေပးပါတယ္။

ႏွစ္သစ္ကူးအခ်ိန္အခါ သမယမွာ ျမန္မာလူမ်ိဳးတုိ႔ရဲ့ ဓေလ့ထံုးတမ္း အစဥ္အလာအတုိင္း ကုသုိလ္ေကာင္းမႈမ်ား လုပ္ဖုိ႔ရန္ က်ေနာ္မ်ား ဘေလာ့ကို ႏွစ္ဆန္း ၁ ရက္တုိင္ ႏွစ္ဆန္း ၅ ရက္ေန႔အထိ ပိတ္မွာ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း အသိေပးအပ္ပါတယ္။

ႏွစ္သစ္မွာ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ

အလည္လာေရာက္သူအေပါင္း စတုဒိသာ မုန္႔လံုးေရေပၚမ်ား သံုးေဆာင္သြားၾကပါ့ဦး

We Are The World

2010-02-23T09:58:00.006+08:00

တေန႔က တီဗီ အစီအစဥ္ေတြ ၾကည့္ရင္း Commercial Break မွာ ဒီ သီခ်င္းေလး ဖြင့္ေပးတယ္။ သီခ်င္းေလးပဲ နားဆင္ခ်င္ရင္ျဖစ္ျဖစ္၊ ကမၻာေက်ာ္ အဆုိေတာ္ေတြ ၾကည့္ခ်င္ရင္ ေအာက္က Play ခလုတ္သာ ႏွိပ္လုိက္ပါ။ သီခ်င္းေလး နားေထာင္ျပီး အျဖစ္ဆုိးကုိ စာနာမိလုိ႔ လွဴခ်င္ရင္ http://www.world25.org/ မွာလွဴလုိ႔ရတယ္ေနာ္။

သီခ်င္းနားေထာင္ျပီး အသစ္ေတြ အေဟာင္းျဖစ္ကုန္ျပီထင္ပါတယ္။ ဆုိလုိတာက ဗာရွင္းသစ္ေပမယ့္ ခံစားရတာေတာ့ အေဟာင္းအတုိင္းပါပဲ။ သူတုိ႔အတြက္ က်ေနာ္ဘာကူညီေပးႏုိင္မလဲ။ တတ္ႏုိင္သေလာက္ အလွဴေငြထည့္မယ္။ လႈံေဆာ္ေပးမယ္။ ဒီခံစားမႈေတြ မဆံုးခင္မွာပဲ ခံစားမႈအသစ္တခုျဖစ္မိတယ္။ လူေတြသိေနတဲ့ ေဟတီကလူေတြထက္ လူေတြမသိတဲ့ ျပည္တြင္းက ေရာဂါသည္ေတြ အတြက္လည္း စိတ္မလႈံသလုိျဖစ္မိတယ္။ အနိ႒ာရုံေတြ က်ေနာ္ ေဖာ္ျပမေနခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ အခုတေလာလည္း ေဖာ့ဝပ္ ေမးလ္ေတြထဲမွာ ဖတ္ၾကရမွာပါ။ http://www.leprosyhelp.org/ ဒီအဖြဲ႔အစည္းပါပဲ။ စာနာမႈနဲ႔ေဖးကူၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းလုိက္ပါတယ္။ လွဴဒါန္းႏုိင္မယ့္ လိပ္စာေတြကေတာ့

ဦးေဇာ္လြင္၀င္း၊
အယ္ဒီတာခ်ဴပ္ (Mutdfan.com)
Rm- 403, Excel Tower,
ဗဟန္းျမိဳ႕နယ္၊ ရန္ကုန္ျမိဳ႕။
ဖုန္း 01 558489

ျပည္တြင္းမွ လွဴဒါန္းလိုသူမ်ားအတြက္ ျမန္မာႏုိင္ငံရွိ ကေမၻာဇဘဏ္တြင္ Saving Account ဖြင့္လွစ္ေပးထားျပီး ျဖစ္ပါသည္။ကေမၻာဇဘဏ္ သို႔ သြားျပီး

Saving Account
Account No. 0071210157107 (ေရႊဂုံတုိင္ကေမၻာဇဘဏ္)
Account Name. U ZAW LWIN WIN

သို႔ ေငြလြဲထည့္ေပးပါဟု ေျပာျပျပီး ကေမၻာဇဘဏ္ ရွိရာ မည္သည့္ျမိဳ႕မွ ျဖစ္ေစ လွဴဒါန္းနုိင္ပါသည္။
ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွ ကုိယ္စားလွယ္

မ၀တ္ရည္တင္ဦး (Ma Wuityi Tin Oo)
Bank Acoount - 768-1110393-0 1
Mizuho IC Cash Card
みずほICキャッシュカードカード
ph
ေတာင္ကိုရီးယား ႏုိင္ငံမွ အလွဴေငြလက္ခံေပးမည္႔ ကိုယ္စားလွယ္။

ထူးကိုကို (ကိုဂ်ာရက္)
ဘဏ္အေကာင္ ့- ၁၀၀၂-၀၃၇-၈၃၇၀၃၂
Woori Bank
ဖုနး္နံပါတ္ ..010 -3434-6184
လိပ္စာ-
1360-8 , Jung Wang -Dong,
Siheung-City , Kyungki-Do , Korea
( 2 Ra - 509, Sihwa Industrial Complex )

စကၤာပူ ႏုိင္ငံမွ အလွဴေငြလက္ခံေပးမည္႔ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား

ကိုသန္႔ဇင္၀င္း
အယ္ဒီတာ (Mutdfan.com)
(potatothant@gmail.com)
ဖုန္း - ၉၀၉၄၀၂၈၁...၆၂၂၁၉၇၈၉(အိမ္ဖုန္း)
POSB Bank Account No. 402- 11900-4
win htut aung (Bank Account Holder Name )၉၀၉၄၀၂၈၁ (သို႔)၆၂၂၁၉၇၈၉(အိမ္ဖုန္း)

စကၤာပူ ႏုိင္ငံမွ အလွဴေငြလက္ခံေပးမည္႔ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား

ကိုဘုိျမင့္ေထြး (bomyinthtwe@gmail)
City Bank Account No. 059-877801-9
ph - +6590855717

ကုိေအာင္သူရိန္ထြန္း (atrt.ndw@gmail)
+6590574689

မခင္မ်ိဳး၀င္း (tsuyuko.mm@gmail)
POSB Bank Account No. 068-90572-9
ph +6581546163

မေလးရွား ႏုိင္ငံမွ အလွဴေငြလက္ခံေပးမည္႔ ကိုယ္စားလွယ္။

ဥဳးစရိယ
( ရတနာရာမေက်ာင္း )
N0, 30 SS2/72 Petaling Jaya,47300, Malaysia.
Ph- 0166264642
Tel/fax 03-77271193
PUBLIC BANK ACCOUNT-4898556105

ရုရွား ႏုိင္ငံမွ အလွဴေငြလက္ခံေပးမည္႔ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား

ကိုသန္႕စင္ (MSU)
အယ္ဒီတာ (Mutdfan.com)
kothant.ndw@gmail
+79268464225

ကုိသက္ထြန္းဦး (MPEI)
အယ္ဒီတာ (Mutdfan.com)
+79037894871
mincansi@gmail.com

ကိုေအာင္ေဇာ္လတ္ (MIIT)
အယ္ဒီတာ (Mutdfan.com)
saisyant@gmail.com

We are not asking for your MONEY. We are asking for your HEART. (Jet Li)

နကၡတ္လြဲေသာၾကိမ္စာ

2010-02-21T15:03:00.008+08:00

အခန္း(၁)

သူခုိးဗ်ိဳ႕ သူခုိး!!!!!!!!!!!!!
စူး၀ါးသည္႔ေအာ္သံမ်ားေၾကာင့္ ရင္ဘတ္မွ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ခုန္၍ လန္႔ျဖန္႔သြားသည္။ ေခါင္းေထာင္ၾကည့္လုိက္ခ်ိန္တြင္ လက္နက္ကိုယ္စီႏွင့္ အဘႏွင့္ ဦးေလးတုိ႔က အိမ္ေပါက္၀တြင္ ေစာင့္ေနသည္ကုိေတြ႔ရသည္။ မေယာင္မလည္ႏွင့္ အိမ္တံခါးမွ ေခ်ာင္းၾကည့္ရာ လမ္းမေပၚတြင္ ၁၄- ၅ ေယာက္ထက္မနည္းေသာ လူအုပ္ၾကီး လက္နက္မ်ိဳးစံုျဖင့္ ေျပးလႊားေနသည္ကို ေတြ႔လုိက္ရသည္။ အသံေတြ တိတ္ဆိတ္၍ ပံုမွန္အတုိင္းျဖစ္မွ ျမင္ကြင္းမွ အၾကည့္ခြာကာ အိပ္ယာသို႔ ျပန္၀င္လာၾကသည္။ နာရီျပန္ ၂ ခ်က္တီးေနေလျပီ။

“ဆယ္အိမ္မွဴးအိမ္ ၀င္ခုိးသြားတာတဲ့”
“ဟုိဖက္ ရပ္ကြက္ေတြမွာလည္း အခုိးခံရတာခဏခဏ ၾကားေနရတယ္”
“ေတာက္ မိလုိ႔ကေတာ့ကြာ အေသပဲ”
တုိးလုိက္က်ယ္လုိက္ျဖင့္ နားထဲသုိ႔တုိး၀င္လာေသာ အသံမ်ားက အိပ္မက္ေယာင္ေယာင္။ သိစိတ္က ဦးေႏွာက္သုိ႔ တုိး၀င္လာေသာအခါ ေခါင္းရင္းဖက္မွ လာေသာ အသံျဖစ္မွန္းသိလုိက္သည္။ မနက္မလင္းေသး မေန႔ညက အေၾကာင္းအရင္းႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ယခုတေလာ သူခုိးအေတာ္ ပူေၾကာင္းလူၾကီးမ်ား ေျပာဆုိေနၾကသည္။ သူလည္း မေန႔ညကအေၾကာင္း ျပန္စဥ္းစားလိုက္တုိင္း ရင္တုန္ မျပယ္ခ်င္။ အိပ္မက္ေကာင္းေနစဥ္ လန္႔ႏုိးသြားျခင္းျဖင့္၍ ယခုမွ စိတ္ဆုိးခ်င္သလုိလို ျဖစ္လာ၏။ ေဘးနားက ညီအကိုေတြကျဖင့္ အိပ္ေနၾကသည္မွာ သုိးေနသည္။ အိပ္ရာမွ မထေသးပဲ ျခင္ေထာင္အမုိးကို ၾကည့္၍ ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြး ေတြးေတာေနမိ၏။ ဘယ္ႏွစ္နာရီထုိးျပီလည္းဟု ၾကည့္ရန္ထလုိက္စဥ္ အေမ့အသံစူးစူးကို ၾကားလိုက္ရသည္။
"ဟဲ့ ခေလးေတြ အိပ္ရာမထၾကေသးဘူးလား ေက်ာင္းေနာက္က်မယ္"
"ထျပီ အေမ" ဟုေျပာရင္း ျခံဳေစာင္ကိုသပ္သပ္ရပ္ရပ္ ျဖစ္သလုိ ေခါက္ကာ ေခါင္းအံုးေပၚ တင္လုိက္သည္။ ျခင္ေထာင္ၾကိဳးမ်ား ျဖဳတ္၍ အိပ္ေနေသာ အက႔ိုေပၚသုိ႔ လံုးေထြးပစ္တင္ခဲ့လိုက္သည္။ မ်က္ႏွာသစ္ေနစဥ္ ေထာပနာျပဳသံ သဲ့သဲ့ၾကားလိုက္ရသည္။

အခန္း(၂)

သူတုိ႔အိမ္ခ်င္းကပ္ အိမ္နီးနားခ်င္း ေဒၚျပားသည္ သားသမီးမရွိသည့္ အလြန္ ပစိပစပ္မ်ားေသာ၊ ေလာဘၾကီးေသာ မုဆုိးမအဘြားအို တဦးျဖစ္သည္။ ၀င္းထရံခပ္ၾကစဥ္ သူတုိ႔ႏွင့္ စကားတခါမ်ားဖူးသည္။ ညီအကိုတေတြ အိမ္အေပၚထပ္၌ ေဆာ့ေနၾကရာ အကိုတေယာက္ အဘြားၾကီး၀င္းထဲ ျပဳတ္က်စဥ္ ေခြး ဟုဆုိကာ လုိက္ရုိက္ကတည္းက ပုိ၍ မ်က္မုန္းက်ိဳးေနၾကသည္။ သုိ႔ေသာ္ အမွတ္ မထား။ အမယ္ၾကီးျခံထဲက မာလကာသီးမ်ား ခုိး၍ ခူးၾကသည္။ မိသည္အခါ မိ၊ မမိသည့္အခါမမိ။ မိလွ်င္ အိမ္လာတုိင္သည္။ အေမတုိ႔ႏွင့္ေတြ႔လွ်င္ ကိစၥမရွိေသာ္လည္း အဘႏွင့္တုိင္မိလွ်င္ အရုိက္ခံရတတ္၏။

သူမသည္ အိမ္စုတ္ကေလးႏွင့္ ေနေသာ္လည္း ပိုက္ဆံအသင့္အတင့္ရွိသည္။ က်ယ္၀န္းသည့္ ျခံၾကီးအားပုိင္း၍ ေရာင္းထားသျဖင့္ ယခုလို သူခုိးပူေသာ ရာသီတြင္ သူမလည္း ေၾကာက္အားပိုခဲ့သည္။ ေဒၚျပား၏ ျခံတ၀က္ကို ဦးေစာေမာင္က ၀ယ္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ သူတုိ႔၏ သားသမီးမ်ားျဖစ္သည့္ အထြန္းတုိ႔ႏွင့္ အလုိေလ်ာက္ ကစားေဖာ္မ်ား ျဖစ္လာသည္။ အထြန္းတုိ႔အိမ္ႏွင့္ သူတုိ႔အိမ္ၾကားရွိ ေဒၚျပား၏ ျခံမွာ ကြ်ဲႏွစ္ေကာင္ၾကားမွ ေျမဇာပင္ျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္ေနေလ၏။

အခန္း(၃)

ညေနပုိင္း သူတုိ႔ညီအကိုတေတြ မကစားျဖစ္ၾက။ ေက်ာင္းမွ ျပန္လာကတည္းက လြယ္အိတ္မ်ား ကုတင္ေပၚပစ္တင္ျပီး ထမင္းခပ္ျမန္ျမန္စားကာ စုရပ္ျဖစ္ေသာ မယ္ဇလီပင္ၾကီးေအာက္သို႔ တိတ္တဆိတ္ စုေ၀း၍ သူခိုးဖမ္းရန္ တုိင္ပင္ၾကသည္။ ယခုကဲ့သို႔ အၾကံအစည္မ်ား ေပၚေပါက္လာရန္ အားေပးအားေျမွာက္ လုပ္ေဆာင္ေနသည္မွာ အခေၾကးေငြျဖင့္ ျပသေသာ ႏုိင္ငံျခား အက္ရွင္ ဇာတ္လမ္းမ်ားပင္ ျဖစ္သည္။ ယခင္ကဆုိလွ်င္ ေရာမအင္ပါယာၾကီးလုိ၊ မာဖီးယားဂုိဏ္းၾကီးလုိ၊ FBI၊ CIDကဲ့သုိ႔ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားဖြဲ႔ကာ အေပ်ာ္တမ္းကစားၾကသည္။ တကယ့္ျပင္ပေလာကတြင္ ေပၚေပါက္ေနေသာ ျပႆနာရပ္ကို သူတုိ႔အစြမ္းအစျဖင့္ ေျဖရွင္းရန္၊ သူတုိ႔ေတြလည္း အားကိုးရေၾကာင္း လူၾကီးမ်ား သိေစခ်င္ၾကသည္။ သူသည္ အစည္းအေ၀းကို စိတ္မ၀င္စား။ မယ္ဇလီပင္ၾကီးေပၚတြင္ ထုိးထားေသာ လင့္စင္ေပၚမွ အစည္းအေ၀းျပီးလွ်င္ စားေသာက္ရန္ လူၾကီးမ်ား မသိေအာင္ယူလာေသာ အထြန္းတုိ႔အိမ္က ဖားေျခေထာက္ၾကြပ္ၾကြပ္ေၾကာ္မ်ား။ အေၾကာ္ႏုိင္းခ်င္း လက္ဖက္သုပ္ ႏွင့္ ေရေႏြးျကမ္း စသည့္ အစားအေသာက္မ်ားသာ ဘယ္အခ်ိန္စားရမလဲ ေစာင့္ေန၏။

အစည္းအေ၀းရလာဒ္မွာ အထြန္းတုိ႔က သူတုိ႔အိမ္ဖက္က ကင္းေစာင့္၊ သူတုိ႔က အိမ္အေပၚထပ္က ညမအိပ္ဘဲ ကင္းေစာင့္ၾကမည္။ လူခ်င္းမမွ်၍ လက္ရဖမ္းဆီးဖုိ႔ စိတ္ကူးမရွိေသး။ ကာကြယ္ေရးကို ပုိျပီး ဦးစားေပးၾကသည္။ လက္စြဲေတာ္ ကြ်ဲေကာ္ေလာက္ေလးခြမ်ားသည္ မီးေရာင္ေအာက္တြင္ ပို၍ေတာက္ပေနသည္။ အနီးကပ္တုိက္ခုိက္ရန္ ရုပ္ရွင္ေတြထဲကလုိ ေဘ့စ္ေဘာတုတ္တံမ်ားကားမရွိ။ တသက္ႏွင့္တကိုယ္ ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာပင္ ျမင္ဖူးသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သူတုိ႔ ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ အလြမ္းသင့္သည့္ ႏွစ္တစ္တုတ္မ်ား အသံုးျပဳရန္ ေရြးခ်ယ္ထားသည္။ သူ႔တာ၀န္မွာ ေလာက္စာလံုးအတြက္ ေက်ာင္းေနာက္ဖက္ ေရအို္င္မွ ရႊံ႔ေစးမ်ားကို ေက်ာင္းကအျပန္ ယူလာရန္ျဖစ္သည္။ အစည္းအ၀း ျပီးဆံုးေၾကာင္းပင္ မေၾကျငာရေသး သူဖားေပါင္တေခ်ာင္းသာ ရရွိခဲ့သည္။

အခန္း(၄)

ေက်ာင္းဆင္းအခ်က္ေပး ေခါင္းေလာင္းသံ ၾကားမိလွ်င္ စာအုပ္ေတြကို အကိုႏွင့္ထည့္ေပးလိုက္ျပီး ေက်ာင္းေနာက္ဖက္ ေရအုိင္သို႔ သြားေရာက္ကာ ရႊံ႔ေစးမ်ား သြားသယ္ရသည္။ လြယ္အိတ္တလံုးစာရမွ ျပန္လာခဲ့သည္။ ညက်လွ်င္ ေလာက္စာလံုး ထုိင္လံုးၾကမည္။ ခြဲတမ္းက်ေ၀ျပီး ကိုယ့္ဘာသာ အေျခာက္ခံရမည္။ ရုိက္ႏွက္စရာတုတ္မ်ားလည္း ခြဲတမ္းခ်ၾကမည္။ အကိုကလည္း အရင္က အေမအသိမ္းခံထိထားေသာ ဓါးေျမွာင္ေလး ျပန္ယူလာျပီး ဟန္ေရးတျပျပျဖစ္ေနသည္။ အိမ္အသီးသီးမွ ထမင္းစားပင့္သံၾကားမွ သူတုိ႔ေတြ လမ္းခြဲခဲ့ၾကသည္။ အိမ္ေရာက္လွ်င္ေရာက္ခ်င္း အဖြားထမင္းေျခာက္လွမ္းေသာ စေကာကို ယူကာ ေလာက္စာလံုးမ်ား ညီညီညာညာထည့္ရင္း အိမ္ေနာက္ေဖးေခါင္မုိးေပၚတင္ကာ အေျခာက္ခံထားခဲ့သည္။

အခန္း(၅)

“အငယ္ေလး အဖြား စေကာယူေဆာ့ေသးလား” ေက်ာင္းမွ ျပန္လာခ်င္း အဖြားထံမွ ေမးသံၾကားလုိက္ရသည္။
“မေဆာ့ဘူးအဖြား၊ မေန႔ကေတာင္ ေတြ႔ေသးတယ္၊ သားရွာေပးမယ္” လြယ္အိတ္ကိုေမွာက္ကာ စာအုပ္မ်ားကို ကုတင္ေပၚသြန္ျပစ္ရင္း ေနာက္ေဖးသုိ႔ အေျပးတပိုင္းသြားကာ ေလာက္စာလံုးမ်ားကို လြယ္အိတ္ထဲ ထည့္လုိက္သည္။
“အဖြားေရေတြ႔ျပီ၊ ေခ်ာင္ထဲမွာ က်ေနတာ အဖြားရဲ့”
“ေအးကြယ္ အဖြားက မ်က္စိမေကာင္းေတာ့ သိပ္မျမင္ဘူး” ဟုမယံုခ်င္ယံုခ်င္ျဖင့္ စေကာျပန္ယူသြားသည္။ သူ႔ေျမးအေၾကာင္းေတာ့ သူေကာင္းေကာင္းသိပါသည္။

ေလာက္စာလံုးမ်ားကို လံုလံုျခံဳျခံဳသိမ္းဆည္းကာ ေရခ်ိဳးဖုိ႔ေရကန္သုိ႔ အျမန္ေျပးရသည္။ ေနာက္က်သြားလွ်င္ တုံကင္ငင္ေနရမည္။ ေရကန္အေရာက္ အေဒၚႏွင့္တုိးေလသည္။ ေၾကးတြန္းခဲႏွင့္ ေနရာလပ္မက်န္ တုိက္ခြ်တ္ေပးတတ္သည္႔ အေဒၚကုိေတာ့ ေၾကာက္ရသည္။ ေရခ်ိဳးျပီး ထမင္းစားကာ အိမ္စာအျမန္လုပ္၍ စာက်က္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၾကသည္။ ညအတြက္လည္း ၾကိဳျပီး ရင္ခုန္ေနၾကသည္။ အိပ္ခ်ိန္က်၍ စာအုပ္ပိတ္၊ သြားတုိက္၊ ေျခေထာက္ေဆး လက္ေဆး ေနာက္ေဖးသြားအျပီး ျခင္ေထာင္ ေထာင္ၾကသည္။

အိပ္ရာထဲမွေန၍ လူၾကီးမ်ား အေျခအေနကို နားစြင့္ေနၾကရသည္။ အိမ္တံခါးမျကီးမွေသာခတ္သံ ၾကားျပီးမၾကာမီ အသံမ်ားမွာ တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ နာရီသံတခ်က္ခ်က္ႏွင့္ တခါတရံမွ ေပၚလာတတ္ေသာ ေခ်ာင္းဆုိးသံ၊ ေဟာက္သံမ်ားသာ ၾကားရတတ္သည္။ အကိုမ်ားကို လက္ကုတ္ျပီး လက္နက္ကိုယ္စီယူကာ သတ္မွတ္ထားေသာ ေနရာသို႔သြားလိုက္ၾကသည္။ သူႏွင့္အကိုက အိမ္အေရွ႔ဖက္ မ်က္ႏွာစာ က်န္အကိုက အိမ္အေနာက္ဖက္မ်က္ႏွာစာတြင္ ေနရာယူထားသည္။ အိမ္အေပၚထပ္မွ ေန၍ အထြန္းတုိ႔အိ္မ္ဖက္ႏွင့္ လမ္းဖက္ကို လေရာင္ေအာက္တြင္ ေကာင္းေကာင္းျမင္ရသည္။ ခ်ိဳးကူသံတခ်က္ေပးလိုက္ရာ အထြန္းတုိ႔အိမ္ဖက္မွ ခ်ိဳးကူသံတဖက္ျပန္ေပၚလာျပန္သည္။ သူတုိ႔လည္း ကင္းေစာင့္ေနေၾကာင္း သိရ၍ အားတက္သြားသည္။

လမ္းဖက္ရွိ ကုကၠိဳကိုင္းမ်ားကလည္း ေလအေ၀ွ႔တြင္ မေကာင္းဆုိး၀ါးတေကာင္ လက္ယပ္ေခၚေနသည္ႏွင့္ပင္ တူေနေသးသည္။ ထရံၾကားမွာ တုိး၀င္လာေသာ ေလေအးမ်ားႏွင့္အတူ ေက်ာထဲတြင္ စိမ့္တက္သြားသည္။ အကို႔လက္ေမာင္းကိုင္လုိက္စဥ္ တခ်က္တြန္႔သြားသည္။ သူလည္း ၾကက္သီးထေနေၾကာင္းသိလုိက္ရသည္။ ညည့္က တျဖည္းျဖည္းနက္လာသည္။ ေကာင္းကင္ယံတြင္ ခုႏွစ္စဥ္ၾကယ္ပင္ အျမီးေထာင္ေနျပီ။

တစ္နာရီနီးပါး ေစာင့္ေနေသာ္လည္း အေျခအေနမွာ ထူးျခားမႈမရွိလွေခ်။ ထုိစဥ္ တရြီးရြီးႏွင့္ ေလတုိက္သံမ်ား ျပင္းထန္လာသည္။ အပင္မ်ားမွာ ကခုန္ေနသည့္ႏွယ္ ယိမ္းယုိင္ေနၾကသည္။ ေဒၚျပားျခံထဲရွိ မာလကာပင္ေပၚသုိ႔ မည္းမည္းသ႑ာန္အရိပ္တစ္ခု လြင့္ေမ်ာသြားသည္။ ထုိမွတဖန္ ေျမျပင္ေပၚသုိ႔ ဆင္းသက္လာျပန္သည္။ ေၾကာက္စိတ္မ်ား တဖြားဖြားေပၚလာသည္။ ေဒၚျပား အိမ္ေဘးမွ ေနာက္ထပ္အရိပ္မည္းတခု ျမင္လွ်င္ျမင္ျခင္း တုိင္ပင္ထားသည့္အလား ထုိေနရာသို႔ ေလာက္စာလံုးမ်ား စုျပံဳက်ေရာက္သြားေလေတာ့သည္။ ထုိစဥ္ သူ၏ပုခံုးေပၚသို႔ လက္ေအး တစံုက်ေရာက္လာမွန္း ခံစားသိရွိရေသာအခါ "အား"ဆုိေသာ အသံမွာ ဆဲဆုိေနေသာ ေဒၚျပားအသံကုိ ဖံုးလႊမ္းရင္း သူေမ့ေမ်ာသြားေလေတာ့သည္။

အခန္း(၆)

ပရုပ္ဆီအနံ႔ စူးစူးက ၾသကာသ ေလာကၾကီးကို ၾကိဳဆုိေန၏။ အိပ္ေရးပ်က္သျဖင့္ ေခါင္းက ျငီးစိစိ။ ပထမဆုံုး အျမင္အာရုံမွာ လာထင္သည္က ယပ္ေတာင္တဖ်ပ္ဖ်ပ္ႏွင့္ ေမြးသမိခင္။ အားလူးသီးမ်ားႏွင့္ ေဒၚျပား။ ေဒၚျပားကုိ ကန္ေတာ့ေနေသာ အကိုႏွစ္ေယာက္။ အျဖစ္မွန္မွာ ညက ေလျပင္းတုိက္၍ အဝတ္ရုတ္ရန္သြားေသာ ေဒၚျပားကုိ ညီအကိုတေတြမွ ေၾကာက္ေၾကာက္ျဖင့္ သူခုိးမွတ္၍ လက္တည့္စမ္းလိုက္ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ သူတုိ႔ေနာက္ေရာက္ေနေသာ အေမက လွမ္းကိုင္လုိက္သျဖင့္ သူရဲေကာင္းၾကီး “အား” ခနဲေအာ္ကာ ေမ့ေမ်ာသြား၏။ ေဒၚျပားျပန္သြားလွ်င္ အၾကီးေကာင္ ႏွစ္ေကာင္ ေက်ာေကာ့ေပေတာ့မည္။ အေမ့ကို သူစိတ္ထဲမွ ၾကိတ္၍ ေက်းဇူးတင္ေနမိသည္။ ယခုလုိေမ့လဲမသြားလွ်င္ အကိုႏွစ္ေယာက္လုိ ၾကိမ္လံုးစာမိမွာ မလြဲ။ အဆူခံရရုံႏွင့္ ေဆးဖိုုးေလွ်ာ္လုိက္ရသျဖင့္ မုန္႔ဖုိး အျဖတ္ခံရ သည္မွလြဲ၍ ေသြဖယ္သြားေသာ ၾကိမ္စာအား ေနာက္ထပ္တစ္ခါ အကဲစမ္းရန္ ေတးမွတ္ထားလုိက္သည္။

ျပီးပါျပီ။

ခင္တဲ့

ေရတမာ

3း37 pm SUN

21-02-10

မွတ္ခ်က္။ ။ပထမဆံုးေရးမိတဲ့ ဝတၱဳကုိ ဆံုးေအာင္ ဖတ္ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ေဝဖန္မႈမ်ားကို ၾကိဳဆုိပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။

Alarm ျမည္သံ

2010-02-13T11:00:00.002+08:00

ဒီကေန႔ ငါ့ဖုန္းကေအာ္တယ္
"ေနာင္ဘဝ ဒါမ်ိဳးမျဖစ္ပါေစနဲ႔တဲ့"
ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ၁၃
ျဖစ္တုန္းကေတာ့ ျဖစ္ျပီးေပါ့။

Martin Luther King ကုိအားက်တယ္။
Ho Chi Minh ကိုအားက်တယ္။
Elizabeth II ကို အားက်တယ္။
Queen Victoria ကို အားက်တယ္။

ခ်စ္ခင္သူေတြအတြက္ ထားတဲ့ဒီ Alarm
တခါတခါ ျမည္တာ ၾကမ္းလြန္းတယ္။
တိုးတုိးေလး မျမည္ဘဲနဲ႔ေတာင္ သိတယ္
ဒုိ႔သားစဥ္ေျမးဆက္ ထိေအာင္ေလ။

ေရတမာ
10း57 am SAT
13-02-10

သူတုိ႔ေတြ႕က ဒီလုိ ဂုဏ္ျပဳၾကတယ္
မေမဓါဝီ ရဲ့ ရွင္သန္ေနဆဲ ကိုးဆယ့္ငါး
အမ မိုးခ်ိဳသင္းရဲ့ ျမက္ရုိင္းထဲက ေၾကးရုပ္
ဦးရွင္ၾကီး
knowledge
မိုးလႈိင္ညရဲ့ အျမဲတမ္းဗိုလ္ခ်ဳပ္
မကိရဲ့ တုိ႔ဗိုလ္ခ်ဳပ္
မငယ္ႏုိင္ရဲ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ခ်စ္ပါလွ်င္
ကိုေတာင္ေပၚရဲ့ သမုိင္း

တေယာက္တည္း မဟုတ္တဲ့အခါ

2010-02-12T08:58:00.008+08:00

"အုိးးးးးး" ေကာင္းကင္မွာ ပုိးစုန္းၾကဴးေလးေတြ။ လင္းတလွည့္ မွိတ္တလွည့္။ လုိက္ေရတြက္ ၾကည့္စမ္း တစ္ေကာင္ ႏွစ္ေကာင္ သံုးေကာင္း ဟားး အမ်ားၾကီးပဲ။ ေပ်ာ္ရြင္မႈေတြ ဘယ္က ေရာက္လာပါလိမ္?။ တစ္ေယာက္ေယာက္ ငါ့ကုိၾကည့္ေနပါတယ္။ ေရအုိင္ေနာက္က ပန္းပြင့္ေလးေတြက သူ႔ကုိေတြ႔သြားလို႔ ရွက္ျပီး ျမက္ပင္ေလးေနာက္ ပုန္းသြားတယ္။ အားငယ္တတ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ သိမ္ငယ္မႈမ်ိဳးနဲ႔ ရွက္သြားတာဗ်။ သူေနရတာက လမ္းေဘးေလးမွာေလ။ လူသြားလမ္းေလးေဘးမွာ။

"မဂၤလာညခ်မ္းပါ ပန္းေလးေရ"

ပန္းပြင့္ေလးကို ႏႈတ္ဆက္ေနရင္း အျပံဳးေတြ အံ့အားသင့္ေလာက္ေအာင္ ခမ္းနားတဲ့ ေတာင္ၾကားကေလးထဲ ေရာက္သြားတယ္။ ရန္သူေတြမ်ား ထြက္လာမလား စိုးရိမ္မိေသးရဲ့။ ေသခ်ာတာတခုကေတာ့ သူေလထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနမိတယ္ ထင္တယ္။ ေတာင္ၾကားေလးကအထြက္ "ေဟးးးး" ဆုိတဲ့ေအာ္သံၾကားလုိ႔ လိုက္ရွာၾကည့္မိေတာ့ သူနဲ႔ ရင္းႏွီးတဲ့ ျမက္ခင္းေလးက ေအာ္ေခၚေနတာကိုး။
"ေနာက္ဆံုးေတာ့ ငါမင္းဆီကို ေရာက္လာျပီေနာ္"လုိ႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ ကိုျမက္ခင္းက ေခါင္းတျငိမ့္ျငိမ့္နဲ႔ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရီေတာ့တာပဲ။
"ေမွ်ာ္ေနတာၾကာေပါ့"တဲ့။
"နင္းသြားေဟ့ေရာင္ ေျပးျပီးေတာ့ နင္းသြားလိုက္စမ္း ေရွ႔မွာ မင္းအတြက္ ေပ်ာ္ရြင္ျခင္းေတြ ရွိတယ္"

ေလေျပေပါက္စေလးေတြကလည္း ေျပးတမ္းလုိက္တမ္း ကစားသူေတြလုိ ေက်ာေနာက္မွာ လာပုန္းေနတယ္။
"ေနပါ့ဦးကြယ္ ငါလမ္းေလွ်ာက္ပါရေစဦး"
"အုိးဟုိးဟုိး" ကိုေလေျပက မေတြ႔တာၾကာတဲ့သူလုိ သူ႔ကို လာဖက္တာ လူကို လဲေတာ့မလုိ႔ပဲ။
"ေတာ္ေတာ္ဆုိးတဲ့လူဗ်ာ"

ကုိေလေျပလက္က အသာဖယ္ျပီး ေျပးအထြက္ ဝိုးးး မ်ားျပားလုိက္တဲ့ လူေတြ။
"ေဟးးးး ၾကိဳဆုိပါတယ္ သူငယ္ခ်င္းေရ" ဆုိတဲ့ အသံၾကားလုိက္လုိ႔ အေပၚကို ေမာ့ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ကိုေလတံခြန္က ႏႈတ္ဆက္ေနတာဗ်ားးး။
"ပင္ပန္းေနျပီလား" သူျပံဳးေနတယ္။
"ငါေပ်ာ္ပါတယ္ကြ" ေလတံခြန္အေဝးကို ေျပးထြက္ရင္း ေအာ္သြားတယ္။ ေျပးလုိက္တာ အေတာ္ေလး ေမာသြားတယ္ဗ်ာ။ ေရဆာလာတာနဲ႔ ေရအိုးစင္လုိက္ရွာမိေသးတယ္။ အမုိးေလးတေဆာင္ေအာက္ ဝင္လုိက္တယ္ဆုိရင္ပဲ သူ႔အေပၚကေန အုပ္မုိးထားတဲ့ အသံတစ္သံေရာက္လာတယ္။
"ဘယ္လိုလဲ လြတ္လပ္မႈရဲ့ အျခားတဖက္မွာ လံုျခံဳေႏြးေထြးမႈဆုိတာ လုိအပ္တယ္ မဟုတ္လား"
"ဟုတ္တယ္ဗ် ခုနက လြတ္လပ္မႈနဲ႔မတူတဲ့ လံုျခံဳေႏြးေထြးမႈေတြ ခင္ဗ်ားဆီက ရလုိက္တယ္ ေက်းဇူးပါဗ်ာ"

"ေဟ့ေရာင္ ငါ့ကို ရွာေနတာလား" စတီးေရာင္ အလုိေလ်ာက္ ေရပန္းထြက္တဲ့ ေရအုိးစင္ေလးက လွမ္းေျပာတယ္။
"ဟား ကိုေရအုိးစင္ ပံုစံေတြ ေျပာင္းလုိ႔ပါလား"
သူ႔အတြက္ေတာ့ အရာရာဟာ ေတြ႔လိုက္ရရင္ အံ့အားသင့္စရာေတြပဲ ျဖစ္ေနတယ္ဗ်ာ။
"ေရာမ ေရာက္ေတာ့လည္း ေရာမလုိ က်င့္ရတာေပါ့ကြာ၊ ခြက္ေပ်ာက္မွာ မပူရေတာ့ဘူးေပါ့။ ၾကိဳးတန္းလန္းနဲ႔လည္း ရုပ္မဆုိးေတာ့ဘူးေလ။" သူ႔စကားကိုသူ သေဘာက်စြာ ျပံဳးျပီးေျပာတယ္။
"အရင္ကလုိေတာ့ အားရေအာင္ ေသာက္လုိ႔မရေတာ့ဘူးဗ်ာ"
"တန္ဖုိးကေတာ့ အတူတူပါပဲ"
"စကားႏုိင္မလုေတာ့ပါဘူး"

ေရေသာက္ျပီး အစြန္ဆံုးဖက္ဆီ လမ္းေလွ်ာက္လာေတာ့ တေဟ့ေဟ့နဲ႔ စိတ္ပူတဲ့အသံကို ကုိျမက္ခင္းဆီက ၾကားေနရတယ္။ တေတာက္ေတာက္ေျပးေနတဲ့ ကေလးေလးကို သူစိတ္မခ်ျဖစ္ေနတာ။ ေနာက္က သူ႔အေမကေတာ့ အေျပးတပိုင္းလုိက္ေနရတယ္။ ခ်စ္သူစံုတဲြတစ္တြဲ ေလတံခြန္လြတ္ဖုိ႔ ျပင္ဆင္ရင္း ေပ်ာ္ျမဴးေနၾကတယ္။ ဆယ္ေက်ာ္သက္ကေလးေတြ သစ္လြင္ေတာက္ပတဲ့ အျပံဳးေတြနဲ႔ တရင္းတႏွီး ကစားေနၾကတယ္။ ခ်စ္သူေတြခ်စ္တင္းေႏွာလုိ႔။ သူငယ္ခ်င္းတစု ၀ိုင္းဖြဲ႔ျပီး သီခ်င္းဆုိ။ လူငယ္ေလး သူ႔ေလတံခြန္ အျမင့္ဆံုးေရာက္ေနလုိ႔ ပိတီျဖစ္ေနတယ္။ အရာအားလံုးဟာ လွပေနတယ္ဗ်ာ။ ျပီးေတာ့ ျငိမ္းခ်မ္းေနတယ္။ ဟိုးတဖက္ကမ္းဆီက ျမိဳ႔ျပရဲ့ မြန္းက်ပ္မႈေတြကို သူတုိ႔ေမ့ေနၾကတယ္။

ကိုခံုတန္းက "ေမာေနျပီလား ေဟ့ေရာင္ ဒီမွာ လာထိုင္" လို႔ဖိတ္မႏၱက ျပဳတာနဲ႔ ေဘးမွာဝင္ထုိင္လုိက္တယ္။ သူကေတာ့ ဟုိးအေဝးၾကီးကို ေငးေမာေနေလရဲ့။
"ေနေကာင္းလားဗ်" သူမေျဖဘူး။
"ေအးတယ္ကြ လက္ရွည္ အက်ီမပါဘူးလား ဝတ္ထားဦး" ဆုိျပီး ေျပာတယ္။
"ရပါတယ္ က်ေနာ္ သိပ္မေအးပါဘူး" လက္ပုိက္ရင္း ေျဖလုိက္ေတာ့ သူျပံဳးသြားတယ္။
"ဟုိမွာ ၾကည့္စမ္း ေမာင္Flyer တုိ႔ေကာင္မေလးကို လြမ္းေနတယ္ထင္တယ္၊ ပ်င္းတိပ်င္းရြဲနဲ႔"
"ဟင္ သူ႔ေကာင္မေလးက ဘယ္မွာလဲဗ်"
"LONDON မွာေလ LONDON EYE ေလ ဟားဟားဟား"
"ကုိျမစ္ အိပ္သြားျပီထင္တယ္ ျငိမ္ခ်က္သားေကာင္းတယ္ေနာ္" Flyer ေအာက္မွာ စီးဆင္းေနတဲ့ ျမစ္ကေလးကို မွတ္ခ်က္ေပးမိတယ္။ ကုိိခံုတန္းက ဘာမွ ျပန္မေျပာဘူး။

သူႏွင့္ ပလက္ေဖာင္း ခံုေလး စကားေတြ အမ်ားၾကီးေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ ခဏေလးအတြင္းမွာ သူနဲ႔က်ေနာ္ တသားတည္းျဖစ္သြားတယ္။ ခင္မ်ား နားလည္မလားမသိဘူး။ ထင္မွတ္မထားတဲ့ ဆံုေတြ႔မႈေလးဗ်ာ။ ေတာင္းတေနတာေလး ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ရလုိက္တဲ့ ခံစားမႈမ်ိဳးဗ်ာ။ ခံုေလး ရီေနတာ တသိမ့္သိမ့္ပဲ။ ျမိဳ႔ျပရဲ့ မြန္းက်ပ္မႈေတြအေၾကာင္း၊ ဖိနပ္ျပတ္တဲ့အေၾကာင္း၊ အိမ္က ေၾကာင္ေလးအေၾကာင္း၊ ကုန္ေစ်းႏႈနး္အေၾကာင္း အစီအစဥ္မက် က်ေနာ္တုိ႔ေျပာၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ အခ်ိန္ကို ေရာက္လာပါတယ္။ စိတ္ေနာက္ကိုယ္မလုိက္ႏုိင္တဲ့အခါ က်ေနာ္ လာရာလမ္းအတုိင္းလွည့္ျပန္ခဲ့တယ္။ အျပန္လမ္းမွာ အားလံုးတိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ပဲ က်ေနာ့္ကို ႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္။ ပန္းပြင့္ေလးဆီေရာက္ေတာ့ သူႏွစ္ႏွစ္ခ်ိဳက္ခ်ိဳက္ အိပ္ေမာၾကေနေလရဲ့။

ပန္းပြင့္ေလး..... အျဖစ္
ေတာင္ၾကားေလး အျဖစ္......
ျမက္ခင္း အျဖစ္..................
ေလတံခြန္ အျဖစ္......

ေခါင္မုိးေလး အျဖစ္ ....

ပလက္ေဖာင္း ခံုေလး အျဖစ္......

ခင္တဲ့
ေရတမာ
10း46 aM Fri
12-02-2010

ေရတစ္မႈတ္ႏွင့္ကြ်န္ေတာ္

2010-01-25T16:50:00.001+08:00

မ်ားျပားလွသည့္ ကုန္စည္မ်ားကို တင္ေဆာင္လာေသာ ကုန္ကားၾကီးေမာင္းလာပံုမွာ အပ်င္းထူလွသည္႔ လိပ္ၾကီးႏွင့္ပင္ တူေသးသည္။ ပူျပင္းသည့္ ေနအရွိန္၊ စားထားေသာ ထမင္းဆိပ္ႏွင့္အတူ သူ႔မ်က္ခြံမ်ားလည္း ေလးလံလာသည္။ အငုိက္ေျပေစရန္ ကြမ္းတယာ ထပ္၀ါးလိုက္သည္။ ဗမာေဆးနံႏွင့္အတူ အိပ္ခ်င္စိတ္မ်ား လြင့္ပါးသြားသလို ေပ်ာ္ရြင္စရာအေတြးမ်ားလည္း ဦးေႏွာက္အတြင္းမွ ႏႈိးၾကားလာၾကသည္။ ကုန္စည္မ်ား ျမိဳ႕ေရာက္လွ်င္ သူ႔အတြက္ လုပ္အားခရမည္။ ေငြေၾကးရလွ်င္ သူစိတ္ကူးထားသမွ် လုပ္ေဆာင္ႏုိင္ေပမည္။
ဗုန္း!!!!!!!!!!!!!!!!!
ဆုိေသာ အသံႏွင့္အတူ အေတြးမ်ားလည္း လြင့္ေပ်ာက္သြားေလသည္။ အင္ဂ်င္ဖုံးကုိ ဖြင့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ တုိင္ကီ ေရဆူေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ေရလဲမွရမည္။ သူ႔ေသာက္ေရထည့္တာေတာင္ တုိင္ကီက မျပည့္ခ်င္။ အနီးအနား ရြာတရြာတြင္ ေရေတာင္းရန္ တုိင္ကီပုန္း ယူျပီး ထြက္လာခဲ့သည္။

ပတ္၀န္းက်င္က က်ီးႏွင့္ဖုတ္ဖုတ္။ ရွည္ေမွ်ာလွသည့္ ကားလမ္း။ ေလေပြမ်ား ေဆာ့ကစားေနေသာ လွည္းလမ္း။ အညာဆူးပင္မ်ားႏွင့္ ထန္းပင္ တပင္စ ႏွစ္ပင္စမွ လႊဲ၍ ဘာမွ်မရွိ။ သူ႔အထင္မမွားလွ်င္ ေရွ႕မွာ ကိုင္းရြာ ရွိရမည္။ ေရလည္းအေတာ္ငတ္လွျပီ။ ေခြ်းသီးေခြ်းေပါက္မ်ားကလည္း ေရခ်ိဳးထားသလုိ စိုရႊဲေနသည္။ ေရအျမန္ေသာက္ရမွ ျဖစ္မည္။ ကုန္းမုိ႔မုိ႔ေလးအား လွမ္းအတက္ ျမင္လုိက္ရေသာ အမုိးေလးေၾကာင့္ အားတက္သြားသည္။

တံလ်ပ္ေရာင္ထေနသည့္ ကားလမ္းမ၏နံေဘး စိမ္းညိဳ႕ညိဳ႕ ထေနာင္းပင္ၾကီးေအာက္တြင္ သြပ္ေဆြးသြပ္ေျမ႕ တ၀က္တပ်က္၊ ၾကမ္းခင္း အေဆြးအေျမ႕ႏွင့္ ဇရပ္ပ်က္တေဆာင္။ ဇရပ္ပ်က္နံေဘးရွိ လွည္းလမ္းေၾကာင္းကုိ ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ မလွမ္းမကမ္းရွိ ထန္းပင္အုပ္အုပ္သည္ ရြာတရြာျဖစ္ႏုိင္သည္။ ဤဇရပ္ပ်က္သည္ ထုိရြာပုိင္ျဖစ္ႏုိင္ျပီး ကားမွတ္တုိင္လည္းျဖစ္ႏုိင္သည္။ ထုိသုိဆုိလွ်င္ ယခုဇရပ္ပ်က္ၾကီးအတြင္းတြင္ ေသာက္ေရအုိးစင္ ရွိေနႏုိင္သည္မွာမလြဲ။ သူ႔အထင္မွန္ပါသည္။ ဇရပ္အတြင္းတြင္ စပါးပင္ေလးမ်ား ခင္း၍ လွဴဒါန္းထားေသာ ေသာက္ေရအုိးစင္ေလး အမွန္တကယ္ပင္ ရွိေနခဲ့ပါသည္။

ေသာက္ေရအုိးစဥ္ဆီသုိ႔ အေျပးတပုိင္းအသြား ဇရပ္ပ်က္၏ အတြင္းဖက္ ခပ္က်က်တြင္ ျမင္လုိက္ရေသာ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ခတၱမွ် ၾကက္ေသေသသြားသည္။ ဆံပင္မ်ားလည္း ေထာင္ထသြားသလုိ ခံစားရသည္။ ၾကာဆံမ်ားလုိ ျဖဴေဖြးေနသည့္ ဆံပင္မ်ား။ ၀ါက်င္က်င္ မ်က္လံုးတစံု။ မည္းညစ္သည္႔ အသားအရည္။ အေရာင္မေပၚေတာ့ေသာ အ၀တ္ႏွင့္ ေခါင္းသံုးလံုး။ တခါတရံေတာက္ပလာေသာ မီးေတာက္တစ္ေတာက္။ ေက်ာထဲမွ စိမ့္တက္သြားသည္။ ေနပူထဲမွ လာေသာေၾကာင့္ ျပာေနေသာ မ်က္လံုးကို ခတၱမွ်ပိတ္၍ အနားေပးကာ ေျဖးေျဖးခ်င္းဖြင့္ၾကည့္လိုက္သည္။

ေစာေစာက ေတြ႔ခဲ့ရေသာ ပုံသ႑ာန္သည္ ထင္ရွား၍ လာေလသည္။ ေခါင္းသံုးလံုးမဟုတ္။ ဒူးေထာင္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ သူရူးၾကီးတေယာက္ (သို႔) သူဖုန္းစားအိုၾကီးတေယာက္ ေဆးလိပ္ ေသာက္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ ဧကန္န ဤဇရပ္၏ အရွင္သခင္ ျဖစ္ဟန္တူသည္။ စူးစမ္းေနေသာ မ်က္လံုးအား မခ်ိျပံဳး ျပံဳးျပရင္း ေရအိုးစင္သုိ႔ လွမ္းလုိက္သည္။ ေရအုိးစင္ကား ျမင္ယံုျဖင့္ ေအးျမလွသည္။ စိမ္းစိုလွသည္႔ စပါးပင္ေလးမ်ားေပၚတြင္ စုိျမေနေသာ ေျမအိုးေလးအား သံပန္းကန္ျပားတခ်ပ္ျဖင့္ ဖံုးအုပ္ထားသည္။ ထုိပန္းကန္ျပားေပၚတြင္ အုန္းမုတ္ခြက္ ရုိးတံရွည္ေလး ရွိေလသည္။

ေျခာက္ကပ္ေနသည့္ အာေခါင္၏ အာရုံေၾကာမ်ားက ဦးေႏွာက္သုိ႔ သတင္းပုိ႔လုိက္ေသာအခါ အလွ်င္အျမန္ ေရတခြက္ခပ္လိုက္သည္။ ေရေသာက္ရန္ ဟန္ျပင္လုိက္စဥ္ သူရူးၾကီးႏွင့္ အၾကည့္ျခင္း တခ်က္ဆံုလုိက္မိသည္။ မည္းညစ္ေသာ သြားမ်ားကို ရွိသေလာက္ ေပၚေအာင္ ျပံဳးျပလုိက္ေသာ သူ၏ အျပံဳးေၾကာင့္ ေတြေ၀သြားသည္။ သူရူးၾကီးသည္ ဤဇရပ္ပို္င္ရွင္ဆုိလွ်င္ ယခုေသာက္ေရအိုးစင္သည္လည္း သူပိုင္ျဖစ္လိမ့္မည္။ သူပုိင္မဟုတ္သည့္တုိင္ ေဘးဘီရွိ စားၾကြင္းစားက်န္မ်ားကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ သူလည္း စားေသာက္ျပီး ေရအုိးစဥ္မွ ေရေသာက္ေပလိမ့္မည္။

သူရူးၾကီးတေယာက္၏ ႏႈတ္ခမ္းႏွင့္ ထိထားေသာ ေရမႈတ္ကို မသတီႏုိင္ေတာ့။ ညာသန္ျဖစ္သျဖင့္ ညာလက္ျဖင့္ ကိုင္ထားေသာ ေရမႈတ္ကို ဘယ္လက္ျဖင့္ ေျပာင္းကိုင္လုိက္သည္။ ေရမႈတ္တခုႏွင့္ အလုပ္ရႈပ္ေနေသာ သူအား သူရူးၾကီးမွ က်ိတ္၍ ရီေနေသးသည္။ သူရူးၾကီးက ဘယ္သန္ဆုိလွ်င္ေရာ မည္သုိ႔လုပ္မည္နည္း။ သူဦးေႏွာက္လည္း အလုပ္ရႈပ္ကာ သြားသည္။ လင္းလက္သြားေသာ အသိတရားတခုႏွင့္အတူ အၾကံတခုရလုိက္သည္။ ေရမႈတ္အလယ္တည့္တည့္မွ ေသာက္ရန္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်လုိက္သည္။ သူ႔ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို သေဘာက်စြာ ေရမ်ားပင္ ဖိ္တ္လွ်ံေအာင္ အားပါးတရ ေသာက္ခ်လုိက္ေလသည္။ မတင္းတိမ္ေသးသည့္ အာသာကို ေျဖေဖ်ာက္ရန္ ေနာက္တခြက္ ထပ္မံခပ္၍ ေသာက္လုိက္ျပန္သည္။ ၀မ္းဗုိက္အေတာ္တင္းမွ ေရေသာက္ျခင္းအမႈကို ရပ္နားကာ ဇရပ္ေဘာင္ေပၚသို႔ ထုိင္ကာ အေမာေျဖရေလသည္။

သ႕ူျဖစ္အင္ကို ၾကည့္ေနေသာ သူရူးၾကီးမွာ လက္ခုပ္လက္ေမာင္းတီး၍ တံေတြးမ်ား သီးေအာင္ပင္ ေအာ္ဟစ္ရီေမာ ေနေလသည္။ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖင့္ သူရူးၾကီးအား ေငးေမာၾကည့္ေနမိသည္။ မိမိ၏ အျပဳအမူတခုကို တစံုတေယာက္က ျပက္ရယ္ျပဳသည့္အခါ ကိုယ္ဘာမွားသလဲ ေ၀ခြဲမရသည့္ ခံစားမႈမ်ိဳးျဖစ္သည္။ သူ၏ အျပဳအမူမ်ားကို ဥေပကၡာျပဳရင္း ၾကားလုိက္ရေသာ စကားေၾကာင့္ ပါးစပ္အေဟာင္းသား ျဖစ္သြားေလေတာ့သည္။

“ဟားဟားဟား လူေတြကလည္း ငါေရေသာက္သလုိ လုိက္ေသာက္ၾကပါလား ဟား ဟား ဟား ဟား”

ခင္တဲ့
ေရတမာ
4း44 pm mon
25/01/2010

p.s ၁၀တန္းတုန္းက ဆရာေျပာတဲ့ အေၾကာင္းအရာကို ခံစားမိသလုိေရးဖြဲ႔ထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ဗိုလ္ပဲ၊ မတ္ပဲ၊ ကုလားပဲေလးမ်ား

2010-01-06T21:41:00.002+08:00

ေပၚေပၚကခေလးဘ၀အေၾကာင္း တက္ဂ္ထားတဲ့ အေၾကြးကို မသိခ်င္ဟန္ေဆာင္ေနတာ ၾကာျပီ။ ေရးစရာမရွိတုန္း ညီအကိုေတြ ျပန္လြမ္းသြားလုိ႔ မွတ္မိသေလာက္ခ်ေရးၾကည့္ဦးမယ္။

က်ေနာ္တုိ႔ဆီမွာ ဘုရားပြဲကို ယာေျမေတြသိမ္းတဲ့ ပြင့္လင္းရာသီမွသာ တႏွစ္တခါ ျပဳလုပ္ေလ့ရွိတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္ကလည္း လာေရာက္ျပီး ေပ်ာ္ပါးၾကတယ္။ လွည္းေတြနဲ႔ လာၾက၊ တည္းၾကတယ္။ ဘုရားပြဲမွာပဲ အိမ္အတြက္လုိအပ္တဲ့ အသံုးအေဆာင္ေတြ ျဖစ္တဲ့ ဖ်ာ၊အုိး၊ အ၀တ္အထည္ စတာေတြအျပင္ လယ္ယာေျမအတြက္လုိအပ္တဲ့ သံထည္ပစၥည္းေတြ ၀ယ္ျခမ္းၾကရတယ္။ ခေလးေတြအတြက္ ကစားစရာ အုိးပုတ္၊ခ်ိဳးရုပ္ေလးေတြလည္း ေရာင္းၾကေသးတယ္။

က်ေနာ့္အမေတြ ညီမေတြ ကစားဖုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ ညီအကိုေတြက ခုိးေပးၾကတယ္။ ဘုရားပြဲက နည္းနည္းလွမ္းေတာ့ အကို႔စက္ဘီးေလးနဲ႔သြားရတယ္။ သူ႔ဘီးက ခေလးစီးတဲ့ ေယာက်္ားစီဘီး၊ ေဘာင္ပါတယ္။ အဲဒီဘီးေသးေသးေလးကို ငါးေယာက္စီးျပီးသြားၾကတယ္။

ဟုိေရာက္ရင္ အကိုအၾကီးဆံုးက ပုဆုိးကားကား၀တ္ျပီး ေရွ႔ဆံုးမွာရွိတဲ့ အုိးပုပ္ေတြကို ပုဆိုးနဲ႔ ဖံုးေအာင္အုပ္ျပီး ေဆာင့္ေၾကာင့္ထုိင္လိုက္တယ္။ ျပီးရင္ ေနာက္ဆံုးတန္းမွာ ရွိတဲ့ အုိးပုပ္ကိုေစ်း ဘယ္ေလာက္လည္းေမး။ ေနာက္ညီအကိုေတြကလည္း တဖက္ကေန ေစ်းေမးရင္း ဆုိင္ရွင္ကို အလုပ္ရႈပ္ေအာင္လုပ္လိုက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အကိုအၾကီး ပုဆိုးေအာက္က အုိးပုပ္ေတြကို က်န္တဲ့သူေတြက ရသေလာက္ယူၾကတယ္။ အမ်ားၾကီးမယူပါဘူး နည္းနည္းပါ။ တပါတ္ေလာက္ယူလုိက္ရင္ ညီမေတြလည္း ေဆာ့လုိ႔ရေရာ။ မဟုတ္ရင္ က်ေနာ္တုိ႔ ကစားတဲ့ ၀ိုင္းထဲ ၀င္၀င္ပါလြန္းလုိ႔။

သူတုိ႔ဘာသာသူတုိ႔ ေတြ႔ကရာအရြက္ခူး ေၾကာ္လုိ႔ေၾကာ္ ခ်က္လုိ႔ခ်က္လုပ္ရင္း သူတုိ႔ဘာသာသူတုိ႔က်က္ျပီဆုိရင္ က်ေနာ္တုိ႔ ေယာက်္ားေလးေတြ ကစားတဲ့၀ိုင္းထဲ လာေရာင္းတတ္တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ကလည္း ေတြ႔ကရာခူးထားတဲ့ အရြက္ေတြကို ပုိက္ဆံဆုိျပီး သူတုိ႔ကိုေပးလိုက္ရင္ ေပ်ာ္သြားေရာ။ အဲဒါေၾကာင့္လားမသိဘူး တေယာက္မွ ဟင္းေကာင္းေကာင္း မခ်က္တတ္ၾကဘူး။

တခါတေလ အိမ္ေရွ႔ကြပ္ပစ္မွာ ၀င္းထရံေပၚကို ေစာင္ျဖန္႔ျပီး ဇာတ္ကတတ္ၾကေသးတယ္။ အေမတုိ႔ေခတ္တုန္းကေတာ့ ဇာတ္မင္းသားသိန္းေဇာ္ အျမဲတမ္းကတယ္ေျပာတယ္။ ငယ္ငယ္က ပြဲေစ်းတန္းမွာ ေအာ္လံေလးေတြေရာင္းတယ္ အဲဒါေလးေတြကို သံုးေလးခု၀ယ္၊(တခါတေလခိုးေပါ့ းP) အပ္ခ်ည္ၾကိဳးနဲ႔ခ်ည္ျပီး တရုတ္စကားပင္ေပၚတင္၊၊ မုိက္ကေတာ့ ၾကံဳရာ ခံုဖိနပ္ေပါ့။ သူ႔အရပ္နဲ႔ သူ႔ဇာတ္ကေတာ့ ဟုတ္ေနတာပဲ။ ငယ္ငယ္ကဆုိတဲ့ သီခ်င္းေတြက မႈန္ေရႊရည္နဲ႔ ေနာက္သၾကၤန္သီခ်င္းေတြေပါ့။

မိသားစုသံုးစုေပါင္းထားေတာ့ ေမာင္ႏွမေတြကလည္း ၁၁ ေယာက္ အုပ္စုေတာင့္ၾကတယ္။ နာမည္ဆုိးနဲ႔ ေက်ာ္ၾကားတယ္။ ေတာ္ၾကာ ဘယ္စာအုပ္ဆုိင္က စာအုပ္လာမအပ္လုိ႔ လုိက္လာျပန္ျပီ။ ဘယ္လုိလုပ္အပ္မတုန္း ေနာက္ေဖးမွာ သမံတလင္းခင္းမယ့္ သဲထဲကို စာအုပ္ေတြထည့္ျပီး ဗီဒီယုိသြားၾကည့္ၾကတာ ျပန္လာေတာ့ ခင္းျပီးေနျပီ။ ေက်ာင္းက ဆရာမကေက်ာင္းေျပးလို႔ လိုက္လာျပန္ျပီ။ လူနဲ႔တကြပါလာတာပါ။ ဘယ္ကဖမ္းလာသလဲ ဆုိေတာ့ ေက်ာင္းနားက ဗီဒီယိုရုံကပါ။ အဲလုိလည္း ေတာ္ၾကပါတယ္။

ညဖက္ အိမ္အေပၚထပ္မွာ ညီအကိုေမာင္ႏွမေတြ စာက်က္ေလ့ရွိၾကတယ္။ ေအာက္မွာလူၾကီးေတြေပါ့။ “စာက်က္သံမၾကားရဘူး”လုိ႔ ေအာက္ကေအာ္လုိက္ရင္ ၅ ေယာက္ေလာက္ အသားကုန္ ကုန္းေအာ္ေတာ့တာပဲ။ ဆူညံျပီးနားမခံသာလုိ႔ မိဘေတြက တုိးတုိးက်က္လုိ႔ ေအာ္လုိက္ရင္ စာမက်က္ၾကေတာ့ပါဘူး။

မနက္ဆုိရင္ ေက်ာင္းသြားဖုိ႔ မနက္စာကို ကိုယ့္ဘာသာ စီစဥ္ၾကရတယ္။ ေၾကာင္အိမ္ကို ေသာ့ခတ္ထားရတယ္။ ၾကက္ဥေတြ ေၾကာ္ေၾကာ္စားၾကလြန္းလုိ႔။ ဘာလုပ္သလဲဆုိေတာ့ အဘြားရဲ့ စကြဲ(ဆန္အေၾက)ေတြကို အေၾကာ္နဲ႔ လဲစားၾကတယ္။ အကိုက ထမင္းေၾကာ္ စပယ္ရွယ္လစ္။ ဒီလုိမွ မဟုတ္ဘူးဆုိရင္ မနက္စာကို ရွိတဲ့မုန္႔ဖုိးေလး နဲ႔စုျပီးေျဖရွင္းရတယ္။

ေငြယားေလးေတြကလည္း ရွိရေသးတယ္။ စြန္ရာသီ စြန္၀ယ္ရတယ္။ ဂ်င္ရာသီ ဂ်င္၀ယ္ရတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ရင္ ပိုက္ဆံေၾကး ေဂၚလီ၀ိုင္းမွာ ေဘးထုိင္ေနရမယ္။ ၀င္ေငြရွာတာ ေျပာရဦးမယ္။ စာေမးပြဲျပီးရင္ စာအုပ္ေတြ ပိ္ႆခ်ိန္နဲ႔ ေရာင္းစားၾကတယ္။ သၾကၤန္ေရာက္ရင္ အိမ္ေရွ႔က ပိေတာက္ပင္ၾကီးက ၀င္ေငြရွာေပးေသးတယ္။ အၾကီးေတြက လက္၀ါးၾကီးအုပ္တာမ်ားပါတယ္။ ကိုယ္ေတြက မုန္႔စားရရင္ ေက်နပ္ေနတာပါ။

ငယ္ငယ္က ဘ၀ေတြက ဆင္းရဲပါတယ္။ ေစာင္ကို ပခက္လုပ္။ စေကာ အစုပ္ထဲ ထားတားရတာ။ အခုေတာ့လည္း သူတုိ႔ဘ၀ေတြ တင့္တင့္တယ္တယ္ျဖစ္ေနၾကပါျပီ။ ေနာင္မ်ားလည္း ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြ ဥမကြဲသုိက္မပ်က္ စုစုစည္းစည္း ေနခ်င္ပါတယ္။ ကိုယ့္မိဘေတြဆီကေန သင္ခန္းစားယူစရာရွိတာေတြယူ က်ေနာ္တုိ႔မ်ိဳးဆက္ေတြမွာ ပိုမုိစည္းလံုးတဲ့ မိသားစုေလးျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးပမ္းသြားေစခ်င္ပါတယ္။

ခင္တဲ့
ေရတမာ
5း58 WED
06-01-10

ပထမဆံုးအေတြ႔အၾကံဳ

2010-01-06T08:21:00.003+08:00

ေက်းဇူးျပဳ၍ ယခု စာ အား အစမွ အဆံုးတိုင္ မေက်ာ္ မခြ ဘဲ ဖတ္ ေပးပါရန္ .....

ယခုကိစၥသည္ သူမဘ၀တြင္ တခါမွ် မျပဳလုပ္ဖူး မေတြ႕ႀကံဳဖူးေသာ ကိစၥတစ္ခု ျဖစ္ပါသည္။ သူမသည္ ေက်ာခင္းကာ လွဲအိပ္လုိက္ရင္း ၾကြက္သားမ်ားကုိ ေတာင့္တင္းထားမိေလသည္။ သူမသည္ သူ႕ကုိ ျငင္းဆန္ရန္ အေၾကာင္းျပခ်က္မ်ိဳးစံုကုိ စဥ္းစားရင္း တတ္ႏုိင္သေလာက္ အခ်ိန္ဆြဲေနမိ၏ ။ သုိ႕ရာတြင္ သူ ကေတာ့ လံုး၀ လက္ေလွ်ာ့မည့္ဟန္ မျပပဲ သူမ အနားသုိ႕ တုိးကပ္လာေလသည္။"ေၾကာက္ေနသလား "ဟု သူမကုိ သူေမးေသာအခါတြင္ သူမရဲ၀ံ့ျပတ္သားစြာ ေခါင္းခါျပမိျပန္သည္။

သူသည္ ယခုလုိ ကိစၥမ်ိဳးတြင္ အေတြ႕အႀကံဳ ရင့္က်က္သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေၾကာင္း သိသာပါသည္ ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ သူ၏ လက္ေခ်ာင္းမ်ားသည္ ေနရာမွန္ကုိ အလြယ္တကူ ရွာေဖြေတြ႕ရွိသြားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ သူ အထဲထိ နက္နက္ ႏႈိက္စမ္းလုိက္ေသာအခါ သူမတကုိယ္လံုး နာက်င္မႈျဖင့္ တုန္ခါသြားၿပီး အေၾကာအျခင္မ်ား ပင္ ေတာင့္တင္းသြားေလသည္။ သုိ႕ရာတြင္ သူသည္ သူေျပာထားသည့္ အတိုင္း အညင္သာဆံုး ျပဳလုပ္ေနေၾကာင္း သူမ သိပါသည္။

သူသည္ အားငယ္ေနေသာ သူမ၏ မ်က္၀န္းမ်ားကုိ စိုက္ၾကည့္ရင္း စိတ္မပူရန္၊ သူ႕အေနႏွင့္ ယခုကိစၥတြင္ အေတြ႕အႀကံဳ အမ်ားႀကီးရွိေၾကာင္း ထပ္ေျပာျပန္သည္။

သူၿပံဳးျပလုိက္ေသာအခါ သူမ စိတ္ကုိေလ်ာ့လုိက္ၿပီး သူ႕အတြက္ လြယ္ကူေစရန္ က်ယ္က်ယ္ ဟ ထားေပးလုိက္သည္။

သူမသည္ သူ႕ကုိ ျမန္ႏုိင္သမွ် ျမန္ျမန္ကိစၥၿပီးေအာင္ ျပဳလုပ္ရန္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေတာင္းပန္ ေလာေဆာ္မိေလသည္။ သုိ႕ေသာ္ သူသည္ သူမ နာက်င္မႈ သက္သာေစရန္ အခ်ိန္ယူ၍ ျဖည္းျဖည္းမွန္မွန္သာ ဆက္လုပ္ပါသည္။ သူေနာက္တႀကိမ္ သူမ၏အနီးသုိ႕ တုိးကပ္လာေသာအခါတြင္ အသားမွ်င္မ်ား စုတ္ၿပဲသြားသကဲ႕သို႕ တကုိယ္လံုး နာက်င္မႈ ဆိုတဲ့ အရသာကို သူမ ခံစားလုိက္ရသည္။ ေသြး အနည္းငယ္ ထြက္လာသည္ကုိလည္း သူမ သိရွိခံစားလုိက္ရသည္။

"အရမ္းနာသလား" ဟု သူက ထပ္ေမးျပန္သည္။ သူမမ်က္လံုးအိမ္တစ္ခုလံုး မ်က္ရည္မ်ားျဖင့္ ျပည့္လွ်မ္းေနေသာ္လည္း မနာသေယာင္ ေခါင္းခါျပကာ ဆက္လုပ္ရန္ သူ႕ကုိ သူမေခါင္းၿငိမ့္ျပမိသည္။ သူသည္ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ ထည့္လုိက္ထုတ္လုိက္ ဆက္လုပ္ေနေသာ္လည္း သူဘာလုပ္ေနမွန္း မသိႏုိင္ေလာက္ေအာင္ သူမ စိတ္လႈပ္ရွားကာ ထံုေပေပျဖစ္ေနမိသည္။ အတန္ၾကာေသာအခါ သူမ အတြင္းထဲမွ အရည္တခ်ိဳ႕ တာက်ိဳးသလုိ ေပါက္ထြက္လာသည္ကုိ ခံစားရၿပီး သူသည္အရာတစ္ခုကုိ အျပင္သုိ႕ ထုတ္လုိက္ေလသည္။ သူမသည္ သက္ျပင္းေမာမ်ား ရႈိက္ထုတ္ေနရင္း ကိစၥေအာင္ျမင္ၿပီးေျမာက္သြားသည္ကုိ ၀မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္ ေနမိေလသည္။

သူသည္ သူမကုိ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ၿပံဳးျပရင္း " ေတာ္ေတာ္ ကိုင္ရ တြယ္ရခက္တဲ့ ကေလးမပဲ "ဟု ေရရြတ္ေလသည္။ သူမကလဲ ျပန္ၿပံဳးျပရင္း

သြားဆရာ၀န္အား ေက်းဇူးစကား ဆုိေလသည္။

အထက္ပါတုိ႕သည္ သူမဘ၀တြင္ ပထမဆံုး သြားႏႈတ္သည့္ေန႕က ေတြ႕ႀကံဳခဲ့ရေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ား ျဖစ္ေလသည္။

အင္တာနက္ ေပၚက ေန ရရိွတဲ့ ဘာသာ ျပန္ ဟာသေလးတခုပါ ။

သူငယ္ခ်င္းေတြကို မွ်ေ၀ခ်င္ လို႕ ျဖတ္ညွပ္ ကပ္ လုပ္လိုက္ တာပါ ။ မွ်ေ၀ခ်င္တဲ့ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္ က ေတာ့

ကၽြန္ေတာ္တို႕ တေတြြ အေၾကာင္း အရာတခု ကို ေသခ်ာမသိရ ေသးခင္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်တာ ေစာလြန္းေနတတ္တဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ တို႕ စိတ္ ကေလးေတြ ကို ျမင္ေစခ်င္လို႕ပါ

မိတ္ေဆြေတာ့ မသိဘူး ... ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ .. အထက္ က စာေလးေတြဖတ္ရင္ ... ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်တာေတြ မွား တာဆိုတာေလ.... ေျပာခ်င္ေတာ့ ဘူး...

ကဲ ... တခုခုကို ဂဃနဏ မသိရေသးခင္မွာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ် တာ မေစာဖို႕ ... ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်တာ မေလာဖို႕ပါ

ေနစိုးနိုင္

မွတ္ခ်က္။ ။ကုိႏုိင္ထံမွ မေန႔က ခြင့္ျပဳခ်က္ရ၍ တင္လိုက္ပါသည္။ ေမးလ္လက္ခံရရွိသည္မွာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာျပီ ျဖစ္ပါသည္။ တင္ရန္ခြင့္ေတာင္းျခင္းႏွင့္ တင္သင့္မတင္သင့္ပါ ပူးတြဲအၾကံေတာင္းျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ကြ်ႏု္ပ္ေရးလွ်င္ ဤမွ် ေကာင္းႏုိင္မည္မထင္ပါ။ သူေျပာသြားသည္မ်ားမွာလည္း အပိုအလုိမရွိ၍ မိတ္ေဆြမ်ား အေတြးပြားႏုိင္ေစရန္ မွ်ေ၀လုိက္ရပါသည္။

အားနာလ်က္
ေရတမာ

ထူးမွထူးတဲ့ အရြယ္

2010-01-05T16:43:00.004+08:00

မေန႔က မေရာင္မလည္နဲ႔ စာအုပ္ေတြေရာင္းတဲ့ဆုိင္ဖက္ ေရာက္သြားတယ္။ နာမည္ေတြလုိက္ဖတ္ရင္း ၀တၱဳတန္းဖက္ေရာက္သြားေတာ့ မင္းလူစာအုပ္သြားေတြ႔တယ္။ အသစ္စက္စက္လံုးခ်င္း၀တၱဳတဲ့။ “အလြမ္းသစ္” ဆုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ပထမဆံုးစာမ်က္ႏွာေလး လွန္လုိက္ေတာ့

“မိန္းကေလး တေယာက္ကို ခ်စ္ရတာ
ခပ္ညံ့ညံ့ေဘာလံုးအသင္းတသင္းကို အားေပးရသလုိပဲ၊
အားမလုိအားမရလည္းျဖစ္ရတယ္
အခ်ိန္တန္ရင္လည္း မၾကည့္ဘဲမေနႏုိင္ဘူး” (မွတ္မိသလုိေရးပါသည္) ဆိုျပီးဖတ္လုိက္ရေတာ့ ၀ယ္ခ်င္လုိက္တာ။ ေစ်းက ၇က်ပ္တဲ့။ သိပ္လည္းမထူတာနဲ႔ ျပန္ခ်ထားလိုက္တယ္။ ၃က်ပ္ခြဲတန္ ၂ အုပ္၀ယ္လိုက္မယ္ဆုိျပီး စိတ္ကူးပလိုက္တယ္။ “ပန္းေက်ာင္း”ျပန္ေတြ႔တယ္။ ေပ်ာက္သြားတဲ့ စာအုပ္ေလး။ ဇာတ္လမ္းေတြေမ့ကုန္ျပီ။ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ျပန္သတိရသြားတယ္။ ေက်ာင္းပံုျပင္ေပါ့။

ဆရာေအာင္းသင္းရဲ့ အရြယ္

ၾကပ္ၾကပ္ၾကီး သတိရေနေစဖုိ႔ သင့္သည္ကေတာ့ အရြယ္ပင္ျဖစ္သည္။ အရြယ္ကေတာ့ ရပ္ေနသည္မဟုတ္။ အသက္ၾကီးလာဖုိ႔ ကိစၥကေတာ့ အားထုတ္ေနဖုိ႔ မလုိသကဲ့သုိ႔ တားလုိ႔ဆီးလုိ႔လည္း ရသည္မဟုတ္။ သုိ႔ေသာ္ အရြယ္ဆုိသည္မွာ အခ်ိန္ပင္ ျဖစ္သည္။ အခ်ိန္ကို အသုံးခ်ျခင္းသည္ပင္လွ်င္ အရြယ္ကို အသံုးခ်ျခင္းျဖစ္သည္။ ပထမအရြယ္ကို အသံုးခ်ဖုိ႔ ေမ့ေလ်ာ့ေနလွ်င္ အီးေပါေသာ ဒုတိယအရြယ္ၾကီးကို လက္ခံရေပေတာ့မည္။ တတိယ အရြယ္ကိုေတာ့ ျဖစ္သလုိအုိျပီး ၾကံဳရာေရာဂါႏွင့္ ေသသြားရုံသာ ရွိသည္။ သေဘာက်သည္ စကားစုေလးမ်ားလည္း ျပန္လည္ ေ၀မွ်ခ်င္ပါသည္။

To know something of everything and everything of something.
(အရာရာတုိင္းတြင္ တီးမိေခါက္မိရွိ၍ တစံုတရာကို ျပဲျပဲစင္ေအာင္ သိရမည္)

You are not allowed to read another page of life
(ဘ၀မွာ စာမ်က္ႏွာ ေက်ာ္ဖတ္ခြင့္မရွိဘူး) အခု လက္ငင္းၾကံဴေနရတဲ့ အခ်ိန္ကာလကို တန္းဖုိးရွိရွိ သံုးပါ။

စသည္ျဖင့္ ေရးသားထားေသာ အရြယ္ ေဆာင္းပါး အပါအ၀င္ ေဆာင္းပါးေကာင္း ၂၅ ပုဒ္ျဖင့္ ထုတ္ေ၀ထားပါသည္။
တန္ဖုိး ၂၀၀၀က်ပ္။

အရွင္ဆႏၵာဓိက၏ ထူးမွထူး

စိတ္၀င္စားစရာ ေခါင္းစဥ္ေပါင္း ၃၁ခုႏွင့္အတူ

သိမ္းပိုက္ဆုပ္ကိုင္သူေတြၾကား
စြန္႔လြတ္မွ်ေ၀သူ....
မွားမုိက္ဆုိးေတသူေတြၾကား
ထိန္းခ်ဳပ္ေစာင့္စည္းသူ
ေပါ့ပ်က္ပူျမိဳက္သူေတြၾကား
ရင့္က်က္ေအးခ်မ္းသူ...
စြဲျငိဖြဲ႔ေႏွာင္သူေတြၾကား
လြတ္လပ္ထံုးေျပသူဟာ
ထူးမွထူးတဲ့သူပါပဲ။ ။ စသည့္ဆံုးမစကားမ်ားျဖင့္ ေရးသားထားပါသည္။ တန္းဖုိး ၁၀၀၀ က်ပ္။

စာအုပ္မည္းမည္းေလးႏွစ္အုပ္နဲ႔ အတူ အေတြးပြားမိတာေလးေတြလည္း ရွိေသးတယ္။ အင္တာနက္မွာ ဖတ္လုိ႔ရေပမယ့္ စာအုပ္ကို ကိုင္ဖတ္ရတဲ့ အရသာကို မမွီဘူး။ စာအုပ္ေတြေပ်ာက္သြားမွာ မဟုတ္ဘူး။

စာမေရးႏုိင္ေပမယ့္ ဘေလာ့ေတာ့ေရာက္ျဖစ္ပါတယ္။ မေရာက္ျဖစ္လဲ။ counter report က တနလၤာေန႔တုိင္း သတင္းပို႔တယ္။ လာေရာက္လာၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ခင္တဲ့ ေရတမာ

ထုိ႔ေၾကာင့္

2009-12-23T18:05:00.002+08:00

"သား ဦးဦးတုိ႔ဆီသြားမယ္ လုိက္မလား" က်ေနာ္ ေပ်ာ္သြားသည္။ ဆုိက္ကားတစီးငွားကာ သားအဖႏွစ္ေယာက္ အတန္ငယ္ေ၀းေသာ ဦးဦးတုိ႔ စားေသာက္ဆုိင္သို႔ ေရာက္ရွိခဲ့သည္။ စားေသာက္ဆုိင္၏ေဘးခန္းရွိ ဘားေကာင္တာတြင္ အေဖအရက္ ေသာက္ေလသည္။ အေဒၚေရာက္လာကာ အေဖႏွင့္စကားေျပာၾကသည္။ အဆင္မေျပသည့္ အိမ္ေထာင္ေရးအေၾကာင္း အေဒၚအား ရင္ဖြင့္ေနဟန္ရွိသည္။ သားသမီးသံုးေယာက္ႏွင့္ ေယာကၡမအိမ္တြင္ ေနထုိင္ရေသာ သားမက္တေယာက္၏ ေပါက္ကြဲမႈမ်ားကို အရက္ႏွင့္အတူ ေမွ်ာခ်ေနသည္။

အေဒၚေပးေသာမုန႔္ကိုယူကာ ညီမေလးႏွင့္အတူ တီဗြီမည္မွ်ၾကာေအာင္ ၾကည့္မိသည္မသိ။ အေဖအိမ္ျပန္ရန္ လာေခၚသျဖင့္ လုိက္သြားေသာအခ်ိန္သည္ ညည့္နက္ေနေလျပီ။ အေဖလည္း ေရခ်ိန္အေတာ္လြန္ကာ သုိင္းကြက္နင္းေနသျဖင့္ ဆုိက္ကားသမားက မနည္းထိန္းကာ အိမ္သို႔ အေရာက္ပုိ႔ေပးသည္။ အိမ္ေရွ႔တြင္ ေအာ္ဟစ္ေနေသာအေဖ့ကို အေမတဖ်စ္ေတာက္ေတာက္ ေရရြတ္ရင္း တြဲေခၚခ်ိန္တြင္ အေဖေခါင္းဆုိက္ေနေလျပီ။

၀ူးတူး၀ါးတားေအာ္ဟစ္ရင္း အေဖအန္ေလေတာ့သည္။ အေမသည္ အေဖ့ေက်ာကို တဘုန္းဘုန္းထုရင္း ငိုယိုေနေလျပီ။ မိဘမၾကည္ျဖဴေသာ ေယာက္်ား၊ ကေလးသံုးေယာက္ႏွင့္ မိဘအိမ္တြင္ ေနထုိင္ရေသာ အခ်ိန္တြင္ အေဖ့လုပ္ရပ္မ်ားက အေမ့အတြက္ မ်က္ရည္မ်ားကိုသာ အေဖာ္ျပဳရန္ ရွိေတာ့သည္။ အေဖ့အန္ဖတ္မ်ားကုိ မ်က္ရည္စက္လက္ျဖင့္ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေနေသာ အေမ။ ေတြ႔ကရာေခါင္းထုိးအန္ေနေသာ အေဖ။ မီး၀င္း၀င္းေတာက္ေနေသာ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ ၾကည့္ေနသာ အဘုိးႏွင့္ အဘြား။ က်ေနာ့ ပါးတြင္လည္း မ်က္ရည္မ်ား အလုိလုိက်ဆင္းလာသည္။ အေမ မငုိပါနဲ႔ေတာ့ အေမရယ္။

***************************

မနက္က အကို႔တုိ႔ မဂၤလာဆြမ္းေကြ်းျပီး၍ ညေနမိသားစုႏွင့္အတူ ေဟာ့ေပါ့သြားစားၾကသည္။ အမအၾကီးဆံုးမွ လြဲ၍ မိသားစု၀င္တေယာက္တုိးေသာ မိသားစုစံုညီေသာ စားပြဲလည္းျဖစ္သည္။ အကိုက ထံုးစံအတုိင္း ဘီယာေသာက္ေလသည္။ ဖန္ခြက္သံုးခြက္ မွာျပီး က်ေနာ္အပါအ၀င္ သားအဖသံုးေယာက္ ေသာက္ၾကသည္။ အေမ့မ်က္နွာမေကာင္း။ အေဖႏွင့္အကို ေသာက္တတ္တာသိေပမယ့္ က်ေနာ့္ ေသာက္တာ အေမမသိေသး။ အေမ့ခံစားခ်က္ကို မစာနာစြာ က်ေနာ့္တုိ႔ ေသာက္သံုးခဲ့ၾကသည္။ အိမ္ျပန္လာေတာ့ အေမ့မ်က္ႏွာမေကာင္း။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ် စကားမေျပာဘဲ အေမအိပ္ယာ၀င္သြားသည္။ အေမရယ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ အေမ့ေရွ႕မွာ က်ေနာ္ဘယ္ေတာ့မွ အရက္မေသာက္ေတာ့ပါဘူး။ ဘယ္ေတာ့မွ မျမင္ေစရေတာ့ပါဘူးအေမရယ္။

ေက်ာ္ၾကားသူတုိ႔၏ပံုရိပ္

2009-12-22T14:25:00.003+08:00

မမ၀ါက တက္ဂ္လုိ႔ ေရးလိုက္ပါသည္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ မမ၀ါ ခင္ဗ်ာ။ မမ၀ါလုိ႔ေတာ့ အစပိုဒ္မွာ ထုစရာ ေမာင္းမရွိ၍ ကြ်ႏ္ုပ္စာတြင္ အသံထြက္စရာမရွိပါခင္ဗ်ာ(ဤကား လမ္းၾကိတ္စက္နင္းသြားေသာ စကားခ်ပ္ းP) ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း ငါးႏွစ္မွ် ၾကာလွ်င္ဆုိျပီး တက္ဂ္ထားပါသည္။ လာမည့္သကၠရာဇ္အတြက္ပင္ မည္သို႔မည္ပံု ကူးခတ္ရမည္ကို ရင္ေမာေနရပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ စိတ္ကူးေတြေတာ့ရွိပါသည္။ အဘယ္စီးပြားေရးလုပ္မည္၊ အိမ္သူသက္ထား ထိပ္ထားကလ်ာ ရုပ္ပံုလႊာကား မည္သုိ႔မည္ပံု စသျဖင့္ စသျဖင့္ စိတ္ကူးရွိပါသည္။

ေနာင္ငါးႏွစ္ၾကာလွ်င္ မည္သုိ႔ျဖစ္မည္ မသိေသာ္လည္း က်ေနာ္ျပန္လွ်င္ လုပ္ခ်င္ေသာ စီးပြားေရးမွာ- တစ္။ ဒီႏုိင္ငံက ေရွာ့ပင္းေမာၾကီးေတြမွာ ဖြင့္ေသာ SWEET TALK ကဲ့သို႔ အေအးဆုိင္မ်ိဳး ျမန္မာျပည္တြင္ ဖြင့္ခ်င္ပါသည္။ အစပုိင္းတြင္ ကို္ယ္တုိင္ ဦးစီးလုပ္ကိုင္၍ ေနာက္ပိုင္း ၀န္ထမ္းမ်ားငွားရမ္းကာ ကြပ္ကဲႏုိင္ေသာ လုပ္ငန္းမ်ိဳးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဒိန္ခဲၾကိဳက္ေသာ ကြ်ႏု္ပ္အတြက္ သင့္ေတာ္ေသာ လုပ္ငန္းမ်ိဳးျဖစ္သည္ဟု ထင္ျမင္မိပါသည္။

နံပါတ္ႏွစ္လုပ္ငန္းမွာ old chang kee ကဲ့သုိ႔ေသာ အဆာေျပမုန္႔မ်ား ေရာင္းေသာဆုိင္ကို ျမန္မာျပည္ရွိ ေရွာ့ပင္းေမာမ်ား၌ပင္ ဖြင့္ခ်င္ပါသည္။ ေအာင္ျမင္လွ်င္ ေအာင္ျမင္သလုိ လုပ္ငန္းမ်ားတုိးခ်ဲ႔ကာ လုပ္ကိုင္ႏုိင္ေသာေၾကာင့္ သေဘာက် ႏွစ္ျခိဳက္မိပါသည္။ ဟိုးအရင္ကတည္းက စိတ္ကူးထားေသာ လုပ္ငန္းမွာ ကြ်ႏု္ပ္တ၀မ္း တခါးအတြက္ ပူပင္စရာမလုိေသာ စာအုပ္အငွားဆုိင္ေလး တဆုိင္ဖြင့္ခ်င္ပါသည္။ ထုိအျပင္ စာအုပ္ခ်ဳပ္လုပ္ငန္း၊ စာအုပ္ေရာင္းခ်ျခင္းမ်ားပါ တြဲဖက္၍ ကိုယ္၀ါသနာပါရာ လုပ္ကိုင္ရင္း ေပ်ာ္ရြင္ေနမိမလား စိတ္ကူးယဥ္မိပါသည္။

စိတ္ကူးထဲက ခ်စ္သူပံုရိပ္
မေခ်ာေသာ္လည္း ခ်စ္စရာေကာင္းရပါမည္။ (သန္႔ရွင္းၾကည္လင္ေသာ မ်က္ႏွာပိုင္ရွင္မ်ိဳး)

မပိန္မ၀ဘဲ က်န္းမာေရးေကာင္းရပါမယ္။ (သူေရာ ကိုယ္ေရာ ႏွစ္ေယာက္လံုး လဲေနလွ်င္လည္း မေကာင္းပါ)

အိမ္ေထာင္မႈ ေကာင္းမြန္စြာ ထိန္းသိမ္းတတ္ရပါမယ္။ (ႏွစ္ေယာက္လံုး အလုပ္ေနၾကတဲ့ ေခတ္ထဲမွာ အိမ္တာ၀န္ေတြ ႏွစ္ေယာက္လံုးထိန္းသိမ္းႏုိင္မွ ဧည့္သည္လာတဲ့ အခါ ၾကည့္ေပ်ာ္ရႈေပ်ာ္ တုိက္ခန္းေလး ျမင္ရမွာပါ)

ေခတ္အျမင္ခ်င္းညီရန္ အသက္တူေစခ်င္ပါသည္။ အေတြးအေခၚနီးစပ္ေစရန္ ပညာအရည္အခ်င္း တူေစခ်င္ပါသည္။ အေနအထိုင္နီးစပ္ေစရန္ ပုိက္ဆံရွိတာ တူေစခ်င္ပါသည္။ ပါရမီျဖည့္ဖက္ေကာင္းျဖစ္ေစရန္ ဘာသာတူေစခ်င္ပါသည္။ ျဖစ္ႏုိင္လွ်င္ အၾကိဳက္ခ်င္းတူေစခ်င္ပါသည္ သုိ႔မွသာ ညွိရတာေတြ နည္းႏုိင္ပါမည္။ တေယာက္ကိုတေယာက္ ခ်စ္ခင္ေလးစား၍၊ တေယာက္ကတေယာက္ကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေပးႏုိင္စြမ္း ရွိေစခ်င္ပါသည္။ စိတ္ရွည္ေစခ်င္ပါသည္။

အိမ္ေထာင္က်ကိန္း ရွိမရွိေတာ့မသိပါ။ မယူခ်င္ဘူး ေျပာရင္လည္း ယံုခ်င္မွယံုၾကပါလိမ့္မယ္။ လိမၼာေသာ ကေလးျဖဴျဖဴတုတ္တုတ္ေလးမ်ားေတာ့ ခ်စ္တတ္ပါသည္။

ေရတမာ
ဒီဇင္ဘာ09

တစ္ႏွစ္စာ

2009-12-20T14:25:00.001+08:00

တစ္ရာႏွင့္ တစ္ႏွစ္ပုိစ့္အတြက္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဘာအေၾကာင္းေရးရမလဲလုိ႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ ကိုယ္ျဖတ္သန္းလာခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေလး ေရးပါ့လားလုိ႔ အၾကံေပးတယ္။ ဘာမွ ေထြေထြထူးထူးမဟုတ္ေတာ့ သိပ္ျပီး မေရးခ်င္ဘူး။ မေန႔ကမွ ေခါင္းထဲ စာစီၾကည့္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေရးလို႔ရတာနဲ႔ အခုခ်ေရးၾကည့္တာပါ။

ဘေလာ့ဆုိတာကို မသိခင္က မေလးမွာေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က သူငယ္ခ်ငး္ေတြ သတိရရင္ၾကည့္ရေအာင္ blogspot.com မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ photo တင္ေပးတယ္။ blog လုိ႔လည္း မသိေသးပါဘူး။ မသဇင္ဏီဆီမွာ ၀င္ျပီး သီခ်င္းနားေထာင္တယ္။ သူေရးတာေတြဖတ္ျပီး ေတာ္ေတာ္ သေဘာက်ေရာ။ Forward ေမးေတြကေန မႏုိင္းႏုိင္းစေန နာမည္ေတြ႔လုိ႔ Google ကေန ရွာရွင္း သူ႔ဘေလာ့က တဆင့္ ဘေလာ့ေလာကၾကီးကို သိရတာ။ နာဂစ္ျဖစ္ေတာ့ ကုိစုိးဇီယတုိ႔ ပုိစ့္ေတြ ဖတ္ရေတာ့ အရမ္းေလးစား၊ အားက်တယ္။ ကုိေစတန္ေဂါ့ဆီက ဘေလာ့လုပ္နည္း ေဒါင္းျပီး ေလွ်ာက္ကလိရင္း ေပ်ာ္ေနတာေပါ့။ Sidebar မွာဟုိေလွ်ာက္ထည့္ ဒီေလွ်ာက္ထည့္။ စာေတြေရးႏုိင္ေအာင္ အားေပးတဲ့ ကုိႏုိင္ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ရမယ္။

ေရးထားတာေလးေတြ မ်ားလာေတာ့ Marketing ဆင္းတာေပါ့။ မခင္ဦးေမဆီမွာ အရင္စဆင္းတယ္။ လာလည္ျပီး ကြန္းမန္႔ေပးေတာ့ အရမ္း၀မ္းသာတယ္။ ကိုယ္လိုလူမသိ သူမသိတေယာက္ကို နာမည္ၾကီး အမၾကီးက လာအားေပးေတာ့ ေပ်ာ္တာေပါ့။ ဒူဘုိင္းက အမၾကီးေတြနဲ႔လည္း ခင္မင္ခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ စလံုးက သူငယ္ခ်င္းေတြရတယ္။ အမ်ားၾကီးပဲ။ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ သဟဇာတမျဖစ္တဲ့ အထီးက်န္ေနတဲ့ ဘ၀ေလး စုိစုိျပည္ျပည္ ျဖစ္လာတယ္။ ေလးစားအတုယူစရာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားပါပဲ။

လူစိတ္ဆုိတာ မေကာင္းတာေျပာဦးမယ္။ ေရးလာတာၾကာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း မ်ားမ်ားေရးေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြနဲ႔ ကြန္းမန္႔ေပးၾကတယ္။ ေကာင္းတယ္ဘာညာေပါ့။ ဒီေတာ့ မာန္ကတက္လာတယ္။ ငါ့ေလာက္ေတာင္ မေရးတတ္ၾကဘူးေပ့ါ။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ္က ဘာမွ မေရးတတ္ေသးပါဘူး။ တကယ္စာေရးေကာင္းတဲ့ ဘေလာ့ေတြဖတ္ျပီး ကုိယ္ဘာသာ စိတ္တုိင္းမက်ဘူး။ ကိုယ္စာမေရးတတ္ေသးပါလားဆုိတာ ပုိသိသာလာတယ္။ စိတ္ဓါတ္က်လာတယ္။ ဘေလာ့ကိုလည္း ပိတ္ပစ္ခ်င္လာတယ္။ ေနာက္ပုိင္း စိတ္လိုက္မာန္ပါ မေရးေတာ့ဘူး။ သူမ်ားေတြ ေရးတာေတြ အတူယူျပီး စာေရးတာျပင္ရတယ္။ ကိုယ့္စာက စကားလံုး က်စ္လစ္မႈမရွိတာေတြ။ အေရးမွားေတြ သတိထားျပင္ရတယ္။

ဘေလာ့တစ္ႏွစ္စာပါ။ အျပင္တစ္ႏွစ္ကို ျပန္ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ စီးပြားေရး၊ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရး၊ လူမႈေရး၊ ဘာမွ တုိးတက္မႈ မရွိခဲ့ဘူး။ အဓိကကေတာ့ က်န္းမာေရးေပါ့။ ေတာ္ေတာ္ခ်ဴခ်ာတယ္။ က်န္းမာေရးမေကာင္းေတာ့ ဘာမွကို မလုပ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ စာရိတၱပို္င္းေတာ့ ဆုးိဆုိးရြားရြားျဖစ္မသြားေအာင္ ထိန္းႏုိင္ေနေသးတာပဲ ေျဖသာစရာရွိတယ္။ လက္ရွိ အလုပ္ကို ဘ၀အတြက္ ေလွကား တစ္ထစ္ပဲဆုိျပီး ေတြးထင္ထားေပမယ့္ အခ်ိန္ျဖဳန္းသလိုျဖစ္ေနတယ္။ တုိးတက္ရာတုိးတက္ေၾကာင္းအတြက္ လမး္စမရွာႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ညံဖ်င္းလြန္းေနတယ္။ ေနာင္ႏွစ္မွာ ပိုမုိတုိးတုိက္ေအာင္ ၾကိဳးစားရမယ္။

ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ခရစ္စမတ္အားလပ္ရက္ႏွင့္ ႏွစ္သစ္ကူးျဖစ္ၾကပါေစ

ေရတမာ

2;43pm SUN

20-12-09

တစ္ရာႏွင့္ တစ္ႏွစ္

2009-12-18T17:36:00.003+08:00

Face Book မွာ Premier Football ကိုေဆာ့ေနတာ ၾကာျပီ။ ဘာေတြေဆာ့သလဲ ဆုိေတာ့ ကိုယ့္ရဲ့ Level ျမင့္လာေအာင္ ေဆာ့တယ္။ Level ေတြကလည္း ေတာ္ေတာ္ေလးမ်ား၏။ အခုေရာက္ေနတဲ့ Level က အေပ်ာ္တမ္းအဆင့္၃။ ရမွတ္ေတြနဲ႔ အဆင့္သတ္မွတ္ေပးထားတယ္ဗ်။

ဘေလာ့ေရးလာတာလည္း ၾကာလာျပီ။ စေရးကတည္းက က်ေနာ္ဘေလာ့ဂါ ဆုိတဲ့စာတုိေလးနဲ႔ စေရးခဲ့တယ္။ တႏွစ္ျပည့္ခဲ့ျပီ။ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ ပိုစ့္ ၁၀၀ ျပည့္ခဲ့ျပီ။ အရင္က မႏုိင္းႏုိင္းေရးထားသလုိ ပိုစ့္ ၅၀ ေလာက္ေတာင္ ေရးႏုိင္ပါ့မလား မသိဘူးလုိ႔ ေတြးထင္ဖူးတယ္။ အေပ်ာ္တမ္း စာစစာေရးခဲ့ေတာ့ က်ေနာ့္ကို က်ေနာ္လည္း အေပ်ာ္တမ္း ဘေလာ့ဂါ အျဖစ္ ကိုယ့္ဘာသာ သတ္မွတ္ပါတယ္။

၀မ္းစာမျပည့္၀ေတာ့ ရသေတြလည္း ေပးစြမ္းခဲ့လိမ့္မယ္ မထင္ပါဘူး။ သုိ႔ေသာ္ တတ္သေလာက္ေလး ေရးခ်ရင္းနဲ႔ ေပ်ာ္ေမႊ႔ေနေရာ။ အရည္အခ်င္းမျပည့္တျပည့္ အေရအတြက္ေလးအတြက္ေတာ့ တန္ဖိုးထားမိတာ အမွန္ပါ။ ေနာက္ဖက္ကို ျပန္ၾကည့္တဲ့အခါ မွတ္တုိင္ေလးေတြ အျဖစ္ရွိေနေအာင္ ေရးသားခဲ့တယ္။ အေပ်ာ္တမ္းကေန ေနာင္တခ်ိန္ ပရုိဆန္ဆန္ ေရးသားခ်င္ပါတယ္။

က်ေနာ့ရဲ့ ဘေလာ့လင့္ကို ထည့္ထားေပးထားၾကတဲ့ ဘေလာ့ဂါအေပါင္းကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ မိတ္ေဆြတုိ႔ဆီကေန လာလည္ၾကတာေတြ႔ရေတာ့ အမ်ားၾကီး ၀မ္းသာတယ္။ ေရးရတာလည္း အားရွိတယ္။ ကြန္းမန္႔ေပးသြားသူမ်ား လာလည္သြားသူမ်ားအား ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတုိ႔ လာလည္ၾကလုိ႔ ဒီေလာက္ေရးႏုိင္တာပါ။

တစ္ရာ ႏွင့္ တစ္ႏွစ္

တစ္ရာဆုိတာ
ရာခိုင္ႏွဳန္းသေဘာတရာအရ ျပည့္၀တဲ့သေဘာ
ေရေအးေတြကို ဆူေစတဲ့ အပူခ်ိန္

ငါ့တစ္ရာကေရာ
ဘယ္ေလာက္ျပည့္၀ ဘယ္ေလာက္ ေျပာင္းလဲမလဲ။
မစြမ္းေပမယ့္ ေမွ်ာ္မွန္းခဲ့ဘူးတာ။

တစ္ႏွစ္ဆုိတာ
သူငယ္ခ်င္းဆုိတဲ့ ေန႔ရက္လေတြနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့
ေပ်ာ္စရာ ရာသီေတြပဲေပါ့။

ေပ်ာ္ရြင္ၾကပါေစ
ေရတမာ
06း04pm FRI
18-12-09

ဦးေဂါက္တီးရဲ့ သားေခ်ာ့ေတး

2009-12-15T15:05:00.014+08:00

အကိုတစ္ေယာက္ဆီ ေရာက္တုန္းက မဂၢဇင္းပံုၾကီး တပံုလက္ေဆာင္ရလုိက္တယ္။ အဲဒီစာအုပ္ေတြထဲက ရယ္စရာမဂၢဇင္း စာအုပ္တအုပ္ကို သေဘာက်ႏွစ္ျခိဳက္ခဲ့တယ္။ ေခတ္ေပၚကဗ်ာေတြကိုလည္း ရယ္စရာကတဆင့္ ရင္းနွီးမႈရခဲ့ပါတယ္။ ျပီးခဲ့တဲ့ လက “ကေဘာက္တိ ကေဘာက္ခ်ာ အယ္ဒီတာစာ”မွာ ဘာေျပာလဲဆုိေတာ့ ျမန္မာစာေရးသားတဲ့ သူေတြဟာ ျမန္မာစာကို တန္ဖုိးထားသင့္တဲ့ အေၾကာင္း၊ ျမန္မာစာေရးေနတဲ့သူေတြက အေလးမထားရင္ ဘယ္သူမွ အေလးထားမွာ မဟုတ္ပါဘူးတဲ့။ ကေလာင္တေခ်ာင္းကိုလည္း အေလးထားသင့္ေၾကာင္း၊ သရုပ္ပ်က္ ေရးသားထားေသာ ကေလာင္နာမည္မ်ားကိုလည္း မေရြးခ်ယ္ဘူးလုိ႔လည္း ဆုိပါတယ္။ ဥပမာ Aဒင္မာလာ၊ 4ေအာင္ စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ေလးစားပါတယ္ အယ္ဒီတာရယ္။

ဆရာ လွ်ာေပၚ၀ဲ ရဲ့ ဓါးထက္တဲ့ စုဘုရားလတ္တုိ႔ ေျမးအဖြားတသိုက္ သာသနာေရး အျမင္က်ယ္ပံု၊ သာ့သနာ့ အာဇာနည္ေတြ မွန္မွန္ကန္ကန္ ေရြးခ်ယ္ႏုိင္ပံုကိုလည္း ထုတ္ႏႈတ္ျပသသြားတာ ႏွစ္ျခိဳက္စြာ မွတ္သားလိုက္ရပါတယ္။ တျခား စာေရးဆရာေတြ စာေတြကတဆင့္ စာေပေလာကအသိုင္းအ၀ုိင္းအေၾကာင္း၊ တေစ့တေစာင္း မွတ္သားရပါတယ္။

က်ေနာ့္ဘေလာ့မွာ ကိုယ္ပိုင္ဖန္တီးမႈအျပင္ ၾကိဳက္ႏွစ္သက္တာေလးေတြ စုစည္းထားရင္ေကာင္းမယ္ ဆုိတဲ့ သေဘာနဲ႔ “ကူးယူေဖာ္ျပျခင္း” ဆုိတဲ့ ေလဘယ္ တခုဖန္တီးခဲ့ပါတယ္။ ေရးလက္စ တပုဒ္ႏွစ္ပုဒ္ကလည္း ေရွ႔ဆက္မရ၊ အေၾကာင္းအရာကလည္း ေပါ့ပ်က္ပ်က္ဆုိေတာ့၊ ဆားခ်က္တယ္လုိ႔ သေဘာထားရင္လည္း ထားပါေတာ့။ တကယ္ေတာ့ ၾကိဳက္လြန္းလုိ႔ပါ။ ေခါင္းထဲမွာ စြဲေနေပမယ့္ မိတ္ေဆြကိုလည္း ဖတ္ျပီး ရီေမာေနေစခ်င္တယ္ဗ်ာ။ ဒီလထုတ္ ရယ္စရာမဂၢဇင္းထဲက စာေလးတပုဒ္ပါ။

ဦးေဂါက္တီးနဲ႔ မယဥ္ေမတုိ႔ လင္မယားအေၾကာင္းေပါ့။ ေျပာစမွတ္တင္သြားတဲ့ အေၾကာင္းေလးကေတာ့ ဦးေဂါက္တီးက ျပည္ၾကီး တရုတ္စစ္စစ္၊ မယဥ္ေမကေတာ့ အညာသူစစ္စစ္ဗ်ာ။ အသားေရာင္က မည္းသမ က်ဳတ္ေနတာ။ ဘယ္ကဘယ္လုိ ညားလာမွန္း ဘယ္သူမွ မသိၾကပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ရပ္ကြက္ထဲ ေျပာင္းလာျပီး ဦးေဂါက္တီးက ေခါက္ဆြဲနဲ႔ အေခါက္ကင္ကို အိမ္ေရွ႔ဆုိင္ခန္းေလးမွာ ေရာင္းတယ္။ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ေမာင္တထမ္း မယ္တရြက္ေပါ့။

သူတုိ႔မွာ အသက္ၾကီးမွ ရထားတဲ့ လူမမယ္ ကေလးငယ္ တေယာက္လည္း ရွိေသးတယ္။ ေယာက်္ားေလးေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ဦးေဂါက္တီးဆုိင္မွာ ေခါက္ဆြဲသြားစားရင္ မယဥ္ေမက သူ႔ကေလးကို သီခ်င္းေလး တေအးေအးနဲ႔ ေခ်ာ့သိပ္ေနတာ ေတြ႔ရတတ္တယ္။ ဘာတဲ့ သူဆုိတဲ့ သီးခ်င္းက “မိတၱီလာကန္ေတာ္ေအာက္က xxxx ဖားေကာက္ခဲ့ပါ xxx ဖားပါရင္ တေကာင္ေပး xxxxxx မ်က္လံုးရယ္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ xxxx ဖားေကာင္ကေသး ” ဆုိျပီး အသံေန အသံထားနဲ႔ ေခ်ာ့သိပ္ေနတာ အျမဲလုိလုိ ေတြ႔ရတယ္။

တေန႔ေတာ့ မနက္ပိုင္းမွာတင္ ေခါက္ဆြဲ ကုန္သြားလုိ႔ ေစ်းမွာ ေျပး၀ယ္တုန္း ကေလးငုိပါေလေရာ။ ဦးေဂါက္တီးလည္း ေစ်းေရာင္းတဘက္နဲ႔ “ခိနေလး” ဆုိျပီး ပုခက္ထဲက ကေလးကို ေပြ႔ခ်ီျပီး မယဥ္ေမကေလး ေခ်ာ့သိပ္တဲ့ ပံုစံနဲ႔ ေခ်ာ့လိုက္တာ ဆုိင္ထဲက လူေတြ ေခါက္ဆဲြသီးသူသီး၊ ရယ္တဲ့သူ ရယ္နဲ႔ ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။ သူကေလး ေခ်ာ့သိပ္တာကိုလည္း ၾကည့္ဦး “ မတ္ဆီလာစိလယ္ xxx ကန္စိလယ္ xxxx ဖားစိလယ္ xxxx မတ္စိပူးလယ္ xxxx အေကာင္ေတးလယ္ xxx အိ္ပ္ေလာ့ xxxx အိပ္ေလာ့ ” တဲ့ ခင္ဗ်။

မင္းဘဲဥ(ခ်ယ္ရီရြာ)
ရယ္စရာ အမွတ္(၄၉)ဒီဇင္ဘာ ၂၀၀၉

ေခတ္သစ္ အုိင္တီမာလ ျပဇာတ္

2009-12-12T21:25:00.003+08:00

နေမာ တႆ ဘဂ၀ေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဒၶႆ
ေဇယ်တု သဗၺမဂၤလံ။ ဆုိက္ပရက္စ္ျပည့္ရွင္မင္းၾကီး၏ သားေတာ္ မင္းသားဖိုးစိန္ စင္ကာပူျပည္သုိ႔ သြားေစ။ စင္ကာပူျပည္က အျပန္၊ ဘီယာဆုိင္၌ နားေနေစ။

၎ စင္ကာပူျမိဳ႔ ေျမာက္မ်က္ႏွာက အုိင္တီ ေယာက်္ား ထြက္ဆုိရန္ စကားမွာ-
ေၾသာ္- လူ႔ဘံုခန္း၀ါ၊ စင္ကာပူျပည္မွာ၊ ၀မ္းစာခဲခက္၊ နာစီ ဂိုးရင္း(မေလး ထမင္း)၊ ဂရင္းတီးႏွင့္ ဆန္တြင္းက နက္လြန္းလို႔၊ အသက္ရွိစဥ္၊ မေသခင္ကို၊ စပါကတီ၊ ခပ္အီအီႏွင့္၊ ေဟာ့ေပါ့အမည္၊ ေရလံုျပဳပ္မ်ားကို၊ ၀မ္းေတဘယ္တမွ် ခပ္၀၀ စားလိုက္ရလွ်င္ျဖင့္ အာဂပါးစပ္၊ လူျဖစ္က်ိဳးနပ္ေလငဲ့၊ မရပ္မနား၊ ကီးဘုတ္ၾကားမွာ၊ ၀မ္းေက်ာင္းပါျငားကဘဲ၊ စားရသည့္ေန႔၊ တလလံုးတြင္မွ သံုးဆယ္ႏွပ္ေလာက္ကယ္သာ ေတြ႔ရတယ္။ ေငြႏွယ္ေၾကးႏွယ္၊ ဘဟာ့ႏွယ္မ်ားကို၊ ကြယ္ေလငဲ့ ပိတ္ပိတ္ေပ်ာက္၊ အမြဲတကာ့ ထြတ္ေခါင္၊ ဖြတ္မင္းေနာင္မွာ၊ ျပာေတာင္ၾကီး ေပါက္ကေရာ့၊ ေျပာင္ေျမာက္ေအာင္ မြဲႏုိင္တဲ့၊ ငါ့ကိုယ့္ေနာ္။

ဟယ္ သုိ႔ေသာ္လဲ ေယာက်္ား၊ စင္ကာပူသြား စင္ကာပူသားဟဲ့၊ မႏုံနဲ႔ပါဘူး။ အလွဲ႔သင့္ခ်က္ပုိင္ ေခြးကန္းေတာင္ အိမ္သာက်င္းထဲ ၾကႏုိင္ေသးသပ၊ ကံဆိုင္လို႔ တကယ္၊ ခ်က္ေကာင္းကို တြယ္မိလွ်င၊္ အုိင္တီ ေတာင္ေပၚ လူေနလွလုိ႔၊ ေရႊခ်သလို ေျပာင္လိမ့္မယ္၊ အေဆာင္ေတာ္ လပ္ေတာ့ ႏွင့္ အင္စေတာ္လာ စံုအလင္၊ အန္တီ ဗုိင္းရပ္စ္ကို ေဒၚလာႏွင့္ လဲရေအာင္ ျမိဳ႔ထဲသုိ႔ ၀င္ေတာ့မယ္၊ မွန္၀ိုင္းရွင္ ေဘာ္သံုးက၊ လပ္ေတာ့ကိုဆက္။

တခန္းရပ္။

ျမိဳ႔ေတာင္မ်က္ႏွာက ေအာ္တုိကတ္ အမ်ိဳးသမီး ထြက္ဆိုရန္စကားမွာ-
ေၾသာ္ စင္ကာပူရေခၚ၊ သည္ျပည္ေတာ္မွာ၊ အေက်ာ္ေဇယ၊ ေခါင္မွာစြဲေအာင္၊ မြဲေတလွတဲ့၊ ကြ်န္မ ကိုယ္ငယ္၊ တခါတရံ၊ ေလာကဓံမွာ၊ ကံမ်က္ေစ့ လယ္လို႔မွ၊ ေျပာင္ႏုိင္တယ္ မရွိ။ Draft ဆြဲလုိ႔ေရာင္း၊ ၀မ္းကိုေက်ာင္းရတယ္။ အေၾကာတက္လုိ႔ ဂိခဲ့ျပီ။ အသားတ၀က္၊ အရြက္တ၀က္၊ ထမင္း ျပက္သိကာ တရုတ္မ ဆိုင္မွာ၊ ဟင္းလ်ာက ဘီဟြမ္း(ၾကာဆံ)၊ လည္ေခ်ာင္းကို ေျမလွန္၊ ဂလုံဆန္ေအာင္၊ စံုကန္လို႔ေမွ်ာရတယ္၊ ေကာလုိက္တဲ့ကံ။ နာစီ ဂုိးရင္းႏွင့္ ေသာက္ရန္ခ်ိဳရည္၊ ေကြ်းႏုိင္တဲ့ ေမာင္မ်ားကို၊ လူ႔ေဘာင္တြင္တခါ၊ ၾကဳံစမး္ခ်င္ပါဘိ၊ ဇာတာထြန္းေပၚ ကံႏႈိးေဆာ္လို႔၊ မေတာ္တဆ၊ နာစီ ေမာင္ေမာင္၊ ဦးအခ်ိဳရည္ရုိ႔ႏွင္ အိမ္ေထာင္မ်ား က်ခါမွ၊ ၀၀ၾကီး ေဖာင္းလန္ေအာင္ ၀မ္းစည္းစိမ္ခံေတာ့မယ္။

ေၾသာ္၊ ေတာင္ၾကံေျမာက္ၾကံ၊ ဘရံေတာက္တီး၊ ဆင္းရဲခန္းကို နိဒါန္းသြယ္လုိ႔၊ ဘဲ့ႏွယ္ပင္ ျငီးေသာ္လည္း၊ ဆန္နီးမယ္ မဟုတ္၊ ေအာ္တုိကတ္ မ်ားမ်ားဆြဲႏုိင္မွ ေဒၚလာကို ကုပ္မိမယ္၊ တုိေပေတာင့္ စကပ္။ အနံက တထြာ၊ အလ်ားက တမုိက္၊ ေက်ာ္ခြလွ်င္ မျဖစ္ပါတဲ့ မီနီစကပ္ကို သံုးေလးခါ ျဖန္႔ကာ ဆန္႔တယ္ ပုၾံကမ္းေတြကိုရြက္၊ မူရာေတာ္ ကုပ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းႏွင့္ ပံုေရာင္းထြက္ေတာ့မည္၊ ကိုးမ်က္စံု မွန္၀ိုင္းလယ္က ပံုသည္ကို ေနမျမင့္ရေအာင္ ဘတ္စ္ကားခ မစပါ့ဦး ေမာင္ၾကီးရွင့္။

တခန္းရပ္။

တကၠသုိလ္က ျပန္ေသာ မင္းသားထ၍၊ ျပည္ေတာ္သုိ႔ေရာက္ေစ။ ခမည္းေတာ္ သေဘာအရ ေသာ့အားလံုး မင္းသားလက္အပ္ခါ ေဟာလီးေဒးသြားေစ။

တခန္းရပ္ေစ။

အထက္က အုိင္တီ ေယာက်္ားႏွင့္၊ ေအာ္တုိကတ္ အမိ်ဳးသမီးတုိ႔ေတြ႔ၾကရာ၊ မိန္းမက ဆုိရန္-
မ်က္တြင္းေဟာက္ပက္၊ အိတ္ၾကိဳးပ်က္ႏွင့္ ေဘာင္းဘီညစ္ေထး၊ ေခါင္းေမြးျဖဴတဲ့၊ က်ဳပ္ဖေအငယ္၊ အင္စေတာ္လာ ေရာင္းစား ေမာင့္စြမ္းအားႏွင့္ စီးပြားတႏွစ္၊ ဘဲ့ေလာက္မ်ား ျဖစ္ပါတုံး၊ စစ္စစ္ေပါက္ေပါက္၊ ၀မ္းေရးေလာက္၍၊ စားေသာက္သည္ျပင္၊ လက္ကပ္ေျခကပ္၊ ပုိမုိျမတ္လို႔၊ အဖတ္တင္၊ အိမ္ျပန္ပုိ႔ရ၊ က်ဴပ္ေမာင္လွမွာ၊ ေငြစဘဲ့ေလာက္မ်ားသလဲ။ ခါး၀တ္လဲမွာ၊ မလြဲစင္စစ္၊ မ်က္ျမင္ျဖစ္၍၊ မစစ္သာဘူး၊ ဘလာခ်ာခြ်တ္ျခံဳ၊ ဖြားဖက္ေတာ္မွ မေပၚရုံ၊ လံုေအာင္ အႏုိင္ဖံုးရတယ္၊ စားဖြယ္ေသာက္ခင္း၊ ဘယ္ထမင္းႏွင့္၊ ဘယ္ဟင္း ခ်ဥ္ခ်ိဳ၊ ဘယ္ႏွယ့္မ်ား မ်ိဳရတံုး၊ ႏွမလုိစိတ္ကစြဲလို႔၊ ျဖစ္နဲကို ျပန္စမ္းပါ ေမာင္ၾကီးရယ္။

အုိင္တီ ေယာက်္ားဆုိ။ ဆံပင္အေျဖာင့္၊ ေတာ္ၾကာေကာက္နဲ႔ ခါးစည္း၀တ္လဲ တထြာတည္းကို ဟုိခြဲဒီခြဲ အကုန္ခြဲတဲ့ မမရယ္၊ အင္စေတာ္လာေရာင္း စီးပြားေၾကာင္းႏွင့္ လူေကာင္းကို္ယ့္ေမာင္၊ ရုံးလွေဆာင္၊ ၀ေအာင္စား၍၊ ခါး၀တ္တဲ့ျပင္၊ လက္ကပ္ေျခကပ္၊ ပိုမိုျမတ္လုိ႔ အဖတ္တင္၊ MRT မ်ား ATM ၾကား၌ လံုစြာထား၊ ေဒၚလာေလးရာ ရွိပါတယ္။ သည္ပစၥည္းေတြ ေလးရာေငြေၾကာင့္ စိတ္ေသလက္ခ်၊ မအိပ္ရႏုိင္ဘူး။ ညမႈညလူ၊ ေၾကြးရွင္မ်ားဘူလြန္းလို႕၊ ဟုိပုန္းဒီပုန္း တကုန္းကုန္းႏွင့္ ပုန္းခဲ့ကာလ မနည္းလွျပီ၊ ညစာနံနက္၊ စားရရက္မွာေတာ့၊ မဆာလာေရာေရာ နာစီဆုိတဲ့ ထမင္းဟင္းကို ဂရင္းတီးႏွင့္ လည္ေခ်ာင္းကုိ စင္းျပီးလွ်င္ အတင္းသာ သြတ္ရတယ္၊ ခါး၀တ္လဲမွာ မ်က္ျမင္ပါဘဲ၊ ဥစၥာျပည္စံု၊ ဓနဂုဏ္ႏွင့္ ကံုလံုဘိျခင္း၊ မသိမ္ဖ်င္းပါဘူး၊ လူဆင္းရဲ မမွတ္ပါႏွင့္ အမိငယ္။

ေအာ္တုိကတ္ အမ်ိဳးသမီးဆုိ။ ေငြေလးရာႏွင့္ ေ႒းေအာင္ၾကြယ္၀၊ ဥစၥာေပါတဲ့ ေဇာတိကငယ္၊ ႏွမမွာလဲ သည္လိုပဲ၊ ဘဏ္ထဲသုိ႔ျမဳပ္၊ ကိုယ္သေဘာက်၊ ခင္ပြန္းမ်ား ရခဲ့လွ်င္ သူထိန္းမၾကီး လုပ္မယ္လုိ႔၊ ေငြထုပ္ၾကီးမား လူမသိေအာင္ ဖုံးဖိလို႔ထားလိုက္တယ္၊ စီးပြားေဆာက္ဦး၊ ကံခ်င္းဘဲနီးေရာထင့္၊ ေမာင္ၾကီးႏွင့္တူရာမွာ၊ ေငြစိမ္းေလးရာ ရွိပါတယ္။ သည္ေငြေလးရာ ဥစၥာ၀န္ေလးလြန္းလုိ႔ အေရးမေတာ္ ဖဲသမား ကေတာ္မ်ား ျဖစ္ခဲ့ေသာ္၊ ကူေဖာ္ေလာင္ဖက္ မရွိရင္ ခက္ထာမုိ႔၊ ႏွစ္သက္ေလာက္သူ၊ စည္းစိမ္ၾကီးကို ထီးလိုအုပ္၍ ခ်ဳပ္မည့္လူကို တဆူေယာက္်ား ဇမၺဴမွာ ရွားလြန္းလို႔၊ လင္သားမယူ၊ အပ်ိဳၾကီးလုပ္၍ ရြက္အုပ္သီး ပူရတယ္။ ကံတူတဲ့မဲ့သခင္၊ ဘယ္ခါမွ စုရုံးလုိ႔၊ ေရႊပံုးရည္ ခ်ဥ္မယ္သိ၊ ထင္ရမက္ကယ္ႏွင့္ ေစာင့္လ်က္သာ ေနရပါေတာ့တယ္၊ က်ဳပ္ေမာင္ငယ္။

အုိင္တီ ေယာက်္ားဆုိ။ ။ သုံးစြဲမကုန္၊ ေတာင္ႏွယ္ပံု၊ ေငြမႈံေလးရာ၊ ျခိမ့္ေအာင္ၾကြယ္တဲ့၊ မယ္သူေ႒းငယ္၊ ေရြးလြန္းလွ်င္မရ ေသးလြန္းလွ်င္ မလွတဲ့၊ ေရွးကပံုထား၊ လူထဲမွာေန၊ လူ႔ျဖစ္ေထြကို အေက်သားႏွင့္၊ ဇာတ္သြားရွည္ေအာင္ အေရးေဆာင္လုိ႔ ေကြ႔ေခ်ာင္ ေ၀၀ုစ္၊ ေဘာက္စရာလုပ္ရတုံး၊ ေငြထုပ္ခ်င္းတူ၊ လူရြယ္ခ်င္းမွ်၊ အလွခ်င္းနတ္ဖက္၊ တုိင္း၍ရက္တဲ့ ပကၠလာ၊ မုိးရြာသည္ႏွင့္ အခန္႔သင့္ အခြင့္ဆီဆုိင္၊ အတုိင္အလွဲ႔၊ အစပ္ျဖင့္တဲ့လွေပါ့ ဂ်င္ပဲ့ခ်င္းေပါက္ၾကစို႔၊ ေနာက္မဆုတ္တမ္း၊ သည္ယေန႔တြင္ျဖင့္၊ ဘီလူးေတြ႔လက္ရ သိမ္းလို႔ အစိမ္းဖမ္း ဖမ္းေတာ့မည္၊ ပတ္ၾကမ္းတီး၊ ပြဲျပီးေစၾကစုိ႔ငဲ့ေလ အမိရယ္။

ေအာ္တုိကတ္ အမ်ိဳးသမီးဆုိရန္။ ။ မၾကီးသက္လွယ္၊ မ်က္ထားခ်ဳိတဲ့ ကိုကိုရယ္၊ ခ်စ္တယ္ၾကိဳက္တယ္၊ အတင္းအၾကပ္၊ ေနာက္ပုိးထပ္လုိ႔၊ ေခြးငတ္ႏွင့္ ဖိနပ္ျပတ္ ျဖစ္ေလသည္။ ဘယ္ႏွယ့္တုံး ခုတင္ခု၊ အရပ္မႈေဆာင္သလုိ၊ ေတာ္ရုံပင္ေသာ့ပါေရာ့၊ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ ဂ်ီေတာ့က ဇာတ္လမ္းမ်ား ဖန္သေရာ့ထင္၊ တနပ္စားမၾကံ၊ တကယ္တမ္းမွန္ပါလွ်င္၊ စားရန္ခန္း၀င္၊ ပြဲလယ္၀င္ရန္၊ ေဒၚလာအသျပာ ေငြေလးရာကို ျမန္စြာသာ ယူေခ်ေတာ့ ေမာင္ၾကီးရယ္။

အုိင္တီေယာက္်ားဆို။ ။ ဟဲ့ဘၾကီးသား၊ တခါမ်ားျဖင့္ သိၾကားေစာင္မ အိစိကလိေလးလည္း ရေပျပီ။ လူတကာ႔နဲ႔ ၾကင္ရာနတ္ဖက္ ေမာင္ၾကီးသက္ကို လက္ခ်င္းတြဲလို႔ ကလပ္သဘင္ အခဲသား၀င္ရေအာင္ ATM ၾကား ငါ၀ွက္လုိ႔ထားခဲဲ့တဲ့ ေၾကးမ်ားစြာကို မၾကာခ်က္ခ်င္း MRT ႏွင္း၍ ေငြစယူ ၾကြေတာ့မည္။ မတီးမေစာင္း ဗိန္းေမာင္း.....

ဂသုိ႔ႏွယ္ ပြားျပီးသကာလ ရွိစုမဲ့ MRT ကဒ္ေလးနဲ႔ ရထားစီးျပီး ေခြ်းဒီးဒီးက်ေနတာကို ရထားေပၚက ေကာင္မေလးေတြကို မွန္ေျပာင္းတလက္နဲ႔ ငမ္းေက်ာထေနတဲ့ ဆုိက္ပရက္စ္ မင္းသား ေတြ႔ျမင္ေလ၏။ ခါးၾကားက ဟမ္းဖုန္းထုတ္၍ လွမ္းပြားေလသည္။

"ေပၚေပၚ ဂေလာက္ လူၾကပ္ၾကပ္ရထားကို ဘဇာေၾကာင့္ အသည္းအသန္စီးေနတာတုန္း"
"အကိုေတာ္ ဇာတ္မင္းသား၊ ေကာင္မေလးႏွင့္ ကလပ္သဘင္ ဆင္ႏြဲရန္ ATM မွာ ေငြသြားထုတ္မလုိ႔ပါ"
"how much?"
"ဖုိးတြမ္းတီ"
"နင္ ဘုန္း ထားသမွ် အကုန္ပဲလား၊ မသြားနဲ႔ ငါ ၂ က်ပ္တုိးနဲ႔ ေခ်းမယ္၊"
"အကိုေတာ္ ေခ်းသမွ်လည္း ျပန္မဆပ္ဘဲ ယူမယ္၊ ဘဏ္ထဲက ပိုက္ဆံလည္း သြားထုတ္မယ္"
"မသြားနဲ႔ ကိုဘုိဘုိ အေၾကြေတြ ရွိတယ္၊ ငါေပးမယ္"
"အေၾကြေတြလည္းယူမယ္၊ ေငြလည္းထုတ္မယ္"
"မင္း အိမ္ရွာေနတာမဟုတ္လား၊ ကိုဘုိ႔ အိမ္မွာ လာေနကြာ ငါေျပာေပးမယ္"
"ON"

ထုိသုိ႔ ကိုဘုိဘုိ အိမ္တြင္ မင္းျပိဳင္ျပဳေနၾကရာ၊ တေန႔ေသာ္ စီးတီးေဟာမွာ ဇာတ္မင္းသားကိုဖုိးစိန္ကုိ နပုန္း ပ႑ဳက္တေယာက္လက္ထဲ ထည့္ျပီး ကိုဘုိကို အပိုင္သိမး္ရန္ ၾကံစည္ေလသည္။ တဖန္လည္း အကိုေတာ္သည္ ငါ့အား နာဂစ္ဒုကၡသည္ဘ၀လုိ မျဖစ္ေအာင္ ကူလီကူမာ လုပ္ေပးခဲ့သည္။ ငါ၏အၾကံသည္ မသင့္ေတာ္ပါ့လားဟု နပုန္း ပ႑ဳက္ဆီပို႔မည့္ မတ္ေဆ့ခ်္္ကိုပိတ္၍ ၾကိတ္မွိတ္ေနေလ၏။ ဤသုိ႔ သံုးၾကိမ္ ၾကံစည္ျပီးေသာ္ ငါ့အား မေကာင္းမႈမ်ားလတၱံဟု ကိုဖုိးစိန္ကို ေျပာျပေလသည္။

ထုိအခါ ကိုဖုိးစိန္က "ငါတင္းတယ္ ဆုိက္ပရက္စ္ ျပန္ေတာ့မယ္။ နင္ မင္းမူေတာ့ ကိုဘုိ႔ဆီမွာ ငါလည္း ဟုိတယ္မွာပဲ ေနေတာ့အံဟု" ဆုိေလသည္။

"အုိ အကိုေတာ္ မရွိလွ်င္ က်ဳပ္လည္း မေနလုိေတာ့ျပီ၊ တပ္မက္ေသာ တဏွာသည္ က်ဳပ္ကို ဖ်က္ဆီးလတၱံ။ တဏွာေလာဘ၏ အျပစ္ကို ျမင္ျပီ။ အကိုေတာ္သာ ေနပါေတာ့။ က်ဳပ္ အရင္လုိ ၂ ထပ္ ခုတင္ သံုးလံုးထည့္ထားတဲ့ အခန္းမွာသာ ေနပါေတာ့မည္ဟု ငိုယိုျပီး ေျပာမယ္ သင္ထင္သလား။ သူတကယ္ေျပာတာက ၀မ္းသာအဲလဲ အသံၾကီးနဲ႔

" အ ဂယ္ လားးးးးးး"ဟူသတတ္။

ေရတမာ
11;36 Sat
12-12-09

မွီျငမ္း။ ။ အမ်ိဳးသားပညာ၀န္ ဦးဖုိးက်ား၏ စေလဦးပုည၏ အတၱဳပၸတၱိ ႏွင့္ ဂဂၤါမာလဇာတ္ေခၚ ေရသည္ျပဇာတ္

ငါ့အကို တနလၤာသားၾကီး

2009-12-10T09:02:00.003+08:00

မ်က္ႏွာကို မအုပ္မိဘဲ
ငါဘာေၾကာင့္ မ်က္ရည္က်ေနတာလဲ
ငါ့အကို တနလၤာသားၾကီး
လူေတာထဲ
ရုိးရုိးၾကီး ေငါထြက္ျပီး အ ေနဦးမလား
အ အၾကီး ေငါထြက္ျပီး ရုိးေနဦးမလား
ငါ့အကို တနလၤာသားၾကီး
“ကူ၍ တြန္းေပးၾကပါ”ဆုိင္းဘုတ္
ငါ့အကို တနလၤာသားၾကီး ရုိက္ခြဲခဲ့လိမ့္ဦးမယ္
အစ္ကုိဆုိတာ
အေဖနံ႔သင္းမွ လွတာ
ငါ့ဖိနပ္ေဟာင္းကို လဲစီးသြားတုန္းက
တခန္းလံုး ၾကိဳင္ေနတဲ့အနံ႔
အခန္းထဲလည္း ပန္းခင္းၾကီး ရွိမေနဘူး
ၾကယ္အသစ္တလံုးက ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္
ထြက္လာတယ္
ဘယ္က သင္ယူခဲ့ရသလဲ
ခ်ံဳခုိမွည့္တဲ့ အရသာက သူ႔အက်င့္၊ ပုိခ်ိဳတယ္
ရင္ဘတ္ကို ေခါက္ၾကည့္လုိက္တယ္ ဆုိရင္ပဲ
မရုိးသားမႈေတြလည္း ေလ်ာခနဲ ထြက္က်လာတယ္
ငါ့အကို တနလၤာသားၾကီး
လူလူခ်င္း မ်ဥ္းမပိတ္တတ္ေပဘူး
အေရျပား ႏွစ္ထပ္ရွိတဲ့လူေတြ
ဘယ္ေတာ့မွ မတြန္႔ေၾကဘူး
တခုတည္းေသာ အေရျပားကို ျဖန္႔ခင္းလို႔
အျမဲတမ္း တြန္႔ေၾကေနရဲ့
ငါ့အကို တနလၤာသားၾကီးက ပိုလွတယ္
သူေဆးလိပ္မ်ားမ်ားဖြာမွ
မုိးမ်ားမ်ားရြာတယ္
ခု ငါ့အကို တနလၤာသားၾကီး
ဘယ္ဆုိင္းဘုတ္ကို ရုိက္ခြဲဦးမလဲ။

လူႏွင္းခ်ိဳ (မတၱရာ)
ရယ္စရာ အမွတ္ (၄၈) ႏုိ၀င္ဘာ ၂၀၀၉

p.s i miss you bro!

မုန္႔လံုးစကၠဴကပ္

2009-12-08T12:11:00.002+08:00

ကပ္လိုက္ ခြာလိုက္
ခြာလိုက္ ကပ္လိုက္
ေလွ်ာ့လိုက္ တင္းလိုက္
တင္းလိုက္ ေလွ်ာ့လိုက္
ေပးလိုက္ ယူလိုက္
ယူလိုက္ ေပးလိုက္
ရႈပ္လိုက္ ရွင္းလုိက္
ရွင္းလိုက္ ရႈပ္လုိက္
ေျဖလိုက္ ခ်ည္လိုက္
ခ်ည္လုိက္ ေျဖလုိက္
ျပံဳးလုိက္ မဲ့လိုက္
မဲ့လိုက္ ျပံဳးလိုက္
ေျခာက္လုိက္ ေခ်ာ့လိုက္
ေခ်ာ့လိုက္ ေျခာက္လိုက္
ေပ်ာ့လိုက္ မာလိုက္
မာလိုက္ ေပ်ာ့လုိက္
ေသမလိုနဲ႔ ရွင္
ရွင္မလိုနဲ႔ ေသ
အစြန္းႏွစ္ဘက္ ေျပးေနသူရဲ့
ဆံုးရင္ ျပန္စတဲ့ဇာတ္
မုန္႔လံုး စကၠဴကပ္။

မုိးဦးေဆြညိန္း
ရယ္စရာ
အမွတ္(၄၈)ႏုိ၀င္ဘာ

ရင္ထဲက ခုႏွစ္ရာတစ္ဆယ့္သံုး

2009-11-28T15:58:00.010+08:00

သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က သူ႔အေဖကို သြားၾကိဳဖုိ႔ ရန္ကုန္သြားမယ္ လုိက္မလား၊ က်ိဳက္ထီးရုိးပါသြားမယ္ ဆုိျပီး မဲဆြယ္တာနဲ႔ မာတာမိခင္ၾကီးဆီကို ပါမစ္တင္လိုက္တဲ့အခါ ဘုရားလည္ဆုိေတာ့ မခ်စ္ေသာ္လည္း နမ္းခဲ့ပါတယ္။ ညီတေယာက္ပါ အေဖာ္အျဖစ္ေခၚျပီး ၄ေယာက္ေပါင္း ေျမာင္းေက်ာ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဂတီးဂတီးစီးရမည့္ ရထားၾကီးကို ရန္ကုန္ကို ဦးတည္လိုက္ပါတယ္။ ၄ေယာက္ဆုိေတာ့ ေထြရာေလးပါးေလးေတြ ေျပာျပီး ခရီဆက္လာတာ ဆင္ျမိဳ႔ေတာ္ ေက်ာက္ဆည္ေရာက္တဲ့အခါ သူငယ္ခ်င္းက ေမးတယ္ “ခုစီးလာတဲ့ ရထားၾကီးရဲ့ ဘယ္ဖက္က ေက်ာက္ဆည္ဆုိေတာ့ ညာဖက္ကေရာ ေက်ာက္ဆည္လား”တဲ့။ တေယာက္ကလည္း မီးကလည္းမိွန္လိုက္တာလို႔ အျပစ္တင္တယ္။ တကယ္တမ္း မီးေခ်ာင္းကို မရွိတာပါ။ ရယ္စရာဟာသေလးေတြ အသံဖမ္းျပီး ခရီးဆက္လာတာ မနက္မိုးေသာက္ အလင္းေရာက္ေတာ့ ရန္ကုန္ဘူတာၾကီးကို ဆိုက္ေရာက္ပါတယ္။

တည္းခုိရမည့္ အင္းစိန္ကို အဆင္ေျပေခ်ာေမာစြာ ေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္။ သစ္ေတာ၀င္းတေလ်ာက္ ေလွ်ာက္ၾကည့္ဓါတ္ပံုရုိက္၊ က်ိဳက္ထီးရုိးသြားဖုိ႔ ေအာင္မဂၤလာအေ၀းေျပးကြင္းမွာ လက္မွတ္သြား၀ယ္ၾကတယ္္။ “ခေရပင္လမ္းခြဲ” ဆုိတဲ့လမ္းအမည္ကို သိပ္သေဘာက်တယ္။ ညမွာ ကာရာအုိေကနဲ႔တြဲထားတဲ့ ဘီယာဆုိင္ကုိ တအံံ့တၾသေတြ႔ရေသးတယ္။ေလဆိပ္မွာ သြားၾကိဳျပီး လႈိင္က သူတုိ႔အမ်ိဳးေတြက ထမင္းစားဖိ္တ္ေတာ့ ညစာသြားစားၾကတယ္။ ေခ်ာင္း၀ေရာက္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းအေဖရဲ့ ရုံးက မာဇဒါဂ်စ္ကို အလုိင္းမင့္ ခ်ိန္ၾကတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔စီးလာတဲ့ကားေပါ့။ အလုိင္းမင့္ခ်ိန္ေနတုန္း ဖုန္တက္ေနတဲ့ ကားရဲ့ေနာက္မွန္ကို အရူးမ တေယာက္ကေနျပီး စာလာေရးတယ္။ “ခုႏွစ္တစ္သုံး”ဆုိျပီး။ “သံုး”ေရးလို႔မျပီးခင္မွာ ကားကထြက္သြားေရာ။ ဒါနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္တုိင္ပင္ကာ “၇၁၃”ဆုိျပီး ခ်ဲစပ္တူ ထိုးၾကမယ္လို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကတယ္။

ေနာက္တေန႔ ေအာင္မဂၤလာကားကြင္းကေန က်ိဳက္ထီးရုိးေတာင္ဆီ ခရီးထြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ငိုက္တလွည့္၊ ေငးတလွည့္ခရီးဆက္ရင္း ေတာင္ေျခကို ဆုိက္ဆိုက္ျမိဳက္ျမိဳက္ ေရာက္ရွိခဲဲ့ပါတယ္။ ေတာင္ေျခမွာ ထမင္းစားေသာက္၊ ခတၱနားျပီးလ်င္ေတာင္တက္ခရီး စတင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ငယ္ငယ္ကဖတ္ခဲ့ရတဲ့ ဆရာေဆြမင္း(ဓႏုျဖဴ)ရဲ့ တြတ္ပီစာအုပ္ေလးကိုျပန္ျမင္ေယာင္မိပါတယ္။ ဆရာစာအုပ္ေလးထဲကအတုိင္း တေထရာထဲပါပဲ။ က်ေနာ္တုိ႔ သူငယ္ခ်င္း တေတြလည္းတဆုိင္၀င္ တဆုိင္ထြက္နဲ႔ ေတာင္ေ၀ွး၀ယ္ယူရင္း ေတာင္စတက္ၾကပါတယ္။

နယ္ေျမစိမ္းလို႔လားမသိဘူး တမ်ဳိးေလးျဖစ္ေနတယ္။ မိနစ္အေတာ္ၾကာ ခရီးဆက္လာလိုက္တာ လမ္းခရီးမွာ ရွိတဲ့အိမ္ေလးကို ေမးၾကည့္ေတာ့ ခုမွ အစပဲရွိေသးတယ္တဲ့။ ကံဆုိးခ်င္ေတာ့ က်ေနာ္အ၀တ္အစားေတြ ယူလာတဲ့အိတ္က ေက်ာပိုးအိတ္မဟုတ္ဘဲ လက္ဆြဲအိပ္ျဖစ္ေနေတာ့ အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ေလးလာတယ္။ ေက်ာပိုးအိတ္ယူလာတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း တေယာက္ေျပာင္းသယ္ေနၾကပါတယ္။ မထူးဘူးဆုိျပီး အိတ္ကို ေတာင္ေ၀ွးနဲ႔ လွ်ိဳျပီးထမ္းလာၾကတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ေတာင္တက္ခရီးက ေျခာက္ကပ္ကပ္ရယ္ဗ်။ စာအုပ္ေတြထဲကလုိ အျခားအဖြဲ႔ေတြလည္းမေတြ႔ဘူး။ ေခြ်းတျပိဳက္ျပိဳက္ ပူေလာင္အိုက္စပ္စပ္၊ သီခ်င္းတေၾကာ္ေၾကာ္၊ ပုခံုးစပ္ဖ်ဥ္းဖ်ဥ္း၊ အူတျမဴးျမဴးနဲ႔ တေတာ၀င္တေတာင္တက္ ခရီးဆက္ခဲ့ၾကတာ အေတာ္ေတာင္ ခရီးေပါက္ျပီေကာ။

ဖုန္တေသာေသာ၊ ေတာနံေတာင္နံေလး တသင္းသင္းနဲ႔ အရသာေတာ့ အရွိသားဗ်။ နာမည္ၾကီးတဲ့ ေရေျမွာင္ၾကီးေရေျမွာင္ေလး ေရာက္ပါျပီ။ ခရီးသြားေတြကို အတင္းဆြဲတယ္ဆုိျပီး သတင္းသဲ့သဲ့ၾကားထားေတာ့ လန္႔လည္းလန့္ပါတယ္။ဟိုေရာက္ေတာ့ ဒီေလာက္မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔လည္း ခဏ တျဖဳတ္နားျပဳျပီး စခန္းက ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္။စိုင္တေမာ့ေရာက္ေတာ့ ေအာက္မွာ ခဏနား။ အေပၚေရာက္ေတာ့ ဘူးသီးေၾကာ္စားၾကတယ္။ အခ်ဥ္က ျဖစ္သလိုပါပဲ။ေတာေတာင္ဆုိေတာ့ ရွားပါးတာလည္း ပါတာေပါ့။ ဖုိးျပန္ေတာင္၊ နဂါးပတ္ေတာင္၊ ေျမျဖဴေတာင္ေတြ ျဖတ္ေက်ာ္အျပီးက်ိဳက္ထီးရုိးေစတီၾကီးကို လွမ္းျပီး ျမင္လိုက္ရတယ္ဆုိရင္ပဲ ပမ္းသမွ် အေမာေတြ ေျပေပ်ာက္သြားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ရင္ျပင္ေတာ္ဆီေရာက္ဖုိ႔ ၁မိုင္ေလာက္လိုပါေသးတယ္။ လမ္းမွာေတြတဲ့ ေစတီမွာ က်န္ခဲတဲ့ NCC7 ေမာင္ႏွမေတြအတြက္ ေခါင္းေလာင္း လွဴဒါနး္ေပးခဲ့တယ္။

ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚေရာက္ေတာ့့ အေျပးေလးသြားခဲ့ရပါတယ္။ ဘုရားဖူးခ်င္တဲ့ေဇာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေက်ာက္ျပားေတြကပူလြန္းလို႔ပါ။ ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚကဆင္းျပီး ထမင္းဆုိင္ေလးေတြရွိတဲ့ဖက္ကို ဆင္းျပီး နားခိုဖို႔ ျပင္ဆင္ရပါေတာ့တယ္။အဆင္ေျပပါတယ္။ ေစ်းၾကီးတာကလြဲရင္ေပါ့။ အနီးအနားက ေတာင္ေတြဖက္သြားရင္း ကိုႏုိင္ သိပ္ၾကိဳက္တဲ့ နာမည္ေလးေတြ႔ခဲ့ရတာလည္း အမွတ္တရပါပဲ။ ညဖက္ေတာ့ ဘုရား မရွိခုိးႏုိင္ ေလာက္ေအာင္ ေလတုိက္တယ္ဗ်။ ေမြးပ်ံတဲ့ရနံေတြနဲ႔အတူ ေက်ာခ်မ္းစရာ အျဖစ္ေလးေတြလည္း ၾကံဳခဲ့ရတယ္။ ေရာက္ဖူးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ရီစရာအျဖစ္ေလးေတြ ေျပာရင္း ညခ်မ္းကို အဆုံးသတ္လိုက္ၾကတယ္။ ေနာက္တေန႔ ေလ်ာက္လည္ၾကရင္း ေဆးေတြ၀ယ္၊အမွတ္တရပစၥည္းေလးေတြ၀ယ္ၾကတယ္။ ncc7 ေမာင္ႏွမေတြအတြက္ အက်ီေလးေတြ ၀ယ္ခဲ့တယ္။ ခါးနာတတ္တဲ့အေဖ့အတြက္ လိမ္းေဆး တပုလင္း ၀ယ္ခဲ့တယ္။ အမအတြက္ ဖ်င္အက်ီေလးတထည္။(တသက္နဲ႔ တကိုယ္ ဒီတခါပဲ၀ယ္ေပးဖူးတယ္ထင္တယ္)။ အေမ့အတြက္နံသာျဖဴပုတီးေလး လက္ေဆာင္၀ယ္ခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ လာလမ္းေလးအတုိင္းျပန္ဆင္းျပီး က်ေနာ္တုိ႔ က်ိဳက္ထီးရုိးခရီးစဥ္ေလးကို အဆံုးသတ္လိုက္ၾကတယ္။

ရန္ကုန္မွာ သူငယ္ခ်င္းအေဖ လုပ္စရာေလး မျပတ္ေသးတာ တေၾကာင္း၊ ရန္ကုန္ ေရာက္တုန္း ေလွ်ာက္သြားၾကတယ္။ဘတ္စ္ကား စီးၾကတယ္။ ၾကိဳ႔ကုန္းအေပၚနဲ႔ ေအာက္လမ္းမွားစီးလို႔ ဂိတ္ဆံုးကေန ဖရဲသီးစားျပီး ျပန္စီးရေသးတယ္။ ဒီလိုနဲ႔မႏၱေလးေရႊျမိဳ႔ေတာ္ၾကီးကို ျပည္ေတာ္ျပန္ခရီး ျမန္းခဲ့ၾကပါတယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အေမနဲ႔ အေဒၚကို အရူးမၾကီးအေၾကာင္းေျပာျပေတာ့ အေဒၚက သူေစ်းကေနထိုးေပးမယ္တဲ့။ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း ထိုးမယ့္အေၾကာင္းေျပာလိုက္တယ္။ သူတုိ႔ကလည္း ေပါက္ရင္ ရွယ္ရာလာေပါ့။ အရင္းကေတာ့ ေပါက္မွေပးမယ္။ က်ေနာ္အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ခ်ဲဖြင့္ျပီးတာ ၃ ၄ ရက္ပဲရွိေသးတယ္။ ေနာက္ထပ္ဖြင့္ဖို႔ ေစာင့္ရဦးမွာေပါ့။

အိမ္မွာ လက္သမားတခ်ိဳ႕ အလုပ္လုပ္ေနၾကတယ္။ သူတုိ႔လည္း ေအးရာေအးေၾကာင္းအလုပ္လုပ္ေနၾကတာ ၾကာေပါ့။ ကိုယ္လည္း ေအးရာေအးေၾကာင္း ကာတြန္းဖတ္လိုက္ ဂိမ္းေဆာ့လိုက္ သူတုိ႔နဲ႔ ေလပန္းလိုက္နဲ႔ အဖြဲ႔ကိုက်လို႔။ တေန႔ သူတုိ႔ အလုပ္လုပ္ေနတာ ေနေစာင္းေတာ့မယ္။ လက္သမားေလးတေယာက္ လုပ္လက္စ အလုပ္ေလးပစ္ထားျပီး အျပင္ခဏထြက္သြားတယ္။ ျပန္လာေတာ့ ၀မ္းသာအဲလဲ အသံနဲ႔ က်ေနာ္ တြတ္ရတယ္ဗ်တဲ့။ ေနပါဦး ဘာဂဏန္းတုန္းလို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ "၇၁၃"တဲ့။

အခ်စ္တလင္းမွာ စစ္မခင္းခ်င္ေတာ့ဘူး

2009-11-24T11:50:00.004+08:00

HI 5 မွာ အရမ္းမုိက္တယ္ ဆုိတဲ့ မင္းနဲ႔
BLOGGER မွာ အေတာ္ၾကာမွ သိခဲ့ရတယ္။

FACEBOOK မွာ ခေလးလုိလုိ လုပ္ေနလို႔
YAHOO MESSENGER မွာ“မရဘူး အျမန္လာ”လုိ႔ေနာက္ေတာ့
PFINGO မွာ “ဟင့္အင္ သြား လူဇုိး”တဲ့။
FRIENDSTER မွာ “ခ်န္မထားနဲ႔”ဆုိေတာ့
VZO မွာ “ပလီခ်က္ကို” လို႔ေျပာတယ္။

ZORPIA မွာ အမုန္းၾကီးထြားတုန္း
WAYN မွာက် “ပိန္း”လိုက္တာလို႔ ေျပာပစ္လိုက္တယ္
TWITTER မွာ “ရွင္မလာ”နဲ႔ျဖစ္ေရာ
MY SPACE မွာ ျပိဳင္မေဟ့ လို႔အားတင္းခဲ့ေပမယ့္
GTALK မွာေတာ့ အပီျပန္ေခ်ာ့ခဲ့ရတယ္ဗ်ာ။

ဒီလိုနဲ႔
MSN မွာ သူက်ေနာ့ကို ျပန္ဆက္ျပန္တယ္။
GOOGLE မွာ အတူတူလဲွ ရင္းးးး
YAHOO မွာ ေပ်ာ္ျမဴးခဲ့ၾကေလသတည္း။

ေရတမာ
12း27 TUE
24-11-09

ကိုယ္ခ်င္းစာေပးပါ

2009-11-23T08:57:00.004+08:00

ရင္ထဲ ကလိကလိ ျဖစ္ေနလို႔ ေျပာျပရဦးမယ္။ သူလို ကိုယ္လို သိျပီးသား အေၾကာင္းပါပဲ။ ဓါးႏွစ္လက္ ပုဆိုးလိုေပါ့။ ေလာကၾကီးမွာ ဒီလို လူမ်ိဳးေတြလည္း ရွိေသးတယ္ဆုိတာ မွတ္မိေနေအာင္။ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး နတ္အေထြေထြ ဆုိတာ ရွိတယ္မဟုတ္လား။ ေကာင္းတာရွိသလို ဆုိးတာလည္း ရွိတာေတာ့ က်ေနာ္ေျပာမွလား ခင္ဗ်ားလည္း သိတာပဲ ဟုတ္တယ္မို႔လား။ ဒါနဲ႔မ်ား ဘာလို႔ ေျပာေနေသးလဲ ေျပာမယ္မဟုတ္လား ကလိ ကလိျဖစ္ေနလို႔ပါဆုိဗ်ာ။

က်ေနာ္ ငယ္ငယ္က အိမ္ကို က်ေနာ္နဲ႔ ရြယ္တူ က်ေနာ့ ညီတစ္ေယာက္ေရာက္လာတယ္။ က်ေနာ္နဲ႔အတူ ကစားေဖာ္ ကစားဖက္ေပါ့။ သူ႔ကို ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ နာက်င္ေအာင္ စေနာက္ဖူးတယ္။ ေပ်ာ္တာေပါ့ သူမ်ား နာက်င္တာပဲ။ ခံျပင္းတာပဲ။ စိတ္ဆုိးတာပဲ။ တေန႔ သူအသားကို နာက်င္ေအာင္ စလိုက္တယ္။ သူေတာ္ေတာ္ စိတ္ဆုိးျပီး က်ေနာ့ကို အသားကို တန္ျပန္ နာက်င္ေအာင္ လုပ္လိုက္တယ္။ ဒီနာက်င္မႈကို ခံစားလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္ အသိစိတ္ထဲ အသိတခု၀င္လာတယ္။ ဘာလို႔ထင္လဲ။ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ဗ်။ က်ေနာ္ နာက်င္ေအာင္ စေနာက္လိုက္တုန္းကလည္း သူေတာ္ေတာ္ နာက်င္သြားမွာပဲ ဆုိတဲ့ အသိ၀င္လာတဲ့အခါ သူ႔အသားကို နာက်င္ေအာင္ က်ေနာ္မလုပ္ေတာ့ဘူး။

ရပ္ကြက္ထဲမွာ အစ အေနာက္သန္တဲ့ အကိုၾကီး တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆံုတုန္း စၾကေနာက္ၾကတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ့ ေခါင္းေပၚ အမႈိက္စ တစ တင္လိုက္တယ္။ အတင္ခံရတဲ့လူက ခံျပင္းတာေပါ့။ ေနာက္တခါ က်ေနာ္ စမယ္အလုပ္ သူကတားတယ္ “ကိုယ္စေနာက္လိုက္လို႔ သူတစ္ပါး စိတ္ဆုိးသြားရင္ တခါဆုိ ေတာ္ျပီ”တဲ့။ သူသည္းခံႏုိင္တဲ့ လစ္မစ္ေက်ာ္သြားရင္ မေကာင္းေတာ့ဘူး။ ခုထိ က်ေနာ္စြဲေနတုန္းပဲ။ က်ေနာ္ စေနာက္လိုက္လို႔ စိတ္ဆုိးသြားရင္ ေနာက္တခါ က်ေနာ္ မစေတာ့ဘူး။

က်ေနာ္နဲ႔အတူ အခန္းေဖာ္ တေယာက္ရွိတယ္။ ေျခမျငိမ္ လက္မျငိမ္ထဲကေပါ့။ ႏွစ္ေယာက္ထဲ ရွိေတာ့လည္း ဒီလူပဲ စေနာက္ စရာရွိတာပဲေလ။ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ေရာ၊ စိတ္ခံျပင္းေအာင္ေရာ မ်ိဳးစံု စေနာက္တယ္။ သည္းခံပါတယ္။ မေကာင္းဘူးေလ ဒီႏွစ္ေယာက္ပဲရွိတာ။ က်ေနာ္စိတ္က ညစ္ေနတတ္တာ မ်ားတယ္။ ဒါကို ဂုဏ္တခုလို အသားယူျပီး ေျပာေနတာမဟုတ္ဘူးေနာ္။ တေယာက္တည္း ေအးေဆးေနခ်င္တာ မ်ားတယ္။ ဆူဆူညံညံ ပူညံပူညံ မၾကိဳက္ဘူး။ ဘ၀င္မက်တာ ခပ္မ်ားမ်ား။ ကိုယ္ခ်င္းစာ ေစခ်င္တယ္။ ငါမၾကိဳက္သလို သူလည္း ၾကိဳက္မွာ မဟုတ္ဘူးေလ ဆုိတဲ့ အသိေလးရွိေအာင္ တန္ျပန္လုပ္ေပးတယ္။ မရပါဘူး ေကာက္ျမဲပါပဲ။ ဒီလို လူမ်ိဳးလည္း ရွိေသးတယ္ဆုိတာ သိလိုက္ရတယ္။

လူဆုိတာ အူျမဴးလာရင္ စခ်င္ေနာက္ခ်င္တယ္။ အူျမဴးေနရင္ ဒီစကားပံုေလးကို သတိရတယ္ “ေခြးရႊင္ရင္ ယုန္ရတတ္တယ္၊ လူရႊင္တယ္ ငိုရတတ္တယ္”ဆုိတဲ့ စကားေလးပဲ။ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ေလး ရွိရင္ ျပႆနာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေျပလည္ႏုိင္ပါတယ္။ က်ေနာ္လည္း အမ်ားၾကီးရွိလို႔ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ နဲ႔ ပတ္သတ္လာရင္ က်ေနာ္လည္း ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ စိုးရိမ္ေရမွတ္ကို ေရာက္ႏုိင္ပါတယ္။

မိတ္ေဆြေရာ သူတပါး ခံျပင္းေအာင္ စေနာက္ဖူးလား?
အဲဒီေနရာမွာ မိတ္ေဆြ ဆုိရင္ေရာ ခံႏုိင္ရည္ ရွိရဲ့လား?

ဆရာအတၱေက်ာ္(ဆူဒုိနင္) စကားယူသံုးရရင္
ေတြးေတာဆင္ျခင္ႏုိင္ပါေစ
ေရတမာ
10;14 MON
23-11-09

စိတ္ကူးခ်ိဳခ်ိဳ

2009-11-21T10:27:00.005+08:00

ေဆာင္းမနက္ခင္း ေလျပည္ေလးမ်ား ကေလးမ်ားသဖြယ္ ဟုိတုိး ဒီေ၀ွ႔ႏွင့္ ရြာလမ္းမေလ်ာက္ ေျပးလႊားတုိက္ခတ္ ေန၏။ ကေလးငိုသံ၊ ပုခက္လြဲသံ၊ ၾကက္၊ ငွက္သံမွ တပါး တိတ္ဆိတ္လုိ႔ေနသည္။ အေသအခ်ာရက္တြက္ၾကည့္လွ်င္ ခ်စ္ၾကည္ေရးေဘာလံုးပြဲျပီးကတည္းဆုိ ရက္သတၱႏွစ္ပတ္မွ် ရွိေလျပီ။ ၾကားေနက် ရီသံမ်ား မၾကားရေတာ့ တခုခုလိုေနသလို။ ေပ်ာ္ေစခ်င္၍ ဖန္တီးခဲ့ေသာ အရာတခုမွ အပ်က္သေဘာ ေဆာင္ေလျပီ။ ရြာသူရြာသားမ်ား စည္းလံုးၾကပါသည္။ ခ်စ္ၾကည္ရင္းႏွီးၾကပါသည္။ မည္မွ် စိတ္ဆုိးေစကာမွာ ခြင့္လြတ္နားလည္ေပးတတ္ၾကပါသည္။ ယခု ေဘာလံုးပြဲျပီးကတည္းက တေယာက္ႏွင့္ တေယာက္ မေခၚႏုိင္ မေျပာႏုိင္ျဖစ္ကာ စိမ္းကားေနၾကသည္။

မုိးရြာထဲတြင္ ေဘာလံုးကစားၾကသျဖင့္ မိျပာေလး၊ ကုိရင္ေဆာင္းခ်မ္း၊ မခင္စုိး တုိ႔ဖ်ားၾကေလသည္။ မခင္စုိးမွာ အဖ်ားၾကီးသျဖင့္ ျမိဳ႔ေဆးရုံသုိ႔ပင္ ပုိ႔ေဆာင္ခဲ့ရ၏။ လိုက္ပါပို႔ေဆာင္သူမ်ား ယူလာေသာ သတင္းစကားမွာ အမ်ိဳးမ်ား ရွိရာ တျခားရြာတြင္ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္သြားေနမည္ဟုပင္ျဖစ္သည္။ မိေႏြးေလးကလည္း သူ႔သြားျပန္မေပါက္မခ်င္း အျပင္မထြက္ဟုဆုိကာ ျမိဳ႔သားကုိတင္ေမာင္ေ႒း အယုအယေအာက္ေတြ မိွန္းေနေလသည္။ အငယ္မမိမုန္းသူက မုန္႔ဖက္ထုပ္ မစားရဘဲ အရူးလုပ္ခံရသည္ ဆုိေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္ အားလံုးကို စိတ္ဆုိးသည္ဟုဆုိကာ ကုိရင္ရာေက်ာ္အိမ္တြင္ ဟင္းခ်က္သင္ေနေလသည္။ ကိုရင္ေပၚေလးႏွင့္ မေလးေမကလည္း တက်က္က်က္။ ကိုေပၚေလး ခ်ဥ္ျခင္းတပ္ေနေသာ အရာကို မေလးေမက အခြင့္အေရးယူကာ ေနာက္ေျပာင္သည္ဟု စြဲခ်က္ျဖင့္ မေခၚႏုိင္ၾကေတာ့။ ကိုရင္ဖုိးသၾကၤန္ႏွင့္ ကုိရင္သီတုိ႔႕ ကာလသားအေဟာင္းေရာ အသစ္မ်ားကပါ လူၾကားထဲတြင္ အရွက္ကြဲသည္။ ၾကီးႏိုင္ငယ္ညွင္းလုပ္သည္ စသည္ျဖင့္ မေက်နပ္ၾကေတာ့။

ေဆာင္းေလက အရိုးေအးေအာင္ခ်မ္းလွသည္။ ရြာဦးေက်ာင္းမွ အုန္းေမာင္းေခါက္သံသဲ့သဲ့ၾကားရ၏။ မနက္ေလးနာရီထုိးျပီ။ ကိုရင္ထြန္းႏုိင္ ထင္းတုိက္ရန္ ေစာေစာထြက္ရမည္။ ငယ္ငယ္ကေတာ့ ရြာနီးနားတြင္ ထင္းခုတ္၍ရေသာ္လည္း ေတာျပဳန္းျခင္း ေတာင္ယာမီးရႈိ႕ျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ ယခုဆုိ္ ရြာႏွင့္ အေတာ္ေ၀းကြာေသာ ေတာင္မ်ားသို႔ ေစာေစာသြား၍ ခုတ္ယူရသည္။ ကိုရင္ဖုိးသၾကၤန္လည္း ႏြားစာတုိက္ရန္ ထြက္လာသည္။ သူတုိ႔ ဦးတည္ရပ္ကေတာ့ ဆန္က်င္ဘက္။ ေတာသူေတာင္သားမ်ားမွာ လက္လႈပ္မွ ပါးစပ္လႈပ္ႏုိင္သည္။ ၁၂ ရာသီ အလုပ္ႏွင့္ လက္ႏွင့္မျပတ္။ ယူထားေသာအေၾကြးကို အလ်င္မွီေအာင္ ေခြ်းႏွင့္ဆပ္ေနၾကရသည္။

မိမုိးေလးလည္း ေျမပဲႏႈတ္မလိုက္ေတာ့ပဲ တဖက္ရြာမွာ ေဆးလိပ္လိပ္ရန္ အလုပ္လက္ခံလိုက္သည္။ မျမ၀င္း လည္းေျပာင္းလုပ္ခ်င္သည္။ သုိ႔ေသာ္ အရီေလး ယာကအလုပ္ကမျပီးေသး။ ယူထားေသာ အေၾကြးကလည္း မ်ားသျဖင့္ ေအာင့္အီးေနရေလသည္။ မိျပာေလးလည္း ဖ်ားေနသျဖင့္ ယာထဲမသြားႏုိင္ေတာ့။ အရင္ဆုိ ယာသိမ္းခ်ိန္ တေပ်ာ္တပါး ေျမပဲထုၾကသည္။ ေက်ာက္ျပင္ေလး တရွပ္၊ အေပြးမရွိေတာ့တဲ့ သနပ္ခါးတုန္းေလးျဖင့္ ေျမပဲေတြ အဆံထုတ္ေပးရသည္။ အမ်ိဳးသမီးေတြ တေပ်ာ္တပါး စေနာက္ၾကႏွင့္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းလွသည္။ မေလးေမက လက္အသြက္ဆံုး။ တင္း ေက်ာ္ေပး၍ပင္ ယွဥ္ျပိဳင္ႏုိင္သည္။ ထုိျမင္ကြင္းလည္း ဆိတ္သုန္းေနသည္မွာ ၾကာျမင့္ေနျပီ။

ရြာဦးေက်ာင္းမွာ အတူတူ ကၾကီး ခေခြးကစျပီး သဒၵါ သျဂိဳလ္ထိ သင္လာၾကေသာ ငယ္သူငယ္ခ်င္း အရင္းေခါက္ေခါက္မ်ား ျဖစ္သည့္အားေလွ်ာ္စြာ ဤမွ်ေလာက္ ျပႆနာေလးျဖင့္ စိတ္မဆုိးသင့္ေၾကာင္း သိၾကေလသည္။ ကိုရင္ထြန္းႏုိင္လည္း ထင္းခုတ္ရင္း မိျပာတေယာက္ ေနမေကာင္းရွာဘူး။ သူ႔အတြက္ ထင္းပုိခုတ္သြားမယ္ဟု စိတ္ကူးေနသည္။ ကိုရင္ဖုိးသၾကၤန္ကလည္း မိေႏြးေလးအတြက္ ရြာအျပန္ ခ်င္းရြာထဲကေန ခ်င္းေခြးေလးတေကာင္ေလာက္ ေတာင္းေပးမည္ဟု ၾကံစည္ေနေလသည္။ မိမုန္းသူကလည္း ဇီးသီးေတာမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးစေနာက္ေနၾကေတြ ျမင္လာသည္။ ညေနက် ကိုရင္သီဟဆီ သူကိုယ္တိုင္ လုပ္ထားသည့္ မုန္႔ဖက္ထုပ္ သြားေပးမည္ဟု ၾကိမ္းထားသည္။ မိျပာေလးကလည္း ေနေကာင္းရင္ ကိုရင္ဖုိးသၾကၤန္အတြက္ ကြမ္းသြားေပးခ်င္ေပးလိမ့္မည္။ ကိုရင္ေပၚေလး ကလည္း မေလးေမအၾကိဳက္ ဖရဲသီးသြားခူးေနေလသည္။ မေလးေမကလည္း ဆြမ္းခ်က္ရင္း ဒါကေတာ့ ဘယ္သူအၾကိဳက္ ဒါကေတာ့ ဘယ္သူမၾကိဳက္တာ စသျဖင့္ ေတြးေနမိသည္။ ညေနက် ကိုရင္ေပၚေလးအတြက္ ငပိေလးက်ိဳေပးဦးမွပါ့ ဟုေရရြတ္ေနေလသည္။

စလံုး ဆလိမ္ ရြာသူ ရြာသားမ်ား

2009-11-20T17:07:00.008+08:00

စလံုးဆလိမ္ရြာရွိ ေက်းလက္ေဆးေပးခန္းထဲတြင္ ျမိဳ႔မွ ေျပာင္းလာေသာ သူနာျပဳဆရာမေလး ရွင္ဂြမ္းကိတေယာက္ ပ်ားတေကာင္အလား ဗ်ာမ်ားေနေလသည္။ ပ်ာယာခတ္တာၾကီး မေျပာႏွင့္ေလ ဒီရြာေလးမွာ ဒီလို ေဆးခန္းကို လူနာ ဒီေလာက္မ်ားမ်ား လာတာ ဒီတခါပဲရွိေသးသည္။ ထိပ္ေပါက္၊ ေခါင္းကြဲ၊ လက္က်ိဳး သြားကြ်တ္၊ မ်က္ႏွာဖူးေယာင္ႏွင့္ လူနာမ်ားကလည္း ေဆးခန္းျပင္ပတြင္ တေယာက္တေပါက္ ဆူညံလ်က္ရွိသည္။ အရင္လို ရွင္ဂြမ္းကိ တေယာက္ စာပို႔သမား ယူလာေပးသည့္ ဂ်ာနယ္ အေဟာင္းမ်ားျဖင့္ ေဆးခန္းမွာ ကမၻာပတ္ျပီး ျငိမ့္မေနႏုိင္ေတာ့။ တတ္သည့္ပညာ မေနသာဆုိသလို ဟိုေျပးဒီလႊားႏွင့္ ခဏခ်င္းအတြင္းပင္ ေဆးခန္းေလးတြင္ ပတ္တီးေရာင္လႊမ္းသြားေလသည္။ အားလံုးျပီးစီးသည့္ သေဘာအလား မာသာထရီဇာ မ်က္ႏွာေပးႏွင့္ ရွင္ဂြမ္းကိ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ဖုတ္ဖက္ခါကာ ႏွဖူးမွ ေခြ်းစတုိ႔ကို သုတ္လိုက္ေလသည္။

ေက်းရြာေဘာလံုးကြင္း
အမ်ိဳးသမီး ဂိုးတုိင္အလယ္မွာ မားမားမတ္မတ္ ရပ္ေနသူကေတာ့ မိေႏြးေလး။ ရြာလယ္က လက္ေ၀ွ႔သမားဆီက ငွားထားေသာ အံကပ္ၾကီးလည္း တပ္ထားသည္။ သူ၏ အသက္တမွ်ခ်စ္ရေသာ ေရွ႕သြားေလး ႏွစ္ေခါင္းကို ကာကြယ္ထားဟန္တူသည္။ လူေရႊးခ်ယ္မႈေတာ္သည္ဟု ေျပာရမည္။ မိေႏြးေလး အရပ္ကိုလည္း ၾကည့္ဦးေလ။ ေတာ္ရုံကာလသားမ်ားပင္ သူမ အရပ္ကို မမွီေပ။ေနာက္တန္းကိုလည္း ျမင္ေစ့ခ်င္သည္။ ပါ၀င္ကစားၾကသူမ်ားကား။ ဟဲဗီး၀ိတ္တန္း အဆင့္ရွိ မၾကယ္ျပာ။ မေလးေမ။ မခင္စိုး။ သံုးေယာက္တန္းစီခ်ထားလွ်င္ စည္းျပည့္သြားေလျပီ။ ထုိကဲ့သုိ႔ ေနာက္တန္းကို ေတာ္ရုံ ကစားသမားေတာင္ မေက်ာ္ႏုိင္။ အလယ္တန္းမွလည္း မေခ။ ႏွံႏွံစပ္စပ္ရွိသည့္ မိျပာေလးေခါင္းေဆာင္။ ခါးမွာလည္း ေသာ့ေတြ ခ်ိတ္ထားေသးသည္။ သူ႔ကိုယ္သူ႔ key player မွန္းသူသိေစခ်င္၍ထင္သည္။ ေရွ႔တန္းက မျမ၀င္း ႏွင့္ မိမုန္းသူ။ အငယ္မ မိမုန္းသူ က ဥာဏ္ေကာင္းသည္။ အငယ္မထက္ ဥာဏ္ေကာင္းတာက မေလးေမ။ အငယ္မ အင္တုိက္ အားတုိက္ ထုိးေဖာက္ႏုိင္ရန္ အမ်ိဳးသား ဂိုးတုိင္ထိပ္တြင္ မုန္႔ဖက္ထုပ္ တထုပ္ခ်ည္ထားေလသည္။ သုိ႔ေပမယ့္ ဂုိးသမ မိေႏြးေလးက တက္တက္လာသျဖင့္ ကိုယ့္လူကို ျပန္ကာကြယ္ေနရေလသည္။

အမ်ိဳးသားအသင္းဖက္မွာေတာ့ ဇုိးသမား အဲ ဂိုးသမား ကိုရင္စိုင္း ခေမာက္ၾကီးေဆာင္းထားသည္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ေမးၾကေတာ့ ဗြီဒီယိုထဲက ဂိုးသမားေတြကလည္း ဦးထုပ္ေဆာင္းၾကလို႔တဲ့ သူလည္း ရွိတာေဆာင္းထားဟန္တူသည္။ တကယ္တန္းေတာ့ သူ၏ ဆံပင္ျဖဴေတြကို လူမေတြ႔ေစခ်င္၍ျဖစ္သည္။ ကိုရင္စုိင္းလည္း တတ္သေလာက္မွတ္သေလာက္ တရုတ္ဘုရားေရာ ဗမာဘုရားပါ ဂိုးမ၀င္ေစရန္ ကန္ေတာ့ေနေလသည္။ ေရွ႔တန္းမွာ ကိုရင္ေပၚေလးႏွင့္ ကိုရင္ေဆာင္းခ်မ္း။ ကိုရင္ေပၚေလးကလည္း ကြမ္းေတာင္ ပန္းေတာင္ကိုင္ မိမုိးေလး ေရွ႔မွာ အစြမ္းကုန္ ၾကိဳးစားမည့္ဟန္။ မိမိုးေလး ကလည္း မၾကည့္ရဲ။ အဘယ္မွ် ၾကည့္ရဲမည္နည္း။ ကိုရင္ေပၚေလးက ခါးေတာင္းကို ေျမွာင္ေအာင္ ၾကိဳက္ထားေလသည္။ သို႔ေသာ္ ေအာက္မွာ ဧရာထြန္း ေဘာင္းဘီ ပါလို႔ေတာ္ေသးသည္။ ကိုရင္သီဟကေတာ့ ကြင္းလယ္မွ ေခါင္းေဆာင္။ ကိုရင္ဖုိးသၾကၤန္တုိ႔နဲ႔ တြဲဖက္ျပီးေတာ့ ကစားေစသည္။

မုိးကလည္း ေဘာလံုးသမားေတြ အၾကိဳက္ တဖြဲဖဲြရြာေလျပီ။ မျမ၀င္းက ေမွာ္ဘီမွ ယူလာေသာ ေဘာလံုးကို ကန္သန္းရုိးေပၚမွာ တည္ကာ ဒုိင္ခရာမႈတ္မည့္ အခ်ိန္ကို ေစာင့္ဆုိင္းေနေလသည္။ ခရာမမႈတ္ေတာ့ မျမ၀င္းက ဒုိင္ကို ေစာဒက တက္ေလသည္။ ဒုိင္လူၾကီးက “ဘယ္လိုမႈတ္မလဲ နင့္လူက ဟိုဖက္မွာ”လုိ႔ ေျပာေတာ့ မိျပာေလး တေယာက္ ငိုက္စိုက္ ငိုက္စုိက္ႏွင့္ အမ်ိဳးသား ကြင္းဖက္မွာ။ ကိုရင္သီဟက “ဟဲ့ မိျပာ ဘာလုပ္ေနတာလဲ” ဆုိေတာ့ “ကြမ္းထုပ္ က်ေပ်ာက္သြားလုိ႔”တဲ့။ “ဟာ အေရးထဲမွ သြားသြား ဖုိးသၾကၤန္ဆီက တယာေလာက္ ငံုထားလုိက္” ဆုိျပီး အတင္း ျပန္ခုိင္းရတယ္။ မိျပာေလး ေနရာက်ျပီဆုိရင္ပဲ။ ေဘာလံုးပြဲ စပါျပီ။ အမ်ိဳးသမီး အသင္းကလည္း အခ်ိပ္အဆက္ မိမိႏွင့္ ထုိးေဖာက္လာသည္။ ဂိုးသမားပဲ ေကာင္းသလား။ မူးမူးႏွင့္ ကံစြတ္ေကာင္းေနသလားမသိ။ ကန္သြင္းသမွ် ဂိုးေတြကို ကိုရင္စိုင္း ကာကြယ္ႏုိင္ေလသည္။ ဒီတၾကိမ္တြင္ ကိုရင္ေပၚေလး ေဘာလံုးရကာ အမ်ိဳးသမီး ေနာက္တန္းကို ေက်ာ္ျဖတ္ရင္ ျပင္လိုက္စဥ္ခတၱခဏ မိုးေမွာင္က်သြားသည္။ သူထက္ျမင့္သည္ မေလးေမက ေရွ႔မွ ထုတ္စီးတုိးသလို ကာထားသျဖင့္ ေက်ာ္ျဖတ္ရန္ အခြင့္မသာေခ်။ မေလးေမမွ “ကုိရင္ေပၚေလး ညေနက် ေတာ္ ၾကိဳက္တဲ့ ငပိရည္က်ိဳရယ္ အတုိ႔အျမဳပ္က်ဳပ္လုပ္ေပးမလို႔”ဟု စကားဟ လိုက္ေတာ့ ကိုေပၚေလး တခ်က္ငိုင္သြားသည္။ မေလးေမကလည္း အခြင့္အေရးလက္လြတ္မခံ။ ေပါင္ၾကားကို ကန္ထည့္လိုက္သည္။ ေပါင္ၾကားမွ ေဘာလံုးလည္း ေဇာင္းမွ ထြက္သည့္ ျမင္းအလား အရွိန္ႏွင့္ လြင့္ထြက္သြားေလသည္။ မေလးေမက ေအာင္ျမင္ေသာ အမႈအရာျဖင့္ “ေနာက္တာ”ဟု ကိုေပၚေလးအား တုိးတုိးေလး ေျပာသြားေလသည္။

ေရွ႔တန္းမွ အငယ္မလည္း လွ်ာထြက္ေနျပီ။ ေဘာလံုးကန္၍ကားမဟုတ္ မမွီသည့္ မုန္႔ဖက္ထုပ္ကို ခုန္ျပီးယူေနရ၍ျဖစ္သည္။ ကိုရင္စုိင္းလည္း ေဘာလံုးၾကည့္ရတာ တဖက္ မိမုန္းသူ ၾကည့္ရတာ တဖက္ႏွင့္ ေနာက္ဆံုး အငယ္မကုိ လြတ္ထားလိုက္ရေလသည္။ ေဘာလံုးပြဲကလည္း တဖက္ႏွင့္ တဖက္ အၾကိတ္အႏွယ္ရွိလွသည္။ ကြင္းလယ္တေနရာ၌ ကိုရင္ဖုိးသၾကၤန္ႏွင့္ မျမ၀င္း အေတြ႔ “ဟဲ ဟဲ မေၾကာက္ပါနဲ မျမ၀င္း၊ ကိုဖုိးသၾကၤန္ ျခင္ေထာင္ေထာင္တာ ခေလးသိပ္မလုိ႔ပါ”ဟု ခနဲ႔တဲ့တဲ့ ေလသံျဖင့္ေျပာေလရာ မျမ၀င္းလည္း ယမ္းပံုမီးက်ျပီး ကိုရင္ဖုိးသၾကၤန္ေခါင္းကို ေခါက္လိုက္ေလသည္။ “တြီ” အမ်ိဳးသား အသင္းဖက္မွ ျပစ္ဒဏ္ေဘာရေလသည္။ မျမ၀င္းလည္း သတိေပးခံရေလသည္။ ကိုရင္ဖုိးသၾကၤန္မွ ျပစ္ဒဏ္ေဘာကန္တင္ေပးလိုက္ရာ ေရွ႔တန္မွ ကိုရင္ေဆာင္းခ်မ္းဆီ ေရာက္သြားေလသည္။ ကိုရင္ေဆာင္းခ်မ္းလည္း အားတက္သေရာ လိမ္ေခါက္၍ သယ္သြားစဥ္ ေနာက္တန္းမွ မခင္စုိးႏွင့္ တုိက္မိ၍ ၂ ေပခန္႔ လြင့္သြားေလသည္။ တြီ ခရာမႈတ္ျပန္ေလသည္။ အမ်ိဳးသမီးအသင္းမွ ေစာဒက တက္ၾကသည္။ ဒုိင္လူၾကီးမွ ေျပးလမ္းပိတ္လို႔ ျပစ္ဒဏ္ေဘာေပးရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ရွင္းျပသည္။ မခင္စုိးက မေက်နပ္။ မပိတ္လည္း ေျပးမွ မရတာဟု တဖ်စ္ေတာက္ေတာက္ ေျပာေနေသးသည္။

မုိးကလည္း ဖြဲရုံမက တခါတရံ သည္းမ်ားပင္ သည္းလိုက္ေသးသည္။ တဖက္ႏွင့္တဖက္ကလည္း အႏုိင္မခံအရႈံးမေပး အၾကိပ္အႏွယ္ ကန္ေနၾကသည္။ ၾကာလာေတာ့ မိမုန္းသူ စိတ္မရွည္ႏုိင္ေတာ့။ အမိ်ဳးသမီးဖက္ျပန္သြားကာ မျမ၀င္းကုိ တီးတုိးဆုိေလသည္။ မျမ၀င္းလည္း ေခါင္းတခ်က္ျငိမ့္ျပီး အခ်င္းခ်င္း အခ်က္ျပၾကသည္။ အမ်ိဳးသမီးအသင္း အမ်ိဳးသား အသင္းဖက္ကို ထိုးေဖာက္လာပါျပီ ခင္ဗ်ာ။ တေယာက္ကိုလိမ္တယ္။ ႏွစ္ေယာက္ကို လိမ္တယ္။ အငယ္ဆံုး ကိုရင္ျဖိဳးကို ေခါက္ျပီး ဂုိးဧရိယာအတြင္းသို႔ပင္ ခ်ဥ္းႏွင္း၀င္ေရာက္လာေလျပီ။ မျမ၀င္းလည္း မ်က္စိဆုန္မွိတ္ျပီး ဂုိးသမား ဘယ္ဘယ္ေဒါင့္ကို ေျခပူးထုိး ကန္ထည့္လိုက္ေလသည္။ မိုးစက္မုိးပြားမ်ားႏွင့္အတူ အမ်ိဳးသမီးအသင္း ပရိတ္သတ္မ်ား ေသာေသာညံသြားေလသည္။ “ဂိုးးးးးးးးးးးးးးးးး” “ဟာဗ်ာ ကုိရင္စုိင္း ဘယ္လို လုပ္လိုက္တာလဲ၊ ဘာလို႔ လြတ္ေပးလိုက္တာလဲ” အသင္းသားမ်ား ေစာဒကတက္ေတာ့ ကိုရင္စိုင္းမ်က္ႏွာငယ္ေလးႏွင့္ “အဲဒီ ဘယ္ဘက္မွာ အငယ္မ မိမုန္းသူ ရူးရူးေပါက္သြားတယ္ကြ” မ်က္ႏွာငယ္ေလးျဖင့္ ျပန္ေျပာရွာသည္။ အမ်ိဳးသားအသင္းသားမ်ား ေတာက္တေခါက္ေခါက္ႏွင့္ မေက်မနပ္ျဖစ္ေနၾကသည္။

အမ်ိဳးသမီး အသင္းမွာလည္း ေပ်ာ္လြန္း၍ ကခုန္ၾကသည္။ မျမ၀င္းလည္း အေမရိကန္ အမ်ိဳးသမီးေဘာလံုးသမား မီယာဟမ္းလို အက်ီခြ်တ္ေတာ့မည့္ဟန္ ျပင္သျဖင့္ အသင္းေဖာ္မ်ား မနည္းဆြဲထားရသည္။ မိေႏြးေလးလည္း ေမ့ျပီး အံကပ္ကို ဘယ္နားခြ်တ္လိုက္သည္မသိ။ ခဏၾကာေတာ့ သူမတြင္ အံကပ္မရွိေတာ့။ သူမလည္း သတိမထားမိ။ အမ်ိဳးသားမ်ားကလည္း ေဒါသတၾကီး တုိက္စစ္ဆင္ရင္း အမ်ိဳးသမီးအသင္းဖက္သို႔ ေထာင့္ကန္ေဘာကန္ရေလသည္။ အားလံုး ရင္တမမ၊ အသည္းတယားယားရွိလွသည္။ ကိုရင္ေပၚေလးလည္း ေဘာလံုးကို ၀တ္ထားေသာ စြတ္က်ယ္ျဖင့္ အေသအခ်ာသုတ္ရင္း ေထာင့္ကန္ေဘာစည္း အတြင္းတည္ လိုက္သည္။ အသက္ကို ၀ေအာင္ရႈကာ အေျမွာက္ေဘာ လွလွပပ တင္ေပးလိုက္ေလသည္။ ျမက္မ်ား ေျမက်စ္မ်ား ဖြားကနဲ လြင့္စင္ကာ ေဘာလံုးမွာ မုိးေရစက္မ်ား အၾကား ၀င့္၀င့္ၾကြားၾကြား ေမ်ာလြင့္လာေလသည္။ အားလံုးကလည္း စိတ္၀င္တစား ေဘာလံုးကို ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကသည္။ ရွည္လ်ားလွေသာ လက္တစံုက အားလံုး၏ေခါင္းေပၚမွ ေက်ာ္ကာ ေလထဲရွိ ေဘာလံုးကို ဖမ္းယူလိုက္ေလသည္။ ေတာ္လိုက္သည့္ မိေႏြးေလး ပါေပ။ လက္ခုပ္သံမစဲခင္ မိေႏြးေလး ေလထဲမွ ျပန္အက် ဂိုးသြင္းရန္တက္လာေသာ ဂိုးသမား ကိုရင္စုိင္း၏ ေခါင္းႏွင့္ ေမးေစ့ေစာင့္မိျပီး သူမ၏ ခ်စ္လွစြာေသာ ေရွ႔သြားေလး ႏွစ္ေခ်ာင္း ေဘာလံုးႏွင့္ အတူ ဂိုးစည္းေနာက္ဖက္ကို ၀င္သြားေလသည္။ ေဘာလံုးမွာ ဂိုးစည္းအတြင္းသို႔ လံုးလံုးလ်ားလ်ား ၀င္သြားျခင္းမဟုတ္။ ဂိုးစည္းေနာက္သို႔ ေယာင္ေယာင္ေလး ေရာက္သြားျခင္းျဖစ္သည္။ ႏွစ္ဖက္စလံုး ဂိုးသည္၊ မဂုိးဘူး ျငင္းခုန္ၾကေလေတာ့သည္။ ပထမေတာ့ စကားလံုးမ်ားႏွင့္ ျငင္းၾကျခင္းျဖစ္ျပီး ေနာက္ပုိင္း ကာယကံေျမာက္ က်ဴးလြန္ၾကေတာ့သည္။

နိဂုံး
စလံုး ဆလိမ္ရြာလမ္းမ တေလ်ာက္တြင္ ဖုန္လံုးၾကီး တလံုးလိမ့္ လာေလသည္။ ရုတ္တရက္ၾကည့္လွ်င္ ကမၻာပ်က္သည့္အလား။ ဖုန္လံုးထဲတြင္မေတာ့ တ၀ူး၀ူး တ၀ါး၀ါးႏွင့္ ပါးစပ္မဟႏုိင္ေသာ မိေႏြးေလး။ သူနာျပဳဆရာမေလး ရွင္ဂြမ္းကိမွ သြားႏွစ္ေခ်ာင္းကို ဆင္ေကာ္ႏွင့္ ျပန္ကပ္ေပးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ေက်ာက္ပတ္တီးႏွင့္ ကိုရင္ေဆာင္းခ်မ္း။ မခင္စုိးႏွင့္ ပိ၍ ဘယ္ဖက္လက္က်ိဴးသြားေသာ္လည္း ေစတနာရွင္ေလးမွ ညာဖက္ကို က်ပ္စည္းေပးလိုက္သည္။ မ်က္လံုးႏွစ္ဖက္ကို ပတ္တီးအစီးခံထား ရေသာ ကိုရင္ေပၚေလး။ ေဘာလံုးကိုတက္နင္းမိျပီး ေခ်ာ္အလဲ ေနာက္စိႏွင့္ ဂိုးတုိင္ေစာင့္မိကာ ေခါင္းေပါက္သြားသည္ကို မ်က္လံုးကိုပိတ္၍ ပတ္တီးစည္းေပးလုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။ အသီးသီး အသာကာလ လူနာမ်ား ေရွ႔မတြင္ေတာ့ ခေမာက္ျဖဴျဖဴေလးႏွင့္ အဆင္အရမ္းမိတဲ့ ရွင္ဂြမ္းကိ “က်ဳ မိ ငွားးးးးးးးး” ဟုေအာ္ကာ ဖေနာင့္ႏွင့္ တင္ပါး တသားတည္း က်ေအာင္ ေျပးေနေလေတာ့သည္။

တခ်က္ျပံဳး၍ တရက္ အသက္ပုိရွည္ၾကပါေစ။
ေရတမာ

ျပင္ဆင္ဖတ္ရႈပါရန္

2009-11-19T08:08:00.006+08:00

လြန္ခဲ့ေသာ ၈ ႏွစ္ခန္႔က
ေရးသားထုတ္ေ၀ခဲ့ေသာ

တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတာ္ စာအုပ္တြင္
စာမ်က္ႏွာ ၁၅၀၀ ရွိ

“မင္းကို အရမ္းခ်စ္တာပဲ” အစား
“မိတ္ေဆြအျဖစ္ သတ္မွတ္ေပးပါ”

“မင္းအသံကို မၾကားရရင္ မေနႏုိင္ဘူး”အစား
“အကူအညီလိုတဲ့အခါ ေျပာပါ”

“မင္းမ်က္ႏွာကို မျမင္ရရင္ ေသသြားလိမ့္မယ္”အစား
“လမ္းမွာေတြ႔ရင္ မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္လို႔ ရပါတယ္”

“ဘယ္ေတာ့မွ မခြဲဘူးေနာ္”အစား
“ဖိတ္စာ ပို႔ခ်င္မွ ပို႔ပါ”

“ခ်စ္သူ” အစား
“သူငယ္ခ်င္း” ဟု ျပင္ဆင္ဖတ္ရႈေပးပါရန္။

ေရတမာ
၅း၂၈ am
THU 19-11-09

(မွတ္ခ်က္။ ။ ဆရာဦးမင္းလူ၏ တာ၀န္မွ ရပ္စဲျခင္း ဆုိတဲ့ ကဗ်ာေလးကို သတိရလို႔ ဒီကဗ်ာေလး ျဖစ္ေပၚလာတာပါ။ ပံုစံတူမ်ား ရွိခဲ့ေသာ္ က်ေနာ္၏ စာဖတ္ေလ့လာအား ညံဖ်င္းမႈျဖစ္ပါသည္။)

image: credit to :http://www.naysoenaing.com/2008/12/blog-post.html

ကံမြဲ

2009-11-16T08:58:00.005+08:00

credit to : http://www.flickr.com/photos/zeeny79/74153795/

ေတာကြ်မ္းပါတယ္ဆုိတဲ့ မုဆိုးေတြေတာင္
တခါတေလ သားေကာင္ေအာက္မွာ က်ဆုံးတတ္တယ္။

ေရျပင္နဲ႔ ရင္းႏွီးျပီးသား တံငါေတြေတာင္
တခါတေလ လႈိင္းတံပိုးေအာက္မွာ က်ဆံုးတတ္တယ္။

တုိက္ခိုက္စြမ္းရည္ ျမင့္မားတဲ့ စစ္သည္ေတြေတာင္
တခါတေလ ရန္သူလက္ေအာက္မွာ က်ဆံုးတတ္တယ္။

ပါးနပ္ပါတယ္ဆုိတဲ့ ေလာင္းကစားဒုိင္ေတြေတာင္
တခါတေလ ထုိးသားလက္ေအာက္မွာ က်ဆံုးတတ္တယ္။

ေျမြေတြနဲ႔ ယဥ္ပါးျပီးသား အလမၼါယ္ ဆရာေတာင္
တခါတေလ ေျမြဆိပ္ေအာက္မွာ က်ဆံုးတတ္တယ္။

အခ်စ္ေရးရာမွာ ကြ်မ္းက်င္ပါတယ္ဆုိတဲ့ မင္းလည္း
ခြ်တ္ေခ်ာ္တိမ္းပါးျပီး အခ်စ္စစ္စစ္ေအာက္မွာ မက်ဆံုးပါေစနဲ႔။

ေရတမာ
9း09 mon
16-11-09

ျမန္မာျပည္က နားဆြဲေလး

2009-11-11T10:23:00.003+08:00

"ဘာသာစကား၊ လူမ်ိဳးကြဲျပားေပမယ့္ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦးရုိင္းပင္းကူညီမႈ၊ စိတ္ခ်င္းဆက္သြယ္နားလည္မႈရွိရင္ ကမၻာေပၚမွာရွိတဲ့ လူသားအခ်င္းခ်င္း ဘယ္ေနရာဘယ္ေတာ့ျဖစ္ျဖစ္ အားလံုးခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးမႈရႏိုင္မွာ မလႊဲဘူးလို႔ တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ပိုျပီး နားလည္ခံစားမိလာတယ္"

မေရာက္တာၾကာျပီျဖစ္တဲ႔ မေလးေမ ဆီကိုအလည္ေရာက္ျဖစ္ေတာ့ ဒီစာအုပ္ေလးကိုေတြ႔ပါတယ္။ ေဒါင္းလုပ္ လုပ္ထားေပမယ့္မဖတ္ျဖစ္ပါဘူး။ ဖတ္ၾကည့္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုမွ်ေ၀ခ်င္လို႔ပါ။

ဒီမွာ ေဒါင္းပါ
အမ ဘေလာ့မွာ တျခားစိတ္၀င္စားစရာ စာအုပ္ေတြလည္းရွိေၾကာင္းသတင္းေကာင္းပါးအပ္ပါသည္။

ျငီးေငြ႔ျခင္း ရက္စြဲမ်ား

2009-11-10T16:03:00.000+08:00

စိုးတထိပ္ထိပ္နဲ႔ အိပ္ခဲ့ရတဲ့ အိပ္မက္ရဲ့ အဆံုးမွာ ငါ ကမၻာေျမၾကီးနဲ႔ အဆက္အသြယ္ျပန္ရခဲ့တယ္။ ပုံစံခြက္ထဲက ဘ၀လည္း သန္းေ၀ေနတာ မ်က္ရည္ေတြေတာင္ က်လို႔။ မနက္ျဖန္အတုိင္း ဒီေန႔မ်က္ႏွာကို မေန႔က ေရနဲ႔ သစ္လိုက္တယ္။ မထူးပါဘူး ဒီမ်က္ႏွာက ဒီမ်က္ႏွာပဲ။ သုတ္ရမယ့္ ပ၀ါေတာင္ ေညာင္းေနျပီ။ ထံုးစံထဲက ထံုးစံေတြအတုိင္း ငိုက္ျမည္းေနတဲ့ မနက္စာကလည္း ဖတ္ျပီးသား စာတပုဒ္ကို ျပန္ဖတ္ရသလို မ်က္ႏွာ ငယ္လိုက္တာ။ အရသာသိျပီးသား အစာတခုကို စိတ္ဆႏၵမပါဘဲ ၾကိတ္မွိတ္၀ါးရင္း လွ်ာ အစား ငါ သနားလိုက္တာ။ ေကာ္ဖီခြက္ထဲမွာေတာ့ ၀ါးလံုးေခါင္းထဲက လ သာလို႔ေနတယ္။

ငါ့မ်က္လံုးေတြ ေသာတဆင္ဖုိ႔ အလြမ္းေတြကို ဖြင့္လိုက္တဲ့အခါ သတိရျခင္းေတြက မပ်ိဳးဘဲန႔ဲ ရွင္သန္လာတယ္။
သိျပီးသား ဖုန္းနံပါတ္ တခုနဲ႔ ငါ့ဖုန္းကို ႏႈိးလိုက္တယ္။ ငါေျပာျပီးျပီးသား စကားေတြေျပာတယ္။ သူကလည္း ေျပာျပီးသား စကားေတြျပန္ေျပာတယ္။ ငါတုိ႔ ရီျပီးသား စကားလံုးေတြနဲ႔႔ျပန္ရီေမာၾကတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ ဆုိးေဆးမပါဘူး ဆုိတာ က်ဳပ္ အာမခံရဲပါတယ္။ ျပီးေတာ့ လုပ္ေနက်အတုိင္း ဖုန္းခ်လိုက္တယ္။ ဟုိဖက္တေတာ့ တတီတီျမည္ရင္း ေသဆံုးသြားပလား ထင္ေနလိမ့္မယ္။

ေဟာင္းေနတဲ့ သင္ခန္းစာအသစ္မွာ သိျပီးသား စာတပုဒ္နဲ႔ ေဖာ္ျမဴလာတခု အီေကြးရွင္းထဲ ထည့္ခုိင္းတာေတာင္
အလြဲလြဲအေခ်ာ္ေခ်ာ္ေပါ့။ မ်က္စိမွိတ့္ေရးလိုက္တာ တခ်က္တည္းနဲ႔ က်င္း၀င္သြားတယ္။ ဘယ္ေလာက္ေတာ္လဲ ဆုိရင္ ထမင္းစားေက်ာင္းဆင္းတာေတာင္ မသိလိုက္ဘူး။ ဘ၀ခါးခါးေလး ေၾကာ္ခ်က္လုပ္ျပီး ဒုကၡပါးပါးသုပ္ထားတာ လည္ေခ်ာင္းထဲကို ေရွာေရွာရႈရႈ၀င္သြားတယ္။ အစာမေၾကလို႔လား မသိဘူး အေတြးေတြ ေရာက္ယက္ခပ္ေနတယ္။ စာလံုးေပါင္းသိျပီး အဓိပၸါယ္ေပါင္းမသိတဲ့ မိဘ၊ ဘ၀၊ ေငြ၊ အခ်စ္၊ ေမတၱာ၊ ေပ်ာ္ရြင္ျခင္း အမ်ားၾကီးပဲ။

ကိုယ့္က်င့္တရား တျခမ္းကိုက္တဲ့ ေရာဂါေ၀ဒနာခံစားရင္း လူေျပာမ်ားတဲ့ ေန႕သစ္ရဲ့ ေန၀င္ခ်ိန္ကို မုန္းတီးမိတယ္။ ငါ့ဘာသာေနတဲ့ဟာ လာလာ ေပါင္းသလိုလိုနဲ႔ ႏႈတ္ေနတဲ့ ေသမင္းဆီက resign လုပ္ဖုိ႔ တလ ႏုိ႔တစ္ေပးလုိ႔ ရရင္ေကာင္းမယ္။ အခ်ိန္တန္ရင္ ႏြားပိန္ကန္လိမ့္ မယ္လို႔ေျပာတဲ့သူေရ နိစၥဓူ၀ကို နိစၥဓူ၀ဟုဖတ္ပါေလ။ ငါ့ရဲ့ တေထာင့္တညပံုျပင္ထဲမွာ ေရႊယုန္ေရႊက်ားမရွိဘူး၊ စင္ဒရဲလားမရွိဘူး၊ ေမာင္ရင္ဆုိင္းထမ္းၾကယ္မရွိဘူး။ ၾကယ္စံုတဲ့ ေကာင္းကင္မရွိဘူး။ ခပ္ညစ္ညစ္ မ်က္ႏွာက်က္တခုရွိတယ္။ အိုက္စပ္စပ္ အေတြးတစရွိတယ္။ ကဲ ကဲ ႏႈိးစက္ေလးေရ ကမၻာသစ္ေရာက္တဲ့ အခါ ငါ့ကို ႏႈိးလိုက္စမ္းပါကြာ။

(မွတ္ခ်က္။ ။ အဓိပၸါယ္ေပါင္း ဆုိသည္ကို နီကုိရဲ၏ အိုေလး ၀တၱဳမွ ကူးယူထားပါသည္)

ေရလိုေအးျမပါေစ

2009-11-08T13:53:00.031+08:00

ညီမေလးေရ
ဘ၀ဆုိတာ မၾကီးမိုးခ်ိဳသင္း ေရးျပီးတင္ထားတဲ့ ဆရာၾကီး ဘဘဦးတင္မုိးရဲ့ ၀လံုးေလးနဲ႔ စတဲ့ ဘ၀ ကဗ်ာလိုပဲ ဘ၀ၾကီးထဲ တုိး၀င္ မိၾကတယ္ ဆုိရင္ျဖင့္ ဆူဆူပူပူ တ၀မ္းပူလုိ မ်ိဳးေတြနဲ႔လည္း ေတြ႔ၾကံဳၾကရတယ္။ တခါကေျပာခဲ့ဖူးတယ္
“ဘ၀”က “ဘ”ကုန္းနဲ႔ ဘလို႔ပဲ “ဗ” လခ်ိဴက္နဲ႔ ဗရင္ ထြက္ေပါက္ေတာင္ရွိမွာ မဟုတ္ဘူးဆုိျပီးေလ။ အခု ဗ၀ထဲကိုေရာက္ေနေတာ့ ထြက္ေပါက္ အသည္းအသန္ လိုေနျပီလား။ အသက္တရာမေနရ အမႈတရာေပြရဆုိတဲ့ ဓါတ္ျပားေဟာင္းၾကီးပဲ ျပန္ဖြင့္ျပပါရေစ။ ဒီလုိပူပင္ေသာကေတြၾကား ေသရင္ေအးမယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ကူးေတြမ်ား ရုိက္သတ္လို႔မကုန္ဘူး ညီမေလး။ ဒါကိုၾကည့္ရင္ ရုပ္ခႏၶာမရွိရင္ ျငိမ္းေအးမယ္ဆုိတာ ျမင္ရတယ္။ တရားေပါက္သြားတယ္ လို႔ေတာ့ မထင္လိုက္ပါနဲ႔။ တကယ့္ထြက္ေပါက္ မဟုတ္ဘူးဆုိတာ ေျပာခ်င္တာပါ။

တခါတခါ ေျဖေတြးေလးေတြလည္း ေတြးရေသးတယ္။ ဒီကမၻာမွာ ဒုတိယကံအေကာင္းဆံုးလူကို ေျပာဆိုရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို လက္ညိဳးထိုးရလိမ့္မယ္။ ဘာလို႔လဲဆုိေတာ့ တေန႔ထမင္းသံုးနပ္စားရတယ္။ အ၀တ္အစား အေကာင္းစားေတြ မဟုတ္ေပမယ့္ လူတန္းေစ့ ၀တ္ႏုိင္တယ္။ လံုျခံဳေႏြးေထြးတဲ့ အိမ္နဲ႔ေနရတယ္။ မေတာက္တေခါက္ ပညာေလးရွိတယ္။ သင့္တင့္တဲ့ အလုပ္ေလးရွိတယ္။ မိဘႏွစ္ပါးရွိတယ္။ ေမာင္ႏွမ ေဆြးမ်ိဳးသားခ်င္းေတြ သက္ရွိထင္ရွား က်န္းက်န္းမာမာရွိၾကတယ္။ ဘာလို႔ ဒုတိယအေကာင္းဆံုးလည္းဆုိေတာ့ ရပ္ေ၀းမွာေရာက္ေနလုိ႔ပဲ ညီမေလး။

မိဘအရိပ္နဲ႔ခြဲခြာျပီးေနရတဲ့ ဘ၀ဟာ ဘယ္ေလာက္ခက္ခဲတယ္ဆုိတာ ရပ္ေ၀းေရာက္ေနသူတုိင္းသိပါတယ္။ ဆိုလိုတာက မိဘဆီမွာတုန္းက စား၀တ္ေနေရး မပူပင္ခဲ့ရသမွ် ကိုယ့္ဘာသာရပ္တည္တဲ့အခါ ခက္ခဲခဲ့တယ္။ ေဆြမ်ိဴးသားခ်င္း ေငြေၾကးအင္အား အဆင္ေျပတယ္ ထားဦးေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္အသိုင္းအ၀ိုင္း အေျပာင္းအလဲနဲ႔ အိမ္လြမ္းတဲ့ ဒဏ္ေတြ ခံရတယ္မဟုတ္လား။ ဒါမွမဟုတ္ အခ်စ္နတ္ဆုိးေလးမ်ား က်ီစယ္ေလပလား။ အခ်စ္ဆိုတာ ဘ၀တခုမဟုတ္ဘူးေနာ္။ ဖတ္ဖူးတဲ့ စာအုပ္ထဲက ေျပာရရင္ အခ်စ္ဆုိတာ လိေမၼာ္သီးထဲက လိေမၼာ္စိပ္ေလး တစိပ္ပဲ။ ဘ၀မွာ အေရးၾကီးတဲ့ တျခား လိေမၼာ္သီးစိပ္နဲ႔ တူတဲ့ က်န္းမာေရး ပညာေရး စား၀တ္ေနေရးေတြ ရွိေသးတယ္။

ဒုကၡဆုိတာ ကိုယ္တုိင္ၾကံဳဖူးမွ ဘယ္ေလာက္ ခါးမွန္းသိပါတာ။ ဒါနဲ႔ ပက္သက္ျပီး ရီစရာေလး ေျပာျပရဦးမယ္။ တခါက ဘုန္းၾကီးတပါးဟာ အသုဘေတြမွာ ငိုေၾကြးေနတဲ့သူေတြကို တရားနဲ႔ေျဖပါဆုိျပီး အားေပးေလ့ရွိတယ္။(ဆရာလုပ္တယ္လို႔ ယူဆခ်င္လည္း ယူဆေပါ့) သူဟာ အျမဲတမ္း အဲလုိေျပာေလ့ရွိတယ္။ တေန႔ၾကေတာ့ အဲဒီ ဘုန္းၾကီးရဲ့ မယ္ေတာ္ ဆံုးသြားတဲ့အခါ ရႈိက္ၾကီးတငင္ငင္ ငိုေနတဲ့ သူ႔ကုိ လူေတြက တရားနဲ႔ ေျဖပါဆုိျပီး ဆံုးမတဲ့အခါ “ေသတာ ငါ့အေမ့ကြ” ဆုိျပီး ျပန္ေအာ္သတဲ့။ အဲလိုမ်ိဳးကိုယ္တုိင္မခံစားရတုိင္း ေျပာအားရွိတယ္လို႔ မထင္လုိက္ပါနဲ႔ေနာ္။ ပူပင္ေသာကေတြ ေရာက္ေနတယ္ဆုိမွျဖင့္ တကယ္ကုိ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါတယ္။

ဟုိးအရင္တုန္းက ကိုႏိုင္ေရးခဲ့တဲ့ NICK VUJICIC ရဲ့အေၾကာင္းေလး ဖတ္ခဲ့ဖူးမယ္ထင္တယ္။ ေမ့ေနခဲ့ရင္ ျပန္ေျပာျပမယ္ေနာ္။ နစ္ကေျခေရာ လက္ေရာ မရွိရွာဘူး။ ညီမေလး စဥ္းစားၾကည့္စမ္း။ သူ႔ေလာက္ ကံဆုိးတဲ့သူ ရွိႏုိင္ဦးမလား။ ခ်ိဳင္းေထာက္နဲ႔လူ အျပင္သြားဖုိ႔ ရွက္တာထက္ သူ႔ရဲ့ ရွက္ေၾကာက္စိတ္က ဆယ္ဆသာတယ္တယ္။ wheel chair နဲ႔လူထက္ ရွက္ေၾကာက္စိတ္သာတယ္။ ရုိင္းရုိင္းေျပာရရင္ အေဖမေပၚဘဲ ကိုယ္၀န္ရွိေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီး အျပင္ထြက္ရမွာထက္ သူရွက္တာ သာမယ္ဆုိတာ ေလာင္းရဲတယ္။ ေငြေၾကးရွိတာ အပထားလို႔ ကိုယ့္စား၀တ္ေနေရးမွ မေျဖရွင္းႏုိင္တဲ့၊ မတ္တတ္ေတာင္ မရပ္ႏုိင္ရွာတဲ့ လူတေယာက္အတြက္စိတ္ဓါတ္ေတြ အ၀ီစိထိေအာင္က်ေနလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ နစ္က လဲက်တုိင္း ျပန္ထခဲ့တယ္။

ညီမေလးရဲ့ စိတ္ဓါတ္ေတြလည္း အဲဒီလို ခုိင္မာေစခ်င္တယ္။ ျဖစ္လာတဲ့ ျပႆနာတိုင္းကို အတတ္ႏုိင္ဆံုး ေျပလည္ေအာင္ ေျဖရွင္းေစခ်င္တယ္။ ညီမေလးမွာ ရင့္က်က္တဲ့ စိတ္ဓါတ္ရွိတယ္ဆုိတာ သိျပီးသားပါ။ ညီမေလး ရည္မွန္းထားတဲ့ ပန္းတုိင္မေရာက္မခ်င္း အားမေလ်ာ့ပါနဲ႔။ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ျပႆနာေတြ၊ မျဖစ္လာေသးတဲ့ အေၾကာင္းေတြ စဥ္းစားျပီးလည္း စိတ္ညစ္မေနေစခ်င္ဘူး။ ကိုယ္ယံုၾကည္အားကိုးေလာက္တဲ့ သူေတြနဲ႔ တုိင္ပင္ေဆြးေႏြးျပီး လက္ရွိအခ်ိန္မွာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားရင္း ျပႆနာေတြကို ေက်ာ္လႊားေစခ်င္တယ္။ ပူေလာင္တဲ့ ဘ၀ၾကီးထဲမွာ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ ပူေလာင္ေနေပမယ့္လည္း ညီမေလး ေသာကေတြ တခဏေလးျဖစ္ျဖစ္ ျငိမ္းေအးေစခ်င္တယ္။ အျပံဳးမ်က္ႏွာေတြ ျပန္ေတြ႔ခ်င္ပါတယ္။ ဒီစာဖတ္ျပီးခ်ိန္မွာ ညီမေလး ျပန္ထဖုိ႔ အားတခ်ိဳ႔ရခဲ့တယ္ဆုိရင္ ေရးရၾကိဳးနပ္ပါတယ္။

ပူပင္ေသာကေတြ အျမန္ဆံုးေျပေပ်ာက္ပါေစ

ၾကာျပီ

2009-11-05T16:07:00.000+08:00

ကယ္ရီယာေလးက
နားေနရတာၾကာေနျပီ

ေလေျပေလးေတြကလည္း
မင္းဆံပင္က ရနံ႔ေလးေတြ မသယ္ေဆာင္ရ ၾကာျပီတဲ့

မုိးစက္ေလးေတြကလည္း
မထိေတြ႔ရေတာ့ဘူးလားတဲ့

တယ္လီဖုန္းေလးနဲ႔ ရယ္သံလြင္လြင္ေလးေတြကလည္း
မင္းကိုေမွ်ာ္ေနၾကတယ္

ကိုရီယားအလြမ္းဇာတ္လမ္းေလးလည္း
သူတုိ႔ကို ၾကည့္ျပီး ရီေမာေနၾကတဲ့ သူႏွစ္ေယာက္ကို လိုက္ရွာေနတယ္

မ်က္ေစာင္းေလးနဲ႔ လက္သီးဆုပ္ေတြကလည္း
ဘယ္သူ႔ကုိ မဲရမလဲတဲ့

ေဆးလိပ္ေငြ႔ေလးေတြကေရာ
သူတုိ႔ကို မာန္မဲသူမရွိလုိ႔ ေပ်ာ္ေနလား မသိဘူး။

ငါကေရာ
လြမ္းေနရတာၾကာေနျပီ

ေရတမာ
4း03 pm THU
05/11/09

ဆိုရင္

2009-10-27T15:03:00.002+08:00

ထြန္းအိမ္သာဗုတို ရဲ့ သီခ်င္းေခါင္းစဥ္မဟုတ္ပါ။ အကိုေအာင္သာငယ္က ဘဒၵကမၻာၾကီး ကိစၥေခ်ာမယ္ဆုိရင္တဲ့

၁။ ဘယ္သူေတြနဲ႔ရွိေနခ်င္လဲ..
ေသခ်င္လိုက္တာဆုိတဲ့ သူေတြနဲ႔အတူ (တကယ္ေသမယ္ဆုိေတာ့ ဘယ္လိုေနမတုန္းလို႔၊ ဒီျပင္လူဆုိ ေၾကာက္လန္႔ခ်င္လန္႔ေနမယ္ သူတုိ႔ကေတာ့ ေပ်ာ္ေနမလားမသိဘူးေလ)

၂။ဘာေတြခံစားေနရမလဲ..
စိတ္ဖိစီးမႈ (ေသမယ္ဆုိမွေတာ့ စိတ္ဖိစီးမႈေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားလိုက္မလဲ)

၃။ ဘာေတြျပင္ဆင္ထားမလဲ
ေကာ္ဖီတခြက္ (Y2K တုန္းက ေၾကာ္ျငာတဲ့ ေကာ္ဖီ)

၄။ ၀မ္းနည္းမိမွာက
အေၾကြးေတြမဆပ္ရေသးပါလား (သံသရာေၾကြးေတြကလည္း မနည္းမေနာ)

၅။ေၾကာက္လန္႔မိတာက..
ေသျခင္းတရား (မေၾကာက္ရေလာက္ေအာင္ သမာဓိအား မေကာင္းပါ)

၆။ေဆာင္ထားခ်င္တာ..
ငါးလီတာ ေရသန္႔ဘူးၾကီး (ေရငတ္တတ္လုိ႔)

၇။ဘာေတြေရးမိမလဲ..
HELP ME

ဂ။ေတြးမိေတြးရာ အေတြး
ေျမေလးတယ္လုိ႔ အေျပာခံရေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး

၉။ဂုဏ္ယူခ်င္တာက
ေသခါနီးမွေတာ့ ဘာ ဂုဏ္မွ မလိုခ်င္ေတာ့ပါ

၁၀။ရွာႀကံေျဖသိမ့္မိတာက
ငါ့မိဘကို ကိုယ္အား ဥာဏ္အားနဲ႔ တတ္အားသေရႊ႔ေထာက္ပံ့ခဲ့တယ္။

၁၁။က်ဴးရင့္ခ်င္တဲ့ ဥဒါန္း
ဥဒါန္းဆုိတာ ဘာမွန္းမသိတာနဲ႔ ဘာမွ က်ဴးရင့္ျဖစ္မယ္မထင္။

တကယ္ေတာ့လည္း ငါအခ်ိန္မေရႊးေသသြားႏုိင္တယ္ဆုိတဲ့ အသိနဲ႔ မေကာင္းမႈေတြကို ေရွာင္ၾကဥ္ေနထုိင္သင့္တယ္လို လူတတ္ၾကီး လိုလို လုပ္ရင္း ဆန္႔သြားမွာ ျမင္ေယာင္ရင္းးး

ေရတမာ
3း01 PM (Thu)
27-10-09

ညေနစာ

2009-10-25T15:53:00.002+08:00

အိမ္မွာ အခန္းေဖာ္တေယာက္နဲ႔ အတူတူ သူတရက္ ကိုယ္တရက္ ထမင္းဟင္းခ်က္စားၾကတယ္။ ၈ နာရီခြဲ ကိုးနာရီ ေလာက္ဆုိရင္ ခ်က္ျပဳတ္၊ ေရမုိးခ်ိဳး ခူးခပ္ျပီး ႏွစ္ေယာက္သား ထမင္းစားၾကတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ ပံုစားကို သေဘာက်တယ္။ သူကေတာ့ ေသခ်ာ ဟင္းေတြ ပန္းကန္ထဲ ခူးခပ္ထည့္ က်န္တဲ့ ဟင္းအႏွစ္ကို အုိးႏွယ္၊ ဟင္းအုိးကို ေရစိမ္ျပီးမွ ထမင္းပြဲျပင္တယ္။ ေနာက္ေတာ့လည္း သူ႔ွွဗ်ဴဟာ အတုိင္း လုိက္လုပ္လိုက္တယ္။ ေစာေစာစားျဖစ္ရင္ စကားေလး ဘာေလး နည္းနည္းေျပာေပါ့။ ၉ နာရီထုိးမွ စားျပီဆုိရင္ တီဗီကလာတဲ့ ဇာတ္လမ္းၾကည့္ရင္း ထမင္းက ဘယ္လိုျပီးသြားမွန္း မသိဘူး။ စားျပီးေတာ့လည္း ေရရြတ္မိေသးတယ္ ေၾသာ္ တနပ္ေတာ့ ျပီးသြားျပန္ျပီ ဆုိျပီးေလ။

သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ တပတ္ကို တခါေလာက္မွ မေတြ႔ရရင္ မေနႏုိင္ဘူး။ ဆုံျပီဆုိရင္လည္း တေပ်ာ္တပါး စၾကေနာက္ၾက စားၾကေသာက္ၾကနဲ႔ ေပ်ာ္စၾကီး။ တခါဆံုလိုက္ျပီဆုိရင္ ထမင္း၀ိုင္းၾကီးက အၾကီးၾကီးပဲ။ စကားေတြဆုိလည္း လုေျပာၾက။ ဟင္းေတြဆုိလည္း လုစားၾက။ စားလို႔ကလည္းေကာင္း ေျပာလုိ႔ကလည္းေကာင္း အိမ္က ဟင္းတခြက္တည္း ထမင္း၀ုိင္းနဲ႔ေတာ့ စိုေျပတာအမွန္။ ေကြ်းတဲ့သူကလည္း ေစတနာပါပါ။ စားတဲ့သူကလည္း အားပါးတရ။ ေမတၱာေတြပါ ပါတယ္ဆုိေတာ့ မေကာင္းဘဲ ေနပါဦးမလား။

ဒါေၾကာင့္ လူမ်ိဳးတုိင္း လူမ်ိဳးတုိင္းမွာ မိသားစုဆံုေအာင္ ေစာင့္ျပီး ထမင္းစားၾကတယ္။ အခုမ်ားေတာ့ အိမ္ထဲမွာ အဖုိးၾကီး ေၾကာင္စာ ေခြးစာေၾကြးရင္း အဖြားၾကီး ပန္းကန္ေဆးေနတယ္။ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ စားေသာက္ဆုိင္မွာ ထမင္းကို အရသာေတာင္ မခံႏုိင္ဘဲ အျမန္စားေနၾကတယ္။ အိမ္ေဖာ္မေလး ကေလးထမင္းေကြ်းေနတယ္။ ေခတ္ကာလ ေရစီးေၾကာင္းအရ ထမင္း၀ုိင္းေတြလည္း တျဖည္းျဖည္း လူေတြနည္းပါးလာပါတယ္။ ေျခာက္ကပ္ကပ္ ထမင္း၀ုိင္းေတြ မ်ားျပားလာတယ္။

ထမင္းလံုးက် က်ျပန္ျပီ။ တပ်ပ္ပ်ပ္ျမည္ရင္ ျမည္ျပန္ျပီ။ ဟင္းဖိတ္ဖိတ္ျပန္ျပီ။ ေခါင္းပူခဲ့ရတဲ့ ထမင္း၀ုိင္းေတြ။ ဗုိက္ကဆာ လူၾကီးေတြ ဦးခ်တာ ၾကည့္ရင္း သြားရည္ကက်နဲ႔ အသားတုံး လုရတဲ့ ထမင္း၀ုိင္းေတြ။ အဖုိးေဒါသထြက္လုိ႔ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ စားခဲ့ရတဲ့ ထမင္း၀ိုင္းေတြ။ အေမမရွိတုန္း သားအဖ ေလးေယာက္ ငါးၾကင္းျမီးခ်ဥ္စပ္ ၀ယ္စားရင္း ဟင္းကို ပန္းကန္ထဲအထည့္ ဟင္းေတြ ေအာက္ျပဳတ္ၾကလို႔ ငိုခဲ့ရတဲ့ ထမင္း၀ိုင္းေတြလည္း ရွိရဲ့။ တခါတေလေတာ့လည္း ငယ္ငယ္က စုိစုိျပည္ျပည္စားခဲ့ရတဲ့ ထမင္း၀ုိင္းေတြကို မက္ေမာ ေတာင္းတမိပါတယ္။

ေျပာမယ္ဆုိရင္ေတာ့ သတိရစရာေတြၾကီးပဲ။ ျမန္မာျပည္ကလူငယ္ေတြ အျပင္ေရာက္ေနၾကေတာ့ မိသားစု ၀င္ေတြ ေလ်ာ့ေနတဲ့ ထမင္း၀ိုင္းေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားလိုက္မလဲ။ တခ်ိဳလည္း တေယာက္။ တခ်ိဳ႔လည္း ႏွစ္ေယာက္၊ သံုးေယာက္ေလ်ာ့ေနၾကမွာပါပဲ။ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္ စားေသာက္ရတဲ့ အခါ ခ်စ္သူခင္သူကို သတိရတယ္တဲ့။ အေမလုပ္တဲ့သူဆုိ ဘယ္ေလာက္မ်ား သတိရေနမလဲမသိဘူး။

ေျပာၾကတယ္ တခ်ိဳ႔တေလ အုိကြာ ၀မး္ျခင္း ဆံုတာမွတ္လို႔ ဆုိျပီး။ ၀မ္းျခင္းမဆံုေပမယ့္ လက္ျခင္းဆံုႏုိင္တယ္ေလ။ ဧည့္သည္လာမွာစိုးလို႔ ေျပာင္းျပန္ျပန္ေမႊရင္း ရီေမာခဲ့ရတာေတြက ၀မး္ျခင္းဆံုတာထက္ ပုိေပ်ာ္ဖုိ႔ေကာင္းပါတယ္။ ထမင္း၀ုိင္းက ဟာသေလးေတြကလည္း တေန႔တာ ပင္ပန္းခဲ့သမွ်ေတြ အထုိက္အေလ်ာက္ေတာ့ ေလ်ာ့က်ေစတာပါပဲ။

ရသတဏွာအတြက္ အကုသုိလ္ျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္မယ္။ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အရာတခုကို ရူးရူးမုိက္မုိက္ ေတာင့္တေနတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ မိသားစုစုံစံုညီညီနဲ႔ ထမင္း၀ုိင္းေလးတစ္ခု အျမန္ဆံုး ဖန္တီးႏုိင္ပါရေစ။

မွတ္ခ်က္။ ။ ပံုကို ေႏြးေနျခည္၏ စိတ္ခုိင္ရဲ့လား ပုိစ့္မွ ကူးယူထားပါသည္။

ဘ၀အရည္အေသြးမ်ား

2009-10-22T17:05:00.006+08:00

အရင္ကတင္ျပီးသားပါ။ ပူေလာင္ေနတဲ့ စိတ္ကေလး ေအးေစခ်င္ပါတယ္။ သတိတရား ခဏျဖစ္ျဖစ္ ကပ္ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵနဲ႔ ျပန္တင္ပါတယ္။ ဖတ္ျပီးသားဆုိလည္း သတိျပန္ရေအာင္၊ မဖတ္ရေသးရင္လည္း အဆံုးထိဖတ္ေစခ်င္ပါတယ္။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္က “မေသခင္သုတၱန္”လုိ႔ အဓိပၸါယ္ရတဲ့ “ပုရာေဘဒ သုတၱန္”မွာ မေသခင္ျဖည့္ဆည္းရမယ့္ ဘ၀အရည္အေသြးေတြကို တစ္စု တစ္ေ၀းတည္း ေဟာၾကားထားပါတယ္။ ျမင့္ျမတ္တဲ့လူတိုင္းနဲ႔ ျမင့္ျမတ္လိုတဲ့လူသားတိုင္း မျဖည့္မျဖစ္ ျဖည့္ဆည္းရမယ့္ စိတ္ဓါတ္အရည္အေသြး၊ ဘ၀အရည္အေသြးေတြျဖစ္လို႔ အက်ဥ္းဆံုးခ်ဳပ္ျပီး ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။

မေသခင္မွာတဏွာကင္းေအာင္ ၾကိဳးစားရပါမယ္။ လံုး၀မကင္းေတာင္ နည္းႏိုင္သမွ် နည္းရပါမယ္။ အစြန္းထြက္တဲ့ တဏွာမ်ိဳး၊ လြန္ကဲေဖာက္ျပန္တဲ့တဏွာမ်ိဳး လံုး၀မျဖစ္ေအာင္ သတိနဲ႔ထိန္းသိမ္းႏိုင္ရပါမယ္။

ျပီးဆံုးခဲ့တဲ့အတိတ္အေၾကာင္း၊ျဖစ္မလာေသးတဲ့ အနာဂါတ္အေၾကာင္းေတြကို မလိုအပ္ပဲ ေတြးေတာေနျပီး စိတ္ပင္ပန္းမေနသင့္ပါဘူး။ မေသခင္ ကိုယ္တကယ္ပိုင္တဲ့ ပစၥဳပၸန္တစ္ခဏေလးမွာပဲ စိတ္ကိုတည့္တည့္ခ်ထားျပီး လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တာကို အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္လုပ္ရပါမယ္။

မေသခင္မွာ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ ေဒါသမီး မေလာင္ျမိဳက္ေအာင္တိမ္းေရွာင္ႏိုင္ရပါမယ္။ ထစ္ခနဲရွိ ေဒါသထြက္တာမ်ိဳး၊ ကိုယ္မေက်နပ္တဲ့လူကို ရန္ျငိဳးဖဲြ႔ ကလဲ့စားေခ်ဖို႔ ၾကိဳးစားတာမ်ိဳးမလုပ္သင့္ပါဘူး။သူလည္း တစ္ေန႔ေသ၊ ကိုယ္လည္းတစ္ေန႔ေသမယ့္ကိစၥ ၊ဘာလို႔ ေဒါသထြက္ေနဦးမွာလဲ။

ေနရာတကာမွာ စိတ္ပူပန္တတ္တဲ့သူလည္းမျဖစ္သင့္ပါဘူး။ တိုေတာင္းလွတဲ့ ဘ၀ေလးကို စိတ္ပူေလာင္မႈေတြနဲ႔ ဘာလို႔ အခ်ိန္ျဖဳန္းပစ္မွာလဲ။ စိတ္ေအးေအး၊ ေခါင္းေအးေအးနဲ႔ အရာရာကို ေယာနိေသာ မနသိကာရ ထားတတ္ဖို႔ အေရးၾကီးပါတယ္။

ရွိတဲ့ဂုဏ္နဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မရွိတဲ့ဂုဏ္နဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ၾကြားတတ္၀ါတတ္၊ ဂုဏ္ျပိဳင္တတ္တာမ်ိဳးလည္း ေရွာင္ၾကဥ္ရပါမယ္။ ကိုယ္လုပ္တာ၊ ကိုယ္ပိုင္တာ လူတကာလွည့္ၾကြားေနရတဲ့ အရသာက ေသရင္ကိုယ့္အတြက္ ဘာမ်ား အက်ိဳးျပဳႏိုင္မွာမို႔လဲ။

လုပ္သင့္တာမလုပ္မိေလျခင္း၊ မလုပ္သင့္တာ လုပ္မိေလျခင္းလို႔ ေနာင္တရ စိတ္ပူပန္ေနတာမ်ိဳးလည္း မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ အသိမွန္၊ သတိမွန္ရတဲ့အခ်ိန္ကစျပီး လုပ္သင့္တာ လုပ္၊မလုပ္သင့္တာ မလုပ္ဘဲေနရင္ မေသခင္ ကိုယ့္ဘ၀ဟာ ေက်နပ္စရာ ေကာင္းေနပါျပီ။

ႏႈတ္ေစာင့္စည္းသူ၊ စကားကိုဉာဏ္နဲ႔ ခ်င့္ခ်ိန္ေျပာသူလည္းျဖစ္ရပါမယ္။ အပိုစကားေတြ၊ အက်ိဳးမဲ့စကားေတြကို စိတ္ထင္တိုင္းေလွ်ာက္ေျပာေနလို႔ ပါးစပ္ကလည္း က်က္သေရရွိမလာႏိုင္သလို၊ မေသခင္ကိုယ့္ဘ၀လည္း က်က္သေရ ရွိမလာႏိုင္ပါဘူး။

မေသခင္ကာလေလးက တိုတိုေလးမို႔ စိတ္ပ်ံ႕လြင့္ေတြးေတာျပီးလည္း အခ်ိန္မျဖဳန္းသင့္ပါဘူး။ ကုန္သြားတဲ့အခ်ိန္က ျပန္မရႏိုင္တဲ့အတြက္ လက္ထဲေရာက္လာသမွ် အခ်ိန္တိုင္းကို စိတ္တည္ျငိမ္မႈအျပည့္နဲ႔ အက်ိဳးရွိရွိ အသံုးခ်တတ္ရပါမယ္။

ကိုယ့္ရဲ့လက္ရွိဘ၀ကုိ မေက်နပ္ဘဲ မေရရာ မေသခ်ာတဲ့အနာဂတ္ဘ၀ကို ပံုေဖာ္တပ္မက္ေနတာမ်ိဳးလည္း လံုး၀မျဖစ္ေစသင့္ပါဘူး။ ကိုယ္နဲ႔ ထိုက္တန္လို႔ ရလာတဲ့ ကိုယ့္ဘ၀ကို ေက်ေက်နပ္နပ္လက္ခံျပီးေနတတ္ေအာင္ ေနရပါမယ္။ပစၥဳပၸန္ဘ၀ကို ဖန္တီးေပးလိုက္တဲ့ အတိတ္ကံရဲ့ ျဖစ္တည္ရာဘ၀ေတြ ကို္လည္းစိတ္နာေနလို႔အပိုပါပဲ။

ကံ၊ကံရဲ့အက်ိဳးမရွိ၊ေရွးဘ၀၊ေနာက္ဘ၀မရွိ အစရွိတဲ့ အယူမွား မိစာၦဒိ႒ိေတြလည္း ကင္းရွင္းေနရပါမယ္။ အယူမွားရင္ အလုပ္မွားမယ္၊ အလုပ္မွားရင္ အက်ိဳးတရားလည္းမွားျပီး ပစၥဳပၸန္မွာေရာ၊ သံသရာမွာပါ ဆင္းရဲဒုကၡေတြပင္လယ္ေ၀ရပါလိမ့္မယ္။

ကိေလသာျဖစ္မယ့္ကိစၥ၊ အကုသိုလ္ျဖစ္မယ့္ကိစၥေတြမွာတြန္႔ဆုတ္တဲ့သူ ျဖစ္ရပါမယ္။ ကိေလသာစိတ္ မျဖစ္ရဲ၊ အကုသိုလ္အလုပ္ မလုပ္ရဲတဲ့သူဟာ သူရဲေကာင္းအစစ္ပါ။

ကိုယ့္ကို သူတစ္ပါးေတြ အထင္ၾကီးေအာင္ မဟုတ္မမွန္ လုပ္ၾကံလႈံ႔ေဆာ္တာမ်ိဳး လံုး၀မျပဳလုပ္ရပါဘူး။ အ့ံဖြယ္ထူးဆန္းေတြ လိမ္ညာဖန္တီးျပျပီး နာမည္ၾကီး၊လာဘ္ေပါ၊ပရိသတ္မ်ားေအာင္ လုပ္ျခင္းဟာ ကိုယ့္ရဲ့မေသခင္ဘ၀ကို အမည္းေရာင္ဆိုးေနတာပါပဲ။

လူသားေတြရဲ့ မေသခင္ဘ၀ကို အရုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္ေစတဲ့ မနာလို၊ ၀န္တိုမႈ(ဣႆာ၊မစၦရိယ)ကိုလည္း တြန္းလွန္ႏိုင္ရပါမယ္။ ကိုယ့္ထက္သာ မနာလိုတဲ့စိတ္၊ ကိုယ့္လိုျပည့္စံုမွာ ၀န္တိုတဲ့စိတ္လႊမ္းမိုးေနတဲ့သူဟာ မေသခင္က ပုပ္ေနတဲ့ သက္ရွိအေလာင္းေကာင္ပါပဲ။

ကိုယ္အျပဳအမႈ ၾကမ္းတမ္းသူ၊ ႏႈတ္အေျပာအဆို ၾကမ္းတမ္းသူ၊ စိတ္ေနသေဘာထား ၾကမ္းတမ္းသူမျဖစ္ေစရပါဘူး။

ကိုယ့္က်င့္တရား မေကာင္းသူ(သီလမရွိသူ) ကိုပတ္၀န္းက်င္က ရြံရွာစက္ဆုပ္ၾကပါတယ္။ မေသခင္မွာ ပတ္၀န္းက်င္က ရြံရွာစက္ဆုပ္တဲ့ ကိုယ္က်င့္တရားပ်က္သူ မျဖစ္ပါေစနဲ႔။

ခ်စ္ခင္ေနသူအခ်င္းခ်င္း၊ အဆင္ေျပေနသူအခ်င္းခ်င္း ကြဲျပားေအာင္ လႈံ႔ေဆာ္သူ၊ ကုန္းတိုက္သူ မျဖစ္ပါေစနဲ႔။ သူ႕ေရစက္နဲ႔သူ၊ သ႔ူအေၾကာင္းဆက္နဲ႔သူ ခ်စ္ၾက၊ ခင္ၾက အဆင္ေျပေနၾကတာကို မနာလို၀န္တိျဖစ္ျပီး ကြဲျပားေအာင္ ကုန္းတိုက္တဲ့သူေလာက္ က်က္သေရယုတ္တဲ့သူ ေလာကမွာ မရွိေတာ့ပါဘူး။

မ်က္စိ၊ နား၊ ႏွာ၊လွ်ာ၊ ကိုယ္၊စိတ္လို႔ ေခၚတဲ့ တံခါး ေျခာက္ေပါက္ကေန အဆင္း၊ အသံ၊အနံ႔၊ အရသာ၊ အထိအေတြ႔၊ သေဘာတရားလို႔ေခၚတဲ့ အာရုံေျခာက္ပါးဆီကို တဏွာေလာဘ အစရွိတဲ့ ကိေလသာေရအလ်ဥ္ေတြ စီးဆင္းမသြားေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ရပါမယ္။ ျမင္-ျမင္ကမွ်၊ ၾကား-ၾကားကာမွ်နဲ႔ျပီးေအာင္ သတိပ႒ာန္ တရားကို ပြားမ်ားႏိုင္ရင္ ကိေလသာေရ စီးဆင္းမႈ ရပ္တန္႔သြားမွာပါ။

မာနလြန္ကဲျပီး ေအာက္ေျခလြတ္ ဘ၀င္ျမင့္ေနတဲ့သူလည္းမျဖစ္ေစရပါဘူး။ မာနၾကီးတယ္ဆိုတာ အထင္ၾကီးတာပါ။ ပစၥည္း ရုပ္ရည္ ပညာ၊အာဏာ၊ သူမ်ားထက္သာတယ္လို႔ထင္ေနတဲ့ “အထင္” ၾကီးေနတာပါ။ အထင္ဟာ အထင္ပါပဲ။ တကယ္မဟုတ္ပါဘူး။

မေသခင္မွာ တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ဉာဏ္ပညာၾကီးမာသူျဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစားေနရပါမယ္။ ေလာကီဉာဏ္သာမက ေလာကုတၱရာဉာဏ္ပါရမွ လူ႔ဘ၀ ျဖစ္ရက်ိဳးနပ္ပါတယ္။

ဘယ္အရာမ်ိဳးကိုမဆို ကိုယ္ေတြ႔အသိမပါဘဲ သူတစ္ပါးအေျပာနဲ႔ ယံုတတ္တဲ့သူလည္းမျဖစ္ေစရပါဘူး။ သိသင့္သိထိုက္တာ မွန္သမွ် သူတစ္ပါးပါးစပ္မွာ လမ္းဆံုး၊သူတစ္ပါးေျပာတာ ယံုေနရုံေလာက္နဲ႔မျပီးဘဲ ကိုယ္တုိင္သိ၊ ကိုယ္တိုင္ျမင္ေအာင္ ၾကိဳးပမ္းအားထုတ္ရပါမယ္။

ဒါန၊သီလ၊သမထ၊၀ိပႆနာ ကုသို္လ္ေကာင္းမႈေတြျပဳလုပ္တဲ့အခါမွာလည္း လာဘ္ေမွ်ာ္တဲ့စိတ္နဲ႔ မျပဳလုပ္ရပါဘူး။ လူမူေရးလာဘ္လာဘလို႔ေခၚတဲ့ ထင္ေပၚေက်ာ္ေစာမႈ၊ စီးပြားရာထူးတိုးတက္မႈ၊ သံသရာေကာင္းစားမႈေတြကို လံုး၀မေမွ်ာ္ကိုးဘဲ သံသရာ၀ဋ္ဆင္းရဲမွ လြတ္ေျမာက္လိုတဲ့စိတ္၊ သတၱ၀ါအမ်ား ေကာင္းစားေစလုိတဲ့စိတ္နဲ႔ျပဳလုပ္ၾကရပါမယ္။

အေကာင္း၊ အဆိုးေလာကဓံ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေတြ႔ၾကံဳလာတဲ့အခါမွာလည္း စိတ္မတက္၊စိတ္မပ်က္ဘဲ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္နဲ႔ ခံႏိုင္ရည္ရွိရပါမယ္။

သက္ရွိ၊သက္မဲ့တစ္ခုခုအေပၚ တပ္မက္စြဲလမ္းတဲ့ တဏွာကို အေၾကာင္းျပဳျပီး ဘယ္သူနဲ႔မွဆန္႔က်င္ဘက္ မျဖစ္ေစရပါဘူး။ တဏွာတစ္ခုခုရဲ့ေနာက္မွာ ဆင့္ပြားအကုသိုလ္စိတ္ေတြ၊ မေကာင္းမႈဒုစရိုက္ေတြ တြဲပါမလာေအာင္ ထိန္းသိမ္းႏိုင္ျခင္းဟာ အဆင့္ျမင့္ပုထုဇဥ္ေတြရဲ့ အရည္အခ်င္းတစ္ခုပါပဲ။

အစားအေသာက္နဲ႔ပက္သက္ျပီးေတာ့လည္း ဒါမစားရ မေနႏိုင္၊ ဒါမေသာက္ရ မေနႏိုင္ တမ္းတမ္းစြဲ မက္ေမာမႈ ကင္းရွင္းရပါမယ္။ရသတဏွာကို ထိန္းခ်ဳပ္ေစာင့္စည္းႏိုင္ရပါမယ္။

ကိုယ့္အျပဳအမူျဖစ္သမွ်၊ စိတ္အေနအထားျဖစ္သမွ်ကို အျမဲသတိကပ္ ရႈမွတ္ႏိုင္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ၾကံဳလာသမွ် အာရုံေကာင္းဆိုးအမ်ိဳးမ်ိဳးကို မခ်စ္၊မမုန္းဘဲဥေပကၡာျပဳအညီအမွ် ရႈႏို္င္တဲ့သူျဖစ္ရပါမယ္။

ကိုယ့္အထက္လူနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္တဲ့မာန၊ ကိုယ့္တန္းတူလူနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္တဲ့မာန၊ ကိုယ့္ေအာက္တန္းလူနဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္တဲ့မာန၊ မာနသံုးမ်ိဳးလံုးလည္း ကင္းရွင္းရပါမယ္။ေသျပီးရင္ အသက္ေကာင္၊၀ိညာဥ္ေကာင္ေလး ေနာက္ဘ၀လိုက္တယ္ ဆိုတဲ့ သႆတဒိ႒ိ၊ ေသျပီးျပတ္တယ္၊ဘာမွ မျဖစ္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ ဥေစၦဒဒိ႒ိ၊ ဒီဒိ႒ိႏွစ္ပါးလည္း ကင္းရွင္းရပါမယ္။ ဒီ ဒိ႒ိႏွစ္ပါးရွိေနရင္ မေသခင္လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ေတြ ကေမာက္ကမျဖစ္ျပီး သံသရာမွာ ေခ်ာက္က်ရပါလိမ့္မယ္။

ကိုယ္နဲ႔ ပတ္သက္ဆက္စပ္ေနတဲ့ သားသမီးစတဲ့ သက္ရွိပုဂၢိဳလ္ေတြ၊အိမ္ေျမစတဲ့ သက္မဲ့ အရာ၀တၱုဳေတြကို ငါ့သား၊ ငါ့သမီး၊ငါ့အိမ္၊ငါ့ေျမဆိုျပီး ငါစြဲၾကီးၾကီး၊ ငါ့ဥစၥာအစြဲၾကီးၾကီးနဲ႔ သိမ္းပိုက္ထားတဲ့စိတ္မ်ိဳး ကင္းရွင္းရပါမယ္။

ဘာအလုပ္ပဲလုပ္လုပ္ ကိေလသာကိုေရွ႕တန္းတင္တဲ့အလုပ္၊ ကိေလသာကို ဆရာတင္တဲ့အလုပ္မ်ိဳး မျဖစ္ေအာင္သတိထားရပါမယ္။

ကိေလသာအရင္းမခံဘဲ အလုပ္လုပ္ေနပါရက္နဲ႔ သူတစ္ပါးတို႔က ကိေလသာအရင္းခံတယ္လို႔ ထင္မွားစြပ္စြဲ လာရင္လည္း မတုန္မလႈပ္ သည္းခံႏိုင္ရမယ္။

“တစ္ေလာကလံုး ကိုယ္ပိုင္တာ ဘာမွမရွိပါ့လား” ဆိုတဲ့ အသိ စြဲစြဲျမဲျမဲ ရွိေနရပါမယ္။အဲဒီအသိစြဲစဲြျမဲျမဲရွိေနျပီ ဆိုရင္ ရွိခ်င္တာမရွိလိုလည္း မပူပန္ေတာ့ပါဘူး။ ရွိျပီးတာ မရွိလို႔လည္း မဆူညံေတာ့ပါဘူး။

ခ်စ္ျခင္း၊မုန္းျခင္းစတဲ့ ကိေလသာကို အရင္းခံျပီး မလုပ္သင့္မလုပ္ထိုက္ လုပ္တဲ့ အဂတိလိုက္စားမႈလည္း ကင္းရွင္းရပါမယ္။အဂတိရဲ့ လားရာဟာ ဒုဂၢတိပါ။

ေလာကမွာ လူသားေတြ မလုပ္သင့္ မလုပ္ထိုက္တာလုပ္၊လုပ္သင့္ လုပ္ထိုက္တာမလုပ္ ျဖစ္ေနၾကတာဟာ အရင္းခံကေတာ့ ကိေလသာပါပဲ။ ကိေလသာေခါင္းပါးလာတာနဲ႔အမွ် အလုပ္သင့္ မလုပ္ထိုက္တာ ေတြလည္းေရွာင္ၾကည္ႏိုင္လာပါလိမ့္မယ္။ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တာေတြလည္း ေဆာင္ငင္ႏိုင္လာပါလိမ့္မယ္။

မလုပ္သင့္တာအားလံုး အၾကြင္းမဲ့ ေရွာင္ႏိုင္ျပီး လုပ္သင့္တာ အားလံုး အၾကြင္းမဲ့ေဆာင္ႏိုင္ျပီဆိုရင္ေတာ့ အၾကြင္းမဲ့ ဘ၀လြတ္ေျမာက္မႈကို ရပါျပီ။ ေသျခင္းတရားက အျပီးတိုင္လြတ္ေျမာက္ပါျပီ။ထပ္တလဲလဲ တစ္ေသတည္းေသေနရတဲ့အျဖစ္ဆိုး၊ ဒုကၡဆိုးေတြက ထာ၀ရလြတ္ေျမာက္ပါျပီ။အႏႈိုင္းမဲ့နိဗၺာန္မွာ အၾကြင္းမဲ့ ေပ်ာ္စံႏိုင္ပါျပီ။

ဒါေၾကာင့္မေသခင္လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ေတြထဲမွာ အေရးအၾကီးဆံုး၊ ပဓာနအက်ဆံုးကေတာ့ ကိေလသာေခါင္းပါးေရးအလုပ္၊ ကိေလသာအျမစ္ျပတ္ေရးအလုပ္ပါပဲ။

အရွင္ဆႏၵာဓိက ၏ “မေသခင္ဘာလုပ္ၾကမလဲ” စာအုပ္မွကူးယူေဖာ္ျပ ပါသည္။

(ဤစာအုပ္ကို ဓမၼဒါန ျပဳခဲ့ေသာ အစ္ကို ကိုႏိုင္ (ေနစိုးႏိုင္-ေပးဆပ္သူ(www.naysoenaing.com))အား အထူးေက်းဇူးတင္ ဂါရ၀ျပဳအပ္ပါသည္)